centro spot

ΙΣΠΑΝΙΑ: ΤΟ ΠΑΖΛ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ

2008-06-03T12:17:00.002+03:00

Αν η Ισπανία είχε είδωλο, αυτό θα ήταν η Γκουέρνικα. Αν είχε εθνικό ζωγράφο αυτός θα ήταν ο Πάμπλο Πικάσο. Aν είχε μόνο ένα στοιχείο που θα τη χαρακτήριζε, αυτό θα ήταν το ποδόσφαιρο της. Τρία «αν ασύνδετα. Ή μήπως όχι;

Ο εμφύλιος, μια αφορμή για δημιουργία

Με την άνοδο του Φράνκο στην εξουσία, ξέσπασε ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος που διήρκησε τρία χρόνια (1936-1939). Μια τεράστια «πυρκαγιά» άρχισε να εξαπλώνεται από το βορρά σε όλη την Ισπανία. Το γεγονός όμως που την έκανε ανεξέλεγκτη ήταν ο βομβαρδισμός και η ισοπέδωση της βασκικής πόλης Γκουέρνικα από γερμανικά αεροσκάφη στις 26 Απριλίου του 1937. Τα συντρίμμια και ο θάνατος χιλιάδων ατόμων ήταν οι άτυπες υπογραφές στη συμφωνία Φράνκο-Χίτλερ.

Δύο μήνες μετά, ο Πάμπλο Πικάσο συνδέθηκε για πάντα με τη Γκουέρνικα, δημιουργώντας τον ομώνυμο πίνακα. «Κανένας πίνακας δεν δημιουργήθηκε για να διακοσμεί σπίτια αλλά είναι ένα εργαλείο πολέμου για επίθεση αλλά και για άμυνα εναντίον του εχθρού», δήλωνε αργότερα ο ίδιος.

Ο εμφύλιος επί…χλοοτάπητος

Η ανάρρηση του Φράνκο στην εξουσία είχε επιπτώσεις και στο ισπανικό ποδόσφαιρο. Ο δικτάτορας έδειχνε την προτίμηση του σε κάποιες ομάδες, όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ προσπαθούσε να αφανίσει κάποιες άλλες επειδή είχαν την ατυχία να βρίσκονται στην περιφέρεια της Καταλονίας, όπου δεν έβρισκε ιδιαίτερη αποδοχή. Στα χρόνια του εμφυλίου άλλωστε ήταν που στην ομάδα της Μαδρίτης δόθηκε ο τίτλος «Ρεάλ», δηλαδή «Βασίλισσα».

Οι δυνάμεις του στρατάρχη ήδη ένα μήνα μετά την έναρξη του εμφυλίου, ξεκίνησαν τις βίαιες επιθέσεις εναντίον της Μπαρτσελόνα. Αρχικά δολοφονήθηκε ο πρόεδρος των «μπλαουγκράνα» Ζοσέπ Σουνιόλ, ενώ ακολούθησε βομβιστική επίθεση σε λέσχη φιλάθλων της ομάδας. Οι επιπτώσεις ήταν ορατές στο «στρατόπεδο» των Καταλανών μιας και ο αριθμός των μελών τους μειώθηκε δραματικά από 12.000 (1922) σε 3.486 (1936). Οι Καταλανοί μέχρι και σήμερα πιστεύουν ότι στις ποδοσφαιρικές συναντήσεις τους με τους Μαδριλένους, οι παίκτες της Μπάρτσα αγωνίζονται και για έναν ανώτερο σκοπό, για την εθνική ανεξαρτησία. Ενδεικτικό της πεποίθησης αυτής είναι το γνωστό πανό με το μήνυμα «CATALONIA IS NOT SPAIN» (η Καταλονία δεν είναι Ισπανία) που αναρτάται όταν το «El clasico» διεξάγεται στο γήπεδο Καμπ Νου.

Η κόντρα των υπογραφών

Σκληρές μάχες, που δίνουν κύρος στην ομάδα που επικρατεί και «πληγώνουν» την αντίπαλο, έχουν δοθεί και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την απόκτηση κάποιου παίκτη. Κορυφαία όλων υπήρξε η κόντρα για τα πόδια του Αλφρέντο ντι Στέφανο.

Αρχικά, η διοίκηση της Μπαρτσελόνα συμφώνησε με τη saeta rubia (ξανθιά σαΐτα) που έφθασε στη Βαρκελώνη στις 13 Μαΐου για να φορέσει τη φανέλα των «μπλαουγκράνα». Ο ίδιος έπαιξε σε κάποια φιλικά, αλλά η ισπανική ομοσπονδία υπό την πίεση του στρατάρχη Φράνκο πέρασε νόμο με τον οποίο απαγορεύονταν οι μεταγραφές ξένων παικτών, αφήνοντας έτσι ανοιχτό ένα παράθυρο για τον Ντι Στέφανο, αρκεί η Μπαρτσελόνα να τον μοιραζόταν με τη Ρεάλ. Οι δύο πρόεδροι, Σαντιάγκο Μπερναμπέου και Μάρτι Καρέτο, συμφώνησαν ν’ αγωνίζεται εκ περιτροπής μια χρονιά στη Μπαρτσελόνα και μια στη Ρεάλ. Τελικά, τον Οκτώβριο ο ντι Στέφανο φόρεσε οριστικά τη λευκή φανέλα της Ρεάλ, αφού οι Καταλανοί αποσύρθηκαν από τη διεκδίκηση του ποδοσφαιριστή. Με το νέο αστέρι στις τάξεις της, η «Βασίλισσα» κατέκτησε το πρώτο της μετά από 21 χρόνια πρωτάθλημα (1953-54) και 5 Κύπελλα Πρωταθλητριών.

Οι Μαδριλένοι ποτέ δεν παραδέχτηκαν ότι ο Ντι Στέφανο βρέθηκε στην ομάδα τους μέσω του δρόμου που λέγεται πολιτική. Το άλλοθι που επιζητούσαν το βρήκαν το 1973, όταν ο Γιόχαν Κρόιφ απέρριψε την πρόταση της Ρεάλ και αποδέχθηκε την προσφορά της Μπαρτσελόνα. Μάλιστα στις 17 Φεβρουαρίου του 1974, ο Κρόιφ οδήγησε τους Καταλανούς σ’ έναν ανεπανάληπτο θρίαμβο (5-0) μέσα στο Μπερναμπέου. Λίγες εβδομάδες αργότερα ο πρώτος τίτλος μετά από 14 χρόνια ήταν γεγονός για τους «μπλαουγκράνα». Τότε ήταν που του δόθηκε ο χαρακτηρισμός «El Salvador», δηλαδή «Σωτήρας».

Οι συμβολισμοί του πίνακα σε ποδοσφαιρικό-πολιτικό επίπεδο

Ένας πίνακας ζωγραφικής, ως έργο τέχνης, μπορεί να περιγράψει μία άλλη τέχνη, το ποδόσφαιρο. Η Γκουέρνικα λοιπόν με μια ματιά φορτισμένη από το ποδοσφαιρικό σύμπαν της Ισπανίας:

Μητέρα που κρατά το νεκρό παιδί της: Η Ισπανία που θρηνεί για το ποδόσφαιρο κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο. Τα πλήγματα που δέχτηκε το ποδόσφαιρο ήταν πολλά γιατί σ’ επίπεδο συλλόγων η κυβέρνηση μεροληπτούσε προς όφελος συγκεκριμένων ομάδων.

Ταύρος: Η βιαιότητα και το σκοτάδι, η δικτατορία, ο ίδιος ο Φράνκο και κατ’ επέκταση η πολιτική, που πολλές φορές χρησιμοποιεί το ποδόσφαιρο σαν όπιο των ανθρώπων.

Πουλί: Στον πίνακα συμβολίζει τις ψυχές αυτών που χάθηκαν, ενώ στο ποδόσφαιρο αυτούς που θυσιαστήκαν στο βωμό της διαμάχης της πολιτείας με το ποδόσφαιρο.

Πολεμιστής: Αυτός που πολεμά για τα ιδανικά του ποδοσφαίρου χωρίς να μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά. Γι’ αυτό το λογο είναι νεκρός, ενώ η στάση του μας θυμίζει τη σταύρωση και αντικατοπτρίζει τη θυσία των ποδοσφαιρόφιλων.

Άλογο: Συμβολίζει τον ισπανικό λαό, που αγαπά το ποδόσφαιρο, αλλά οι πολιτικές συνθήκες της εποχής ωθούν τα ιδανικά στην κατάρρευση. Το άλογο καταρρέει, το κεφάλι του όμως παραμένει όρθιο και στηριγμένο στο αριστερό του κάτω άκρο που προσπαθεί να ορθοποδήσει. Μετά την πτώση της δικτατορίας, το ποδόσφαιρο κατάφερε ν’ ανακάμψει.

Γυναίκα με λάμπα: Η συνείδηση του ισπανικού λαού την οποία ο Φράνκο προσπάθησε να «κοιμίσει» μέσω και του ποδοσφαίρου, αναμειγνυόμενος ακόμα και στις μεταγραφικές δραστηριότητες των συλλογών ( π.χ. Λαντισλάο Κουμπάλα).. Η λάμπα της γυναίκας έρχεται σ’ αντιδιαστολή με τη λάμπα στο μάτι, η οποία δε φωτίζει, συμβολίζοντας έτσι την αδιαφορία των δυτικών δημοκρατιών για τα δεινά των Ισπανών.

Γυναίκες: Τα θύματα που άφησε πίσω της η δικτατορία. Ο θάνατος άγγιξε και την ισπανική ποδοσφαιρική οικογένεια. Για παράδειγμα, η εκτέλεση του Ζοσέπ Σουνιόλ από τις δυνάμεις του Φράνκο ήταν μεγάλη απώλεια για την Μπαρτσελόνα.

Δήμητρα Αδάμ, dimeuro@yahoo.gr

Centro 15

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ 17...ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

2008-05-25T15:55:00.004+03:00

Bye Bye Centro…

Η στήλη Centradi δημιουργήθηκε από τον Σταμάτη Μαυροειδή, τρία παιδιά του περιοδικού Centro και έναν αξιολογότατο σκιτσογράφο. Η όλη ιδέα ήταν να μαζευτούν νέοι από τους συντάκτες του Centro και να προσπαθήσουν να «φωτογραφίσουν» με τα βλέμματα τους το σύγχρονο πολιτιστικό τοπίο. Κάπως έτσι λειτουργούσε και το περιοδικό από τον Ιούλιο του 2005. Μια παρέα μαζεύτηκε και είπε να φτιάξει κάτι που θα χαρακτηρίσει τη γενιά της. Και όσο τραβήξει. Το ονομάσαμε Centro, από το κέντρο της πόλης και επειδή ποτέ δεν διαλέξαμε κάποιο στρατόπεδο να υπηρετήσουμε. Ήμασταν πολιτικοί, πολιτιστικοί, αθλητικοί, lifestyle και ό,τι άλλο τραβούσε η όρεξη μας. Συνοχή μπορεί να μην υπήρχε, είχαμε όμως γερές μονάδες που έκαναν σπάνιες συντακτικές, φωτογραφικές και γραφιστικές εκρήξεις.

Το περιοδικό φιλοξένησε στις σελίδες του μεγάλες προσωπικότητες. Δ.Ν. Μαρωνίτης, Σαββόπουλος, Γεωργουσόπουλος, Γαλανάκη, Τσαλίκογλου, Πατρίς Λεκόντ και άλλους πολλούς. Βάζαμε σε κάθε μας σελίδα ένα νέο πρόσωπο. Γνωστούς και άγνωστους. Κάθε γραμμή ήτανε διατυπωμένη από αμύητο κόσμο. Δεν είχαν στα αυτιά τους τη βοή των media, είχαν μόνο τη συνείδηση τους. Στα 16 τεύχη που κυκλοφόρησαν έγραψαν πάνω από 200 διαφορετικά άτομα τουλάχιστον από ένα κείμενο. Μερικά ήταν διαμάντια, άλλα μουτζούρες. Όλα όμως διαφορετικά. Δεν τα βρίσκεις αλλού. Δεν ήταν θέμα ποιότητας. Τα κείμενα ήταν αγνά. Κανένα συμφέρον, μόνο λέξεις. Εκεί μπάταρε το θέμα, εκεί χάσαμε το παιχνίδι.

Πριν από ενάμιση χρόνο οι διαφημίσεις δεν μας φτάνανε ούτε για ένα τετρασέλιδο. Εκεί όμως το Centro. Να μη στεναχωρήσει κανέναν. Πολυσέλιδα τεύχη που γέμιζαν ικανοποίηση τους γραφιάδες και χρέη τους εκδότες. Δεν μας ένοιαζε τότε. «Έχουμε μια ποιότητα που κάποια στιγμή θα πουλήσει». Αμ δε! Δεν είναι όλα στη ζωή παραμύθι. Δεν βάλαμε το χέρι μας στη φωτιά όσο θα έπρεπε. Νέοι, είχαμε πολλά στα μυαλά μας. Το πράγμα κώλωσε. Την Παρασκευή, το 16^ο τεύχος και τελευταίο μιας ωραίας ιστορίας θα κυκλοφορήσει σε διάφορα σημεία της Αθήνας. Η ομάδα απλά αποχαιρετά έχοντας σαν στόχο να γυρίσει δριμύτερη. Εις το επανιδείν…

Το Centro προσωρινά ανέστειλε τη λειτουργία του. Το κείμενο που δημοσιεύτηκε σήμερα στην Αυγή εξηγεί- κάπως αφαιρετικά- τους λόγους.

Ευχαριστoύμε πολύ όσους μας βοήθησαν μέχρι τώρα και όσους μας διάβασαν. Στο μέλλον σίγουρα θα τα ξαναπούμε... (για ΜΠΙΖΝΕΣ πάντα)...

Το blog θα συνεχίσει να λειτουργεί μέχρι να ξαναγίνει περιοδικό....

Χαραγματιές απο στίχους surreal

2008-04-25T02:29:00.006+03:00

Είναι φορές, που μερικά ακούσματα ή αναγνώσματα αποτυπώνονται στη μνήμη λες και κι ένα αόρατο λεπίδι χαράζει το μυαλό και την ψυχή εκείνη τη στιγμή... Μια τέτοια χαραγματιά μπορούν να αφήσουν οι στίχοι του Robert Desnos (1900-1945), ενός από τους κυριότερους εκπροσώπους του σουρεαλισμού (ή υπερρεαλισμού) που αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά καλλιτεχνικά ρεύματα του 20ού αιώνα και αφορά στη λογοτεχνία και στις εικαστικές τέχνες. Σύμφωνα με τον ιδρυτή του, συγγραφέα και ποιητή André Breton, "o σουρεαλισμός βασίζεται σε μια πίστη στην ανώτερη πραγματικότητα ορισμένων παραμελημένων πριν από αυτόν μορφών συνειρμού, στην παντοδυναμία του ονείρου, στο ανέμελο παιχνίδι της σκέψης. Τείνει να καταστρέψει οριστικά όλους τους άλλους ψυχικούς μηχανισμούς και να τους αντικαταστήσει στη λύση των θεμελιωδών προβλημάτων της ζωής".

Το σουρεαλιστικό κίνημα επικράτησε ιδιαίτερα στη Γαλλία (και κυρίως στο Παρίσι που τη δεκαετία του 1920 ήταν το κέντρο του σουρεαλισμού) αλλά και στις ΗΠΑ, καθώς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πολλοί από τους σουρεαλιστές καλλιτέχνες εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη. Ο όρος "σουρεαλισμός" χρησιμοποιείται για πρώτη φορά το 1917 από τον Guillaume Apollinaire στο θεατρικό έργο "Οι μαστοί του Τειρεσία" αλλά γεννιέται επίσημα μερικά χρόνια μετά, το 1924, με το "Μανιφέστο του Σουρεαλισμού" που δημοσίευσε ο André Breton στο Παρίσι, μέσα από μια ομάδα νέων ποιητών που έγραφαν στο περιοδικό "Littérature".

Με το τέλος του Πολέμου, το κίνημα σβήνει, μαζί με τον Robert Desnos, ο οποίος συναντά ένα δραματικό όσο και συγκινητικό τέλος: ο Γάλλος ποιητής και αντιστασιακός, συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς την άνοιξη του 1944 κι αφού περνάει από πολλά στρατόπεδα συγκέντρωσης (μεταξύ των οποίων και το κολαστήριο του Auswitz), καταλήγει στο Terezin της Τσεχίας και πεθαίνει από τύφο τον Ιούνιο του 1945, λίγες εβδομάδες μετά την απελευθέρωση του στρατοπέδου από τους Ρώσους. Ένας νεαρός φοιτητής Ιατρικής που εργαζόταν σαν εθελοντής στο στρατόπεδο, αναγνώρισε τον ποιητή από μία φωτογραφία που είχε δει σε μια ανθολογία γαλλικής ποίησης. Τον ρώτησε αν ήταν αυτός που νόμιζε και εκείνος, εξαντλημένος από την αρρώστια του, του χαμογέλασε, ευτυχισμένος που κάποιος τον θυμήθηκε. Την επόμενη μέρα ο φοιτητής του έδωσε ένα τριαντάφυλλο και μια μέρα μετά, ο Desnos πέρασε στην αιωνιότητα, έχοντας αφήσει πίσω του αριστουργηματικά ποιήματα, όπως τη "Νύχτα των δίχως αγάπη Νυχτών", γραμμένο το 1926 και του οποίου οι αληθινά λυρικοί, τολμηρά υπερβατικοί και διαχρονικά εναγώνιοι στίχοι, έχουν στιγματίσει ανεξίτηλα το γράφοντα:

"The Night of Loveless Nights"

Τα πιο όμορφα μάτια του κόσμου τις σκέψεις μας έχουν γνωρίσει,
Γευτήκαμε τις πιο περίφημες διαστροφές,
Τα φιλιά όμως και οι ανόητες οι ηδονές
Δεν σβήνουν την ελπίδα στην πονεμένη μας ψυχή.

Βλέπω λοιπόν ν' ανοίγονται θύρες κρυστάλλινες
Πάνω σε κρύσταλλο πιο διάφανο κι από ένα φάντασμα αγαπημένο:
"Πετάχτε στο αυλάκι τη μετάλλινη καρδιά σας
Τα μπουκαλάκια σπάστε στο μάρμαρο των τραπεζιών!"

Όποιος αγαπά αληθινά
Δεν είναι άγιος, σεμνότυφος ή ασκητής
Κι αν δοκιμάζει τα κορμιά κι άλλων ωραίων
Ξέρει πως ωραιότερο σώμα από της αγαπημένης
Δεν υπάρχει...

Ο πιο ειλικρινής εραστής είναι ακόλαστος
Το στόμα του κάθε λογής φιλιά έχει δοκιμάσει
Ω πόσο θα ‘θελε να βουτηχτεί
Σε κάθε διαστροφή!

Γιατί ο ειλικρινής εραστής αδιαφορεί
Αν δεν αγαπιέται, φτάνει που εκείνος αγαπά
Αιώνια την αγάπη θα ποθεί
Διαμάντι ο ανέλπιδος έρωτας θ' αστράψει.

[Robert Desnos, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, μτφρ. Βερονίκη Δαλακούρα, εκδόσεις ΕΣΤΙΑ]

Περισσότερες πληροφορίες για τον Robert Desnos και πολλά ποιήματά του μπορείτε να βρείτε στους δικτυακούς τόπους:

http://www.kalin.lm.com/desnos.html & http://www.poemhunter.com/robert-desnos.

Στο http://www.ubu.com/sound/desnos.html μπορείτε να ακούσετε τον ίδιο να απαγγέλει το "Description of a dream" (1938). Μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε και το http://www.surrealism.org που παρουσιάζει την ιστορία και τους καλλιτέχνες του κινήματος, αλλά και νέους δημιουργούς που επηρεάστηκαν από αυτό.

John Citizen

CENTRO No 15

2008-04-20T21:49:00.003+03:00

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΝΤΙΤΥΠΑ *

*ίσα που το προλαβαίνετε, όμως

ΟΙ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΩ

2008-04-16T12:51:00.002+03:00

Φεύγοντας από το "κράτος" των Αθηνών και προχωρώντας σε αυτό του Βορρά βλέπεις πως η μικρή επικράτεια μας διαθέτει πολλές και ξεχωριστές γωνιές. Όταν ζεις στην πρωτεύουσα νιώθεις μέσα σ' όλα. Πολιτική, εκθέσεις, συναυλίες, ενημέρωση, η κίνηση και οι τάσεις αναπτύσσονται στα στενά όρια του λεκανοπεδίου. Εκτός του επιπέδου ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, το αθηναϊκό μονοπώλιο κυριαρχεί και ως θηρίο της γραφειοκρατίας. Όλες υπηρεσίες λειτουργούν εδώ και έτσι, αν θες να κανονίσεις κάτι για την βιομηχανία επεξεργασίας σαφράν με έδρα την Κοζάνη, πρέπει να κάνεις ένα μικρό πέρασμα από την Αθήνα. Από την ιδέα και μόνο, σου φεύγει η όρεξη, δεν φτιάχνεις βιομηχανία, μένει η αγορά με λιγότερο σαφράν και η Ελλάδα με περισσότερους ανέργους.

Η Θράκη δεν έχει πολλές μετοχές στο χρηματιστήριο του τουρισμού. Δεν έχει τη δική της Μύκονο. Ζουν από τη γεωργία, τα καπνά και από εκατομμύρια ευρώ αναξιοποίητων επιδοτήσεων. Η θέα από τον αυτοκινητόδρομο θυμίζει πολύ αμερικάνικες roadmovies. Το μάτι δε σταματάει πουθενά. Τίποτα μικροεργοστάσια και παρακμιακά κωλόμπαρα παρενοχλούν λίγο το τοπίο. "Πώς ζει ένας άνθρωπος εδώ πάνω; Πώς αναπνέει αν δεν πιει ένα καφέ στο Dolce", αναρωτιόμουν. Στρατιωτικά αυτοκίνητα που εμφανιζόντουσαν κάθε λίγο και λιγάκι μου σταματούσαν τη σκέψη. Σε πόλεμο να βρισκόμαστε και ας έχουμε ειρήνη.

Υπάρχει μια ταμπέλα πάνω στον Έβρο που γράφει "Βουλγαρία 0,8, Τουρκία 1,3". Αποστάσεις που τις διανύεις με τα πόδια. Στο "τριεθνές", όπως λέγεται, χάνεις τελείως την επαφή και με την πραγματικότητα. Ακόμα και με κουτσό περνάς τα σύνορα. Αντικρίζεις τους μιναρέδες της Αδριανούπολης και τις εκτάσεις της Βουλγαρίας. Αυτή είναι η διαφορά των "κάτω" και των "πάνω". Οι πρώτοι ζούνε το όλον εσωτερικά και η σκέψη τους φτάνει μέχρι τη Μαλακάσα. Είναι αδύνατο να πάει παραπάνω. Οι δεύτεροι είναι το όλον παρά τη μιζέρια τους. Είναι αυτοί που, αν και αισθάνονται τελευταίοι, είναι οι πρώτοι που τελικά θα δουν την ιστορία να περνάει μπροστά από τα μάτια.

Σταύρος Διοσκουρίδης

Ο ΠΑΙΓΝΙΩΔΗΣ ΚΥΡΙΟΣ MELVIL POUPAUD

2008-04-14T18:37:00.001+03:00

Είναι μερικές ταινίες οι οποίες δεν είναι φτιαγμένες να ξεφύγουν από τα όρια ενός φεστιβάλ, όχι γιατί είναι άτολμοι οι διανομείς, απλά εξ’ αρχής δε μπορούν παρά να έχουν μια μικρή επαφή με το κοινό. Αυτό το ελάχιστο κάποιων φεστιβάλ.

Το προηγούμενο Σάββατο στο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια τέτοια ταινία. Ταινίες σαν το Melvil του Melvil Poupaud

“Είναι ένα παιχνίδι με τις φόρμες του κινηματογράφου. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσε να βγει κανονικά στις αίθουσες. Είχα την κάμερα μου και κατέγραφα …. Μόνο στο μοντάζ που συνειδητοποίησα που μπορούσε να πάει”

Ο Poupaud γύριζε σκηνές εν αγνοία των «συμπρωταγωνιστών» την περίοδο των γυρισμάτων του Le Temps Qui Reste του Francois Ozon, της ταινίας που έριξε διεθνώς τα φώτα επάνω του. «Ήμουν το τέλος των γυρισμάτων, αδύνατος και με ξυρισμένο κεφάλι, έμοιαζα με εξωγήινο και μου ήρθε η ιδέα, το να παίξω με το σώμα μου, να περιφέρομαι στο δάσος και στον κήπο… Καθώς περιμέναμε να φτιάξει ο καιρός για να τελειώσει το γύρισμα, στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου αποφάσισα να εξερευνήσω αυτόν τον τόσο προσωπικό και μικρό χώρο»

Μέσα σε αυτή λοιπόν τη λογική του παιχνιδιού, δύσκολα καταδικάζεις μια τέτοια ταινία, όπως είναι αδιανόητο να στρατολογήσεις τον εστετισμό του κουλτουριάρη για να βρεις βαθύτερα νοήματα. Ο ίδιος κατανοεί όταν του λέω ότι προσωπικά δε θα πρότεινα σε κάποιον να δει την ταινία

«Δεν περίμενα ποτέ η ταινία να βγει κανονικά στις αίθουσες. Αυτό που με ενδιέφερε πραγματικά ήταν να παίξω με τα όρια της οικειότητας, πράγματα τα οποία αποφεύγει η κάμερα συνήθως, όπως το σώμα, την καθημερινότητα, τις προσωπικές οικογενειακές στιγμές. Η επιθυμία μου ήταν λοιπόν να δω την ταινία μαζί με το κοινό, σε μια οθόνη που θα μπορούσε πραγματικά να φέρει τον κόσμο αντιμέτωπο με αυτές τις εικόνες»

Μάλλον όποιος δεν ήταν εκεί το Σάββατο, δε θα δει ποτέ την ταινία και δεν έχασε τίποτα, είναι απλά σαν εκείνες τις στιγμές που ένας φίλος σου εμπιστεύεται κάτι προσωπικό, σου λέει ιδέες. Γιατί να μπεις στη διαδικασία να το κρίνεις. Άλλωστε ο Poupaud αγαπάει το σινεμά όσο κι εσύ, το αποδεικνύουν οι άπειρες αναφορές που κάνει σε σκηνοθέτες, καλλιτέχνες και ταινίες, καθώς και οι ρόλοι που επιλέγει να παίξει. Εκεί είναι και η γοητεία ενός φεστιβάλ, ταινίες –καλές ή κακές- και ευχάριστες γνωριμίες. Ας μείνουν οι τύποι με τα κασκόλ και τα κοκάλινα γυαλιά να υπεραναλύουν.

Φοίβος Καλλιτσης (phever@gmail.com)

Η ΔΙΑΙΤΑ ΤΟΥ ΚΙΝΕΖΟΥ

2008-04-14T18:29:00.003+03:00

Αιφνίδια έφοδος πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη στις προπονήσεις των ποδοσφαιρικών ομάδων του Παναθηναϊκού και της Α.Ε.Κ από τους ανθρώπους του Εθνικού Συμβουλίου Καταπολέμησης Ντόπινγκ. Τα περισσότερα ρεπορτάζ των αθλητικών εφημερίδων σημείωναν ότι η Σούπερ Λίγκα διατηρεί άριστες σχέσεις με τους ανθρώπους του Ε.Σ.ΚΑ.Ν, διότι οι συνεχείς έλεγχοι ντόπινγκ διασφαλίζουν την αξιοπιστία του πρωταθλήματος. Ε.Σ.ΚΑ.Ν, τι είναι τούτο; Πότε το ακούσατε τελευταία φορά; Είναι η σπασμωδική απάντηση της ελληνικής πολιτείας στο σκάνδαλο που προέκυψε στην ομάδα των Σούπερμαν της άρσης βαρών. Με το που μαθεύτηκαν τα νέα, άρχισε ο πονοκέφαλος. Με το που άρχισε ο πονοκέφαλος, πήραν στα γρήγορα μια ασπιρίνη. Για να μην πάρει η μπάλα του σκανδάλου και το λαοφιλέστερο άθλημα, το ποδόσφαιρο.

Το καλοκαίρι του 1996, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Ατλάντα, 70.000 κόσμου περίμενε στο Καλλιμάρμαρο να αποθεώσει τους ήρωες της Ελλάδας, τα χρυσά παιδιά του ελληνικού αθλητισμού. Και να παράσημα, και να λουλούδια, και να εμβατήρια με φόντο άδειες ταξί και θέσεις αξιωματικών. Τώρα όμως, το μάρμαρο έσπασε. Το βάθρο των μεταλλίων έγινε βόθρος. Η αποκαθήλωση των ινδαλμάτων ξεκίνησε, αλλά κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι οι αθλητές μας ντοπάρονται. Το επιβεβαιώνουν οι αποδοκιμασίες των φιλάθλων στην κούρσα των 200 μέτρων στους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Όταν επικρατούσε η εκδοχή της συνομωσίας. Ότι δηλαδή οι Αμερικάνοι μας την είχαν στημένη, επειδή ο Αίολος Κεντέρης τους είχε πάρει τα σώβρακα στο Σίδνεϋ.

Τους αθλητές σου σαν πολιτεία είσαι υποχρεωμένη να τους στηρίζεις. Δε γίνεται από τη μία να θες παγκόσμιους πρωταθλητές κι από την άλλη να τους ξεφτιλίζεις με τέτοιο τρόπο. Δε γίνεται να τους χορηγείς φάρμακα τόσα χρόνια κι ύστερα να αναρωτιέσαι για το κακό που χτύπησε τη χώρα. Η συμπεριφορά της πολιτείας σχετικά με το ντόπινγκ θυμίζει κάτι λαίμαργους τύπους που προσπαθούν απεγνωσμένα να κάνουν δίαιτα. Που τρώνε τα πάντα και μετά κάνουν τους Κινέζους.

Γιάννης Παπαδημητρίου

ΣΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΤΟ ΛΕΝΕ ΣΙΝΕΜΑ

2008-04-07T00:39:00.003+03:00

Οι Αμερικανοί όμως επιμένουν να μιλάνε για blockbuster, να βλέπουν τις ταινίες ως βιομηχανικά προϊόντα και το βασικό ενδιαφέρον είναι να κυκλοφορεί το χρήμα. Μετράνε την επιτυχία μιας ταινίας σε δολάρια και όχι σε θεατές και έχουν στήσει μια υπέροχη μηχανή επιβολής τους.

Όσο και αν προσπαθούν τα multiplex να μας πείσουν για την ποικιλία των ταινιών που παρουσιάζουν, κάθε φορά βλέπω στις 10, 15 ή 20 αίθουσες να επαναλαμβάνονται οι ίδιες ταινίες, όσες αίθουσες και αν βαπτίσουν Cinema Europa, ουσιαστικά δεν υπάρχει διαφορά. Θεατές και αίθουσες μπαίνουν στον αυτόματο πιλότο και το χρήμα ρέει.

Είναι λοιπόν ευπρόσδεκτη κάθε ευκαιρία για κάτι διαφορετικό, ειδικά όταν χάρη στο φεστιβάλ μερικές ταινίες –δυστυχώς όχι όλες όσες θα άξιζαν – κατορθώνουν να βρουν το δρόμο στις αίθουσες, ή να διαφημιστούν λίγο παραπάνω όσες έχουν ήδη αγοραστεί και ίσως να μη χαθούν στο πρώτο σαββατοκύριακο προβολής τους.

Τo 2000 μαζί με το millennium έφερε στην Αθήνα και το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου κινηματογράφου, το οποίο πολύ διστακτικά άρχισε να βγαίνει ολοένα και στην πόλη, και από το auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου, να καθιερωθεί και στις δύο κλασσικά φεστιβαλικές αίθουσες, Απόλλωνα και Αττικόν, και να κάνει πάρτι σε διάφορα σημεία του κέντρου, για να εκτονωθούν οι υπερεκτεθειμένοι στην «τέχνη» θεατές.

Δε με εντυπωσιάζει τόσο το ότι αναπτύσσεται και μεγαλώνει, ούτε οι αριθμοί που πλέον έχουν αρχίσει να αποτελούν διαπιστευτήριο κάθε φεστιβάλ – τόσες ταινίες, τόσοι καλεσμένοι, τόσοι θεατές, τόσα βραβεία. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι ότι κατορθώνει να υπάρχει εδώ και εννιά χρόνια και συνεχίζει ακάθεκτο ενώ έχει ένα σημαντικό περιορισμό. Έρχεται να προωθήσει αποκλειστικά το Γαλλόφωνο Κινηματογράφο σε μια χώρα που οι διανομείς περιορίζονται στον αμερικανικό, με ψήγματα από τις υπόλοιπες κινηματογραφίες της παγκόσμιας παραγωγής. Έτσι σε αντίθεση με τα εγχώρια και τα διεθνή φεστιβάλ που εντάσσουν μερικά αμερικάνικα blockbuster ως κράχτες το Γαλλόφωνο Φεστιβάλ θέτει τους δικούς του όρους.

Μέσα σε δέκα μέρες μπορείς να δεις μια σειρά ταινιών που ανατρέπουν την τυπική εικόνα που έχουμε για τις γαλλικές ταινίες, της υπερβολικής λογοδιάρροιας και έντονης εσωτερικής-καταθλιπτικής προσέγγισης. Μπορείς να ανακαλύψεις μια ποικιλία ταινιών που ξεφεύγουν από αυτά τα στερεότυπα.

Μπορείς να ανακαλύψεις χοντροκομμένες κωμωδίες, ρομαντικές κομεντί, αστυνομικές περιπέτειες, ιστορίες μυστηρίου, ντοκιμαντέρ, κινούμενα σχέδια, ερωτικές ιστορίες, δράματα. Μια σειρά ταινιών που έρχεται για άλλη μια φορά να υπογραμμίσει πόσο περιορισμένοι είμαστε από την επέλαση του αμερικανικού κινηματογράφου και πόσο στερεοτυπικά έχουμε μάθει να βλέπουμε τα πράγματα..

Φοίβος Καλλίτσης

ΛΑΤΕΡΝΑΤΙΒ! ΣΚΑΙ 100.3

2008-04-06T13:52:00.002+03:00

ΛΑΤΕΡΝΑΤΙΒ

Δύο άνθρωποι, μία ραδιοφωνική μπάντα και καθόλου εμπειρία…

Μια εκπομπή συμπαράστασης στα παιδιά που ξεροσταλιάζουν στο χαροκαμένο στενό της Αβραμιώτου…

Μια εκπομπή για τις μελαγχολικές EMO φράντζες που «κάνουν σκαλιά» στο Σύνταγμα…

Μια εκπομπή για εκείνους που όταν ξυπνήσουν, πριν πάνε τουαλέτα, μπαίνουν στο internet για να διαβάσουν τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων…

Μια εκπομπή που προσφέρει ψιλά για βρώμικο στους αλκοολικούς που μαζεύονται στην πλατεία Μαβίλη τα ξημερώματα…

Μια εκπομπή που ξέρει πώς τελειώσει το LOST και γνωρίζει το πρόσωπο του Burial…

Μια εκπομπή που θα διατάξει επίσχεση εργασίας αν απεργήσουν οι καλλιεργητές δυόσμου προκειμένου να μπορούμε να πίνουμε ανενόχλητοι μοχίτο το καλοκαίρι…

Μια εκπομπή που έχει κονέ με τους χτισμένους πορτιέρηδες της ρώσικης ντίσκο …

Μια εκπομπή που ξέρει τι σημαίνουν οι λέξεις «35χρονη», «εργατολόγος», «υφαλοκρηπίδα»…

Μια εκπομπή σύγχρονης νεανικής αστικής κουλτούρας που μεταφέρει το τι συζητάνε οι νέοι (και όχι μόνο) στην Αθήνα και τις υπόλοιπες μητροπόλεις του κόσμου. Με ειδήσεις και σχόλια που δε βρίσκουν θέση ούτε καν στα crawl των τηλεοπτικών παραθύρων. Με απρόβλεπτες μουσικές που ξεκινάνε από τον Αττίκ και καταλήγουν στο τελευταίο remix στους Hot Chip. Η ειρωνεία, ο κυνισμός και η αναισθησία της νέα γενιάς στη διάθεση του ακροατή. Το πολύ πολύ να μας διώξουν…

Την επόμενη φορά που θα ρωτήσεις κάποιον τι μουσική ακούει και θα σου απαντήσει “alternative” έχε πρόχειρο ένα λάμδα για να κολλήσεις μπροστά. Εμείς το κάναμε εκπομπή. Stay tuned…

ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΙΟΣΚΟΥΡΙΔΗΣ – ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΕΝΕΓΟΣ

9-11 ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ, Σκάι 100.3

Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ

2008-04-06T13:47:00.001+03:00

Συνέχεια στο γράψε σβήσε ψάχνεις να βρεις κάπου να κρατηθείς. Λες πως φταίει ο τόπος, οι πολιτικοί, τα μεσιτικά γραφεία ή ο καιρός που έχει βαλθεί να μας ξεμυαλίσει. Πάει ο Κάστρο, πάει ο Πούτιν, πάει και ο Χριστόδουλος. Εδραιώθηκε ο Τσίπρας, δικαιώθηκε ο Ιερώνυμος και πελαγοδρομεί ο Παπανδρέου. Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλο τα ίδια μένουν που λέει και ο ποιητής. Πέρα από την απαισιοδοξία μιας νεανικής κατάθλιψης, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει πως κάπου το πάει η εποχή. Κάτι σαλεύει μέσα στους θάμνους της κοινωνικής ύπνωσης. Το Ασφαλιστικό μας βγάζει στους δρόμους, τα έντυπα στριφογυρνάνε στα κομοδίνα μας, τα σινεμά φέρνουν δειλά όλο και πιο πολλές ανεξάρτητες παραγωγές, το mypsace γεμίζει από ελληνικά συγκροτήματα και τα παιδιά στα σχολεία ψιλομαθαίνουν πώς να κάνουν ανακύκλωση. Λες στο σαραντάρισμα το Μάη του 68 να δούμε άσπρη μέρα;

Καθημερινά, διασχίζοντας την Χαριλάου Τρικούπη για να φτάσω στα γραφεία του περιοδικού (Τρικούπη και Αραχώβης γωνία) περνάω ανάμεσα από καμιά πενηνταριά πάνοπλους αστυνομικούς. Στοιβαγμένοι σε κάθε τετράγωνο μοιάζουν σαν να φυλάνε όλο τον εξαρχειωτικό διαφωτισμό. Άραγε επαγρυπνούν για τη διατήρηση και τη διάδοσή του ή για την φυλάκιση του εντός των ορίων της περιοχής; Αν τριγυρίσεις στη γειτονιά θα μπερδευτείς με τα διάφορα πρόσωπά της. Η Silicon Valley της Αθήνας (Στουρνάρη) ενώνεται με την πιο άγρια σκεπτόμενη πλατεία του λεκανοπεδίου. Πλατεία που ψάχνει να βρει την ταυτότητά της ανάμεσα στους ακτιβιστές, στους ναρκομανείς και τους φοιτητοφραπέδες. Πιο κάτω στη Θεμιστοκλέους το Ποδήλατο. Πάμε εκεί τα απογεύματα και φεύγουμε το πρωί μετά από λίτρα ρακής. Μας βοήθησε να ξεφύγουμε από το Κολωνάκι και τις εξωφρενικές τιμές του. Αν και είμαστε η γενιά της πόζας (και των 700€) μέσα σε αυτό το ημιυπόγειο μαγαζί αφήνουμε το ύφος της μουτσούνας μας για το πρωί, αφήνουμε και τα λόγια μας να μιλήσουνε. Νιώθεις μια παράξενη ελευθερία, οικειοποιείσαι την ατμόσφαιρα, αδειάζεις από τα θέλω σου και μένεις μόνο με τα πιστεύω σου.

Την Τσικνοπεμπτη, τα μπαρ στην Κωλέττη, έψηναν στους δρόμους. Έμπαινες από το ένα και έβγαινες στο άλλο. Γελάγαμε χαρούμενοι ξεχνώντας τι μας περιμένει το πρωί. Βλέπαμε ο ένας στο πρόσωπο του άλλου την πεποίθηση ότι «ναι ρε συ! Κάτι καινούριο έρχεται στη χώρα του πανωσηκώματος και του πολιτισμού του Ζαχόπουλου». Τα παιδιά του facebook, της μαραγκιασμένης εκπαίδευσης, της απαξίωσης του κοινοβουλίου, βρίσκουν λίγο τα πατήματά τους και κάνουν σαφέστερα τα αιτήματά τους. «Δεν καταλαβαίνω γιατί με βραβεύουν καραφλοί και ασπρομάλληδες», είχε πει ο Dylan σε μια τελετή αφιερωμένη σε αυτόν. Έτσι κι εδώ, σε έναν τόπο που πριονίζεται από τυχοδιώκτες και μπαμπόγριες, υπάρχει μια περιοχή ή ένα κέντρο μιας πρωτεύουσας που του πάει κόντρα. Με απλές καθημερινές πράξεις. Τσικνίζοντας ένα κομμάτι μπριζόλα, την ώρα που ο αστυνομικός διώκτης καιροφυλακτεί.

Πίσω από την κλούβα που βλέπετε στη φωτογραφία βρίσκονται τα γραφεία ενός δηλωμένα προοδευτικού (;) ελληνικού κόμματος, ένα καλό σαντουιτσάδικο, ένα φωτοτυπάδικο και μια κάβα. Σπάνια τα πετυχαίνει ο ήλιος. Περνάω από μπροστά τους κάθε πρωί. Δεν μοιάζουν να παραπονιούνται. «Αναπνέουν» κανονικά παρά την ασφυκτική ατμόσφαιρα που προκαλεί το πελώριο αστυνομικό όχημα. Έτσι και τα Εξάρχεια. Ανατρέπουν τα κατεστημένα παρά τον αγώνα δακρυγόνων και ροπάλων να τα κουκουλώσουν κάτω από διαχρονικά κλισέ. Δυστυχώς για κάποιους η μπογιά τους περνάει ακόμα. Ευτυχώς για μας.

Editorial στο Centro 14

CENTRO #14 - ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ

2008-03-20T15:38:00.000+02:00

Από Παρασκευή 14 Μαρτίου και όποιος προλάβει...

8.500 αντίτυπα είναι αυτά!

ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2008

2008-03-20T01:52:00.003+02:00

Φέτος 20 χρόνια μετά τις ποπ Σεϋχέλλες, οι έντεχνοι αφήνουν για λίγο καταλαβαίνουν ότι δεν είναι όλα μοναξιά, χρειάζεσαι παρέα, και πάνε Χαβάη, έτσι ώστε να έχουμε όλοι δικαίωμα στην απόδραση.

Η μόνη αναβολή που αξίζει τον κόπο είναι αυτή από του στρατού, όλες οι άλλες απλά σε κάνουν να χάνεις στιγμές που θα ήθελες να ζήσεις.

Μερικές φορές οι φίλοι φεύγουν πολύ πριν τους γνωρίσεις καλά, αλλά αρνούμαι να κάνω επικήδειο…

Οι Αμερικανοί σεναριογράφοι απεργούσαν και όταν τα στούντιο κάλεσαν τους Βρετανούς συναδέλφους τους ως αντικαταστατές εκείνοι αρνήθηκαν. Αντιθέτως στη χώρα μας υπάρχουν άπειροι αντικαταστάτες σου.

Οι Αμερικανοί σεναριογράφοι όταν έληξαν με την όποια επιτυχία την απεργία τους, πρώτον το έκαναν πάνω σε μια γιορτή του κινηματογράφου, τα Όσκαρ, υπογραμμίζοντας την νίκη τους, δεύτερον προειδοποίησαν ότι δεν έχουν σκοπό να αποτελέσει μεμονωμένο φαινόμενο αν γίνει απόπειρα να αδικηθούν.

Οι Έλληνες απεργοί βγαίνουν στους δρόμους και τους βρίζουν οι απεργοσπάστες, ή οι μη-απεργοί γιατί δυσκολεύουν την κίνηση στο κέντρο της πόλης και δημιουργείται κυκλοφοριακή συμφόρηση.

Οι απεργοί θα πρέπει να αποζημιώσουν τους πολίτες που υπέστησαν βλάβες λόγω των απεργιών τους (βλέπε περίπτωση ΔΕΗ). Και δε θέλω να μάθω ότι κάποιος όντως θα ζητούσε κάτι τέτοιο από τους απεργούς.

Τα περιοδικά ενοχλούνται από τους bloggers γιατί σταδιακά χάνουν την πελατεία τους. Δυστυχώς πολύ συντάκτες περιοδικών μοιάζουν να γνωρίζουν λιγότερα από τον blogger που γράφει αυτό που του αρέσει. Την ίδια στιγμή δεν είναι όλοι οι blogger λογοτέχνες.

Όλοι έχουν από ένα blog, άρα οι bloggers πρέπει να μπουν σε λίστες, να καταργηθεί η ανωνυμία του internet, να ελέγχονται όλα όσα γίνονται και να μην κινδυνεύουν «ευυπόληπτοι πολίτες».

Πλέον δεν έχω ανάγκη τους διανομείς για να δω μια ταινία, αλλά συνεχώς μειώνονται οι ταινίες που μπορώ να απολαύσω σε αίθουσα.

All you need is love… Όπως μου είπαν τα παιδιά της ομάδας Abovo, μέσα από το πειραματικό τους Ζελόβ και το χαμόγελο που μου έβαλαν στο πρόσωπό μου καθώς τους χειροκροτούσα ενθουσιασμένος.

All you need is love… Όπως μου θύμισε η Julie Taymor με το Across the Universe ένα μιούζικαλ με τραγούδια των Beatles, στα χνάρια του Hair, που κατέβασε το από το internet γιατί οι διανομείς το παρα-καθυστερούν.

Τελικά η Διόρθωση του Θάνου Αναστόπουλου πήρε διανομή, αλλά φοβάμαι ότι δε θα το μάθει και κανείς.

Φοίβος Καλλίτσης

ΗΟΝΕΥ OR TAR MAN...

2008-03-18T03:17:00.005+02:00

I undressed you with my eyes I have
Maybe even raped you
In a dark and eerie corner of my mind
I tucked you there
And touched you in a dream last night
Pushed you aside when you entered
My thoughts at the wrong time

I have sat up upon your lap and
Saddled my thighs around your hips like ropes
I rode you on a chair and in the shower
And all the while I clung heavy to your back
My desire deeply harnessed in your spine

While I squeezed you like a tree trunk
You may have been one
Sexless and comfort in your mind
Even barer than a child's
I'm riding recklessly through a thick and humid
Jungle growing anxious with the deep and primal
Yearning that stirs
Deeply pulsing up toward the surface
Like sap rising or honey or tar

cocorosie

* πρέπει κάποια στιγμή να διαλέξεις ανάμεσα στο μέλι και τη στάχτη...

MUZINE #03

2008-03-17T18:39:00.003+02:00

Φεβρουάριος-Μάρτιος 2008

Το τρίτο τεύχος του Muzine κυλοφόρησε από τις Εκδόσεις Χαραμάδα, σε βιβλιοπωλεία, δισκοπωλεία και επιλεγμένα News Stands. Με 168 έγχρωμες σελίδες και 2 CD (Red & White Mood), και αφιέρωμα στον σημερινό σπιτικό ήχο, αλλά και στα σημεία επαφής της Μουσικής με τον Δρόμο.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Αφιέρωμα Low Impedance Recordings

Εισαγωγή-Παρουσίαση

Mary and the Boy Review

Mathias Delplanque Review

Άρθρα-Συνεντεύξεις-Παρουσιάσεις

Παρουσίαση On Stage Records

Συνέντευξη Jesse Poe (Tanakh)

Συνέντευξη Paul Rostetter (Brambus Records)

Συνέντευξη Chromatic Sequence

Συνέντευξη Abbie Gale

Abbie Gale Review

Συνέντευξη Garden in Black

Garden in Black Review

Κόμικ

Μπατονέτα, των Κωλέττη-Ντίλιου

Fanzines

Gew Gaw Fanzine

Αφιέρωμα “Η Εκδίκηση του Σπιτικού Ήχου”

Εισαγωγικό του Μάρκου Φράγκου

Ariel Pink, της Μαρίας Παππά

Panda Bear, του M. Hulot

Αφιέρωμα “Μουσική και Δρόμος”

Θέλω να παίρνω δρόμο, Ειρήνη Πολυκρέτη

Σε πουλάω στο δρόμο, Νεκτάριος Λαμπρόπουλος

Blue Light, Μάκης Παπασημακόπουλος

Drive safely darling..., Μαρία Μαρκουλή

Η πρωινή ώρα, Άκης Μπογιατζής

Road Trip, Βασιλική Παναγιώτου

«Κάθε μέρα μετά τις δυο», διήγημα της Νόρας Δημοπούλου

Κάποτε είπαν...

Από τον Enteka

Reviews

Emily Haines - Knives don’t have your back

The Royal We - The Royal We

Marsheaux - Peek a Boo

Tex La Homa - Into timeless shadows

TheBluetones -The Early Garage Years

The Elektrons - Red Light don’t stop

George Kontrafouris Trio - The Storyteller

MWVM - Rotations

Plumerai - Without Number

Harmonia - Live 1974

Nighthawks at the Diner -Transit Cellophane

Top-5 τραγουδιών που ακούμε

Γράφουν οι: M. Hulot, Μάρκος Φράγκος, Άγγελος Κ., Μάκης Παπασημακόπουλος, Ελένη Μητσιάκη, Μαρία Παππά, Χρήστος Καρράς, Βασιλική Παναγιώτου

ΘΩΜΑ, ΕΙΣΑΙ ΣΠΙΤΙ;

2008-03-09T21:54:00.011+02:00

..."Έλα να πάμε στη Χαβάη" παραμιλάει όλη η ελληνική κοινωνία. Το νέο τραγούδι της Πρωτοψάλτη (διασκευή του It's a pity της Tanya Stephens) δεν γίνεται σουξέ εξαιτίας μόνο της ποπ, ανάλαφρης και ρέγκε διάθεσής του αλλά και για τη βασική του ιδέα, ακραιφνή πόθο κάθε νεοέλληνα: το ταξίδι, το φευγιό για τα ξένα, τα αραχτά, τη Χαβάη.

Αν και επικρατούν διάφοροι μύθοι για το πόσο εργατικοί ή τεμπέληδες είμαστε, η αλήθεια είναι πως έξω, στον δρόμο και τα πεζοδρόμια, έχει μεταφερθεί το αμερικανικό όνειρο σε μια άγρια και πρωτόγονη μορφή. Ντόπιοι, μετανάστες, νέοι, γέροι, γιάπηδες, τρέντιδες, κοπελίτσες και αγοράκια σφάζονται πότε με το βαμβάκι και πότε με το μαχαίρι για μια θέση στο πάνθεον της παγκόσμιας οικονομικής ιστορίας. Και στην πίστα, κοντά στον Πλούταρχο πιθανότατα...
Μέσα σε αυτή την παραζάλη της ανθρωποφαγίας που μας διαπερνά ψάχνουμε μέσα στις μικρές εκπλήξεις της καθημερινότητας να βρούμε από κάτι να πιαστούμε. Οι στίχοι της "Χαβάης" είναι ένα γερό δεκανίκι. Ανά πάσα στιγμή, μάγκα που μου τρως τα σωθικά, παίρνω τον Θωμά και φεύγω για μπάνια, αντηλιακά, ανανάδες και καυτές με τόπλες. Θα ξεφύγω από αυτήν τη ζωή που διαθέτει λίγες στιγμές αποθέωσης και πολλές φθονερής θέασης της υποτιθέμενης καλοπέρασης του παραδίπλα.

Όλοι ή εγώ, όμως, το θέλουν αυτό; Μήπως η ανάγκη μου σαν γνήσιου σαρκοφάγου είναι να "φάω" τελικά τη δουλειά, τον πατσά και την γκόμενα του διπλανού; Οι ισλαμιστές πιστεύουν πως το κολατσιό καθορίζει και ένα μέρος του χαρακτήρα σου. Τρως σάρκα και δεκατιανό, το ίδιο θα κάνεις και στον εργασιακό σου χώρο. Εκτός αν την κάνεις για τον επίγειο παράδεισο ώστε να δαγκώνεις φρέσκους καρπούς της μητέρας φύσης. Η Χαβάη είναι η αγνότητα, οι πόλεις μας είναι πεδία μάχης. Ο Θωμάς του τραγουδιού δεν απαντάει και δεν πάμε Χαβάη. Ένας άλλος Θωμάς, ο Χομπς αποκρίθηκε πριν εκατοντάδες χρόνια: Εκεί έξω που γυρνοβολάτε ο δυνατότερος θα κερδίσει. Πάρτε τα μέτρα σας...

Σταύρος Διοσκουρίδης, Αυγή 09/03/08

ΚΥΚΛΟΦΟΡEI - ΤΕΥΧΟΣ#13 - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ '08

2008-03-07T22:00:00.000+02:00

Εξώφυλλο: Σύλβια Αντουλινάκη

ΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ, ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ

2008-03-06T00:44:00.006+02:00

του Κώστα Ελευθερίου

Τους μήνες που ακολούθησαν τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. απασχόλησε κατά κύριο λόγο τα μέσα ενημέρωσης ως ένα κόμμα σε διαρκή εσωτερική κρίση. Ο αλληλοσπαραγμός των στελεχών του Κινήματος σε όλη την διάρκεια της περιόδου πριν από την επανεκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην προεδρία του κόμματος τον Οκτώβριο, επανέφερε στη συζήτηση ζητήματα σχετικά με την κρίση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας αλλά και ειδικότερα για το νέο οργανωτικό μοντέλο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τις θετικές ή όχι επιδράσεις στο προφίλ του πάλαι ποτέ «κινήματος διαμαρτυρίας».

Ο Peter Mair σε ένα κείμενο του το 2000 για το New Left Review μιλά για μία «δημοκρατία χωρίς κόμματα» στη Μεγάλη Βρετανία εξετάζοντας την περίεργη ασυμμετρία ανάμεσα στον πλουραλισμό στην άσκηση πολιτικής και στηνυπερσυγκέντρωση αρμοδιοτήτων και ελέγχου στο εσωτερικό του κόμματος από την ηγεσία των Νέων Εργατικών. Η σταδιακή υποτίμηση της σημασίας των οργανωμένων μελών στις δραστηριότητες του κόμματος είναι πλέον ευρωπαϊκό φαινόμενο και είναι αποτέλεσμα μιας διαδικασίας «εξαμερικανισμού» της ευρωπαϊκής πολιτικής με την εισαγωγή θεσμών από την άλλη άκρη του Ατλαντικού και με τη διεξαγωγή των προεκλογικών εκστρατειών από εταιρίες μάρκετινγκ.

Στην Ελλάδα το φαινόμενο χρονολογείται από τις εκλογές του ’93, όταν και χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά τα Μ.Μ.Ε για την προσέγγιση των κομματικών ελίτ με τους ψηφοφόρους, με τη σταδιακή προσχώρηση στο νέο μοντέλο εκλογικής κινητοποίησης και των δύο κομμάτων εξουσίας.

Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. η εκσυγχρονιστική «κοπερνίκεια επανάσταση» που επιχείρησε να φέρει εις πέρας ο Κώστας Σημίτης μετά το 1996, είχε ως απαραίτητη προϋπόθεση την απαγκίστρωση της νέας ηγετικής ομάδας από εκείνα τα στρώματα της κοινωνίας που θεωρήθηκαν στατικά, άρα και εμπόδια για την ομαλή εξέλιξη του «εγχειρήματος».

Ο απλός «πασόκος» που ταύτισε την μοίρα του με την πατερναλιστική μέριμνα του μεγάλου ηγέτη, μνημονευόταν με συγκίνηση σε στιγμές επίκλησης του κομματικού πατριωτισμού από την ηγεσία, αλλά ταυτόχρονα πετιόταν στον κάλαθο των αχρήστων όποτε έβγαζε το τρακτέρ του στην εθνική ή τσακώνονταν με τα ΜΑΤ στο κέντρο της Αθήνας. Η άσκηση πολιτικής ήταν μια τέχνη στα χέρια επαγγελματιών και τεχνοκρατών.

Η αναμενόμενη ήττα του 2004 έφερε στη ηγεσία το γιο του μεγάλου ηγέτη, ο οποίος φέροντας στους ώμους λίγα ψίχουλα από το πατρικό χάρισμα, κάλεσε τους «πασόκους», μέλη ή φίλους, να νομιμοποιήσουν την εκλογή των κομματικών ελίτ. Στο Συνέδριο του 2005 ο Γιώργος Παπανδρέου ξήλωσε όλα τα προνόμια των μελών του κινήματος,αποζητώντας μία άμεση επαφή με τους «πολίτες» του, μέσω του διαδικτύου ή των Μ.Κ.Ο. τις οποίες απλόχερα ο ίδιος είχε χρηματοδοτήσει ως Υπουργός Εξωτερικών.

Οι εκλογές του 2007 ανέδειξαν τη μιντιακή πολιτική ως κυρίαρχη, αλλά και την ύπαρξη μιας ελαφράς δυσαρέσκειας του εκλογικού σώματος προς αυτή την κατάσταση. Η ωμή αδηφαγία του δελφίνου, αλλά και η συγκρότηση ετερόκλητωνανταγωνιζόμενων ομάδων στο κόμμα, διατήρησαν τον Παπανδρέου στην προεδρία. Ο προσυνεδριακός διάλογος για το Συνέδριο του Μαρτίου τελείται και μέσω της ιστοσελίδας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., την στιγμή που μόλις το 18.8% των τοπικών οργανώσεων του κόμματος διαθέτει email. Η πολιτική των ελίτ εξακολουθεί να έχει τον πρώτο λόγο.

Πανταζόπουλος Ανδρέας, Με τους πολίτες κατά του λαού: Το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 2006

Moschonas Gerassimos, In The Name of Social Democracy, Verso Books, 2002

Κατσούλης Ηλίας, Νέα Σοσιαλδημοκρατία: Περιεχόμενα Πολιτικής, Θεσμοί, Οργανωτικές Δομές, Ι. Σιδέρης, 2002

Όταν το περιβάλλον χτυπά την πόρτα των επιχειρήσεων

2008-03-06T00:21:00.006+02:00

της Δήμητρας Αδάμ, dimeuro@yahoo.gr

Ήταν πρωί Δευτέρας και ενώ η μουσική απ’ το κλαμπ ήταν ακόμη στ’ αυτιά μου, το κινητό άρχισε να χτυπά. Δεν είχα καλά-καλά ξυπνήσει και άκουσα τη γλυκιά φωνή της φίλης μου «Δήμητρα, το μεσημέρι έρχομαι αεροπορικώς. Φυσικά, θα έρθεις να με πάρεις»…ήταν η χαριστική βολή. Λίγο αργότερα, βγαίνοντας από το σπίτι για να πάω στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» διαπίστωσα ότι ένα Toyota Corolla είχε σταθμεύσει στο πεζοδρόμιο και δεν περνούσε ούτε κουνούπι, ενώ ένα βυτιοφόρο είχε κλείσει το δρόμο, καθώς ανεφοδίαζε το γειτονικό πρατήριο της BP. Λίγο πιο πέρα προχωρούσε με γοργούς ρυθμούς η ανέγερση μιας πολυκατοικίας πέριξ της οποίας ήταν στοιβαγμένα σακιά με τσιμέντο του ΤΙΤΑΝΑ. Αισθάνθηκα ότι το οξυγόνο δεν επαρκούσε. Η σκόνη, το καυσαέριο και ο θόρυβός μ’ έπνιγαν.

«Φροντίδα για το περιβάλλον» by «Ελευθέριος Βενιζέλος»

Φτάνοντας στο αεροδρόμιο, πληροφορήθηκα ότι η πτήση θα είχε καθυστέρηση περίπου μίας ώρας…αλλά «ουδέν κακόν αμιγές καλού» έλεγαν οι πρόγονοι μας, και όπως αποδείχτηκε δεν είχαν άδικο. Στα χέρια μου έπεσε ο περιβαλλοντικός απολογισμός του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος» για το 2006[1]. Αφού η πτήση θα καθυστερούσε τί καλύτερο από το να διάβαζα τον απολογισμό του μεγαλύτερου αεροδρομίου στη χώρα;

Η «κωδική» του ονομασία είναι «Φροντίδα για το περιβάλλον» και έχει εκδοθεί από την Υπηρεσία Περιβάλλοντος του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών Α.Ε. και φυσικά, όπως μας πληροφορούν, έχει τυπωθεί σε ανακυκλωμένο χαρτί. Κυριαρχούν το πράσινο και το γαλάζιο ενώ είναι εμπλουτισμένος με φωτογραφίες. Στην τρίτη σελίδα το μήνυμα του Γενικού Διευθυντή σύντομο και περιεκτικό μας προϊδεάζει για τις περιβαλλοντικές δράσεις.

Ο Δ.Δ.Α. είναι το μοναδικό αεροδρόμιο στην Ελλάδα που διαθέτει Υπηρεσία Περιβάλλοντος, που έχει πιστοποιηθεί με το διεθνές περιβαλλοντικό πρότυπο EN ISO 14001 από το Δεκέμβριο του 2000, ενώ έξι χρόνια αργότερα πιστοποιήθηκε εκ νέου με τη νέα έκδοση EN ISO 14001:2004. Αυτό σημαίνει ότι η περιβαλλοντική δράση του Δ.Δ.Α. έχει ελεγχθεί από αρμόδιους φορείς. Σίγουρα το πιστοποιητικό αποτελεί αναγνώριση των προσπαθειών τόσο των ιθυνόντων όσο και των εργαζομένων για υλοποίηση της περιβαλλοντικής πολιτικής, όμως αντικατοπτρίζει την πραγματική κατάσταση;

Πίνοντας και τις τελευταίες γουλιές νερού που είχαν μείνει στο μπουκάλι μου, το μάτι μου έπεσε στο Κεφάλαιο που αφορά το Νερό. Η φωτογραφία ενδιαφέρουσα, παραπέμπει σε πλήρη αξιοποίηση του νερού με ευαισθησία και αίσθημα ευθύνης. Όπως αναφέρεται, καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να μειωθεί η κατανάλωση νερού στο χώρο του αεροδρομίου αλλά και να αποφύγουμε τη ρύπανση. Η εξοικονόμηση νερού επιτυγχάνεται με τη χρήση επεξεργασμένου ύδατος από τις Εγκαταστάσεις Επεξεργασίας Λυμάτων (Ε.Ε.Λ.) για άρδευση. Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών είναι ένα από τα λίγα αεροδρόμια παγκοσμίως που διαθέτει Ε.Ε.Λ.

Οι ιθύνοντες θεωρούν τις Ε.Ε.Λ. ένα αξιόπιστο σύστημα σε αντίθεση με τους Επιθεωρητές Περιβάλλοντος του ΥΠΕΧΩΔΕ που το 2005 (17/06/2005) επέβαλαν πρόστιμο ύψους 430.920€[2], γιατί έπειτα από ελέγχους διαπιστώθηκε ότι τα απόβλητα που παράγονται στις εγκαταστάσεις του αεροδρόμιου, και χαρακτηρίζονται ως βιομηχανικά λύματα, δεν υφίστανται την προβλεπόμενη –από τη μελέτη περιβαλλοντικών όρων του έργου– επεξεργασία. Επιπρόσθετα, δεν υπάρχουν οι προβλεπόμενες δεξαμενές για τη συγκέντρωση των επεξεργασμένων λυμάτων. Προβλήματα όμως εντοπίστηκαν και σε σχέση με τη διαχείριση των όμβριων υδάτων, που συχνά διοχετεύονται στη γύρω περιοχή ενώ οι προδιαγραφές έκαναν λόγο για διάθεση τους με σκοπό την κάλυψη αναγκών άρδευσης[3].

Καθώς διάβαζα απορροφημένη τον απολογισμό, κόσμος πηγαινοερχόταν, χρωματιστές βαλίτσες περνούσαν από τον αυτόματο έλεγχο αποσκευών και αριθμοί πτήσεων άλλαζαν στον ηλεκτρονικό πίνακα. Άραγε, τι ενέργεια χρειάζεται για να λειτουργεί όλο αυτό το «οικοδόμημα», αλλά και ποιες είναι οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις από τη χρήση της; Κατά το 2006 η χρήση ηλεκτρικής ενέργειας μειώθηκε κατά 1,3% σε σχέση με το 2005, με ταυτόχρονη αύξηση της κατανάλωσης του φυσικού αερίου κατά 14,3% σε σχέση με το 2005. Επιπλέον, ο Δ.Δ.Α., το Νοέμβριο του 2004, τιμήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με το βραβείο GreenLight, για την ανάπτυξη σειράς ενεργειακά αποδοτικών μέτρων στο φωτισμό με σκοπό τον περιορισμό των εκπομπών αεριών που σχετίζονται με το φαινόμενο του θερμοκηπίου», ενώ το 2006 έλαβε μέρος και στο Πρόγραμμα GreenBuilding, το οποίο στοχεύει στην εξοικονόμηση ενέργειας

Κοιτάζοντας το ρολόι μου διαπίστωσα ότι το αεροπλάνο δε θ’ αργούσε να προσγειωθεί και η φίλη μου θα έκανε την εμφάνιση της. Ο ηλεκτρονικός πίνακας επιβεβαίωσε την υποψία μου. Βλέποντας το πλήθος των πτήσεων, συνειδητοποίησα ότι ο θόρυβος που προκαλείται από τα δεκάδες αεροπλάνα είναι τεράστιος. Σκέφτηκα ότι ποτέ δε θα ήθελα να μένω σε κάποιους από τους κοντινούς Δήμους, όπως στο Δήμο Αρτεμίδας για παράδειγμα, καθώς τα επίπεδα θορύβου από τις προσγειώσεις και απογειώσεις αεροσκαφών είναι ιδιαίτερα υψηλά. Βέβαια, στον περιβαλλοντικό απολογισμό του Δ.Δ.Α. αναφέρεται ότι έχει εγκατασταθεί μόνιμο σύστημα παρακολούθησης θορύβου (Noise Monitoring System-NOMOS), το οποίο είναι συνδεδεμένο με το ραντάρ της Υπηρεσίας Πολιτικής Προστασίας (Υ.Π.Ο.). Επιπρόσθετα, πραγματοποιούνται συναντήσεις με φορείς της τοπικής κοινωνίας, με σκοπό την πληροφόρηση των πολιτών, ενώ λειτουργεί και η τηλεφωνική γραμμή «Σας Ακούμε» (210-3530003). Μου πέρασε από το μυαλό να τηλεφωνήσω για να διαπιστώσω το επίπεδο της εξυπηρέτησης, αλλά τη σκέψη μου διέκοψε η ξαφνική αγκαλιά της παιδικής μου φίλης.

Η περιβαλλοντική συνείδηση της Toyota

Χαρούμενη επειδή την συνάντησα μετά από καιρό και επειδή «ανακάλυψα» τον περιβαλλοντικό απολογισμό του Δ.Δ.Α. φτάναμε στο σπίτι μου. Κατάλαβα πόσο τυχερή είμαι που μένω στην Καλλιθέα, μακριά από το θόρυβο των αεροσκαφών, αλλά –δυστυχώς– πολύ κοντά στα θορυβώδες αυτοκίνητα και στο ενοχλητικό Toyota Corolla, που ο οδηγός του δεν είχε την καλοσύνη να το μετακινήσει μπροστά από την είσοδο της πολυκατοικίας.

Τουλάχιστον το συγκεκριμένο μοντέλο βρίσκεται στη λίστα των δέκα λιγότερα ρυπογόνων αυτοκινήτων για το 2006, συγκεκριμένα στην πέμπτη θέση. Η Toyota[4] είναι από τις αντιπροσωπείες που έχουν αξιόλογη απήχηση στο ελληνικό αγοραστικό κοινό. Έτσι, άρχισα να ψάχνω στοιχεία για την «περιβαλλοντική μέριμνα» της εν λόγω εταιρείας. Ο καταστατικός χάρτης της επιχείρησης για το περιβάλλον είναι ο «Toyota Earth Charter», ο οποίος περιλαμβάνει τις ενέργειες που είναι απαραίτητο να γίνουν ώστε καμία από τις εγκαταστάσεις της εν λόγω εταιρείας να μην είναι πηγή όχλησης για τους περίοικους. Επιπλέον, βασικός στόχος της εταιρείας είναι μηδενικές εκπομπές ρύπων, μηδενικά απόβλητα, όπως αναφέρεται και στο ενημερωτικό «Στόχος: Μηδενικοί ρύποι».

Η Toyota είναι ιαπωνική και στην Ευρώπη έχει την έδρα της στις Βρυξέλλες, στο Βέλγιο. Είναι από τις αυτοκινητοβιομηχανίες που το σύστημα περιβαλλοντικής διαχείρισής της είναι πιστοποιημένο με το ISO 14001. Συγκεκριμένα, τα πέντε εργοστάσια της Toyota, έξι κέντρα διανομής αυτοκίνητων, δέκα κέντρα διανομής ανταλλακτικών, δεκατέσσερις εταιρείες (Εθνικές εταιρείες Μάρκετινγκ και Πωλήσεων) και οι προμηθευτές σε ποσοστό 85%.

Ο στόχος της είναι να προσεγγίσει το απόλυτο οικολογικό αυτοκίνητο Eco-car, το οποίο όχι μόνο δε θα επιβαρύνει το περιβάλλον αλλά θα είναι και φιλικό προς αυτό. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται με τη δημιουργία υβριδικών συστημάτων, που θα χρησιμοποιηθούν ως βασική τεχνολογία γι’ αυτού του είδος τα αυτοκίνητα. Το 2002 ήταν η πρώτη κατασκευάστρια εταιρεία που εμπορεύτηκε Υβριδικά Οχήματα Κυψελών Καυσίμου (FCHV) στην Ιαπωνία και στην Αμερική. Το σλόγκαν της «Πράσινη παραγωγή πιο φιλική για το περιβάλλον» δίνει το στίγμα της στο χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας. Για το σκοπό αυτό έχει δημιουργήσει το σύστημα παραγωγής Toyota Production System (TPS), που περιορίζει τα απόβλητα, μειώνει τη χρήση ενέργειας, ελαχιστοποιεί τη χρήση πρώτων υλών και αποδίδει τυποποιημένη ποιότητα. Τα εργοστάσια της Toyota στη Βρετανία και τη Γαλλία είναι από τα πλέον πρωτοπόρα στον τομέα αυτό.

Το οικολογικό αυτοκίνητο φαίνεται να βρίσκεται στις τελευταίες στροφές του δύσκολου αγώνα για την προστασία του περιβάλλοντος, παρά την «προσπέραση» από το δικαστήριο της Καλιφόρνιας. Ο λόγος για την υπόθεση που εκδικάστηκε το 2006 και αφορά τις αυτοκινητοβιομηχανίες GM, Chrysler LLC, Ford Motor Co., Honda Motor Co., Nissan Motor Co. and Toyota Motor Corp. Οι εταιρείες μεταξύ των οποίων και η Toyota κατηγορήθηκαν ότι συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου μέσω των κινητήρων των οχημάτων τους. Αν μόλυναν μόνο οι κινητήρες των οχημάτων θα έπρεπε να είμαστε χαρούμενοι, μονολόγησα δυνατά βλέποντας τη φίλη μου να με κοιτάζει με απορία.

Ο κιτρινοπράσινος ηλίανθος

Το βραδάκι καθόμασταν στο μπαλκόνι του σπιτιού μου και ατενίζαμε τον κιτρινοπράσινο ηλίανθο. Στην κοινή λογική βραδάκι και ηλίανθος ορθά δεν ταιριάζουν. Συγκεκριμένα όμως ο λόγος γίνεται για το σήμα της BP[5] στο απέναντι πρατήριο. Εμπνεύστηκα από το καταπληκτικό αυτό θέαμα και της εξήγησα, ότι είχα ζήσει από πρώτο χέρι την αλλαγή του σήματος της εταιρείας…φυσικά πάντα διαμέσου του πρατηρίου. Η αλλαγή έγινε το 2000 όταν ο κιτρινοπράσινος ηλίανθος αντικατέστησε την πράσινη ασπίδα και η BP μετονομάστηκε από British Petroleum σε Beyond Petroleum.

Σιγά σιγά συνειδητοποιούσα ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις έκαναν στροφή προς το περιβάλλον. Η BP δεν αποτελεί εξαίρεση αφού οι αλλαγές, τόσο του λογότυπου όσο και της ονομασίας, έγιναν με σκοπό να προβληθεί το ενδιαφέρον της εταιρείας για τα εναλλακτικά και τα φιλικά προς το περιβάλλον καύσιμα. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, στον περιβαλλοντικό της απολογισμό για το 2006 δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην ηλιακή και αιολική ενέργεια, στο υδρογόνο και το φυσικό αέριο.

Η BP συνεργάζεται με το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας χρηματοδοτώντας ένα πρόγραμμα που σχετίζεται με την ηλιακή ενέργεια. Το καλοκαίρι του 2006 προχώρησε σε μια σειρά επιχειρηματικών δράσεων προς όφελος τόσο του περιβάλλοντος όσο και του οικονομικού προϋπολογισμού της. Τον Ιούλιο του 2006 αγόρασε τις αμερικανικές αιολικές εταιρείες Greenlight Energy και Orion Energy, ηγέτιδες στον τομέα της αιολικής ενέργειας. Επιπλέον, η στρατηγική της συμμαχία με την Clipper Windpower για τον ανεφοδιασμό ανεμογεννητριών είναι γεγονός από τον Αύγουστο του 2006. Αναφορικά με το υδρογόνο, συνεργάζεται με την General Electric, ενώ για το φυσικό αέριο συνεργάζεται με την SK Corporation με στόχο τη δημιουργία ενός σταθμού στη Νότια Κορέα.

Μελετώντας τον ετήσιο απολογισμό της πετρελαϊκής εταιρείας, εκείνο που μου προξένησε έκπληξη είναι ότι στην πέμπτη σελίδα υπάρχει αναφορά σε δύο πρόσφατα γεγονότα που έπληξαν το κύρος της BP. Το Μάρτιο του 2005, στο Τέξας[6], 15 άτομα έχασαν τη ζωή τους μετά από έκρηξη σε διυλιστήριο της εταιρείας. Ένα χρόνο αργότερα, στην Αλάσκα, υπήρξε διαρροή υγρού πετρελαίου (4.800 βαρέλια). Η περιβαλλοντική καταστροφή ήταν ανυπολόγιστη, γιατί η BP κινητοποιήθηκε πέντε μήνες αργότερα, δηλαδή τον Αύγουστο του 2006. Τελικά, όλα τα αγαθά, όπως και το πετρέλαιο, έχουν δύο όψεις την ευεργετική και την καταστροφική. Το ερώτημα είναι εμείς ποια προτιμάμε;

Ο ΤΙΤΑΝΑΣ και το περιβάλλον

Ρίχνοντας μια ματιά τριγύρω, εκτός από τη φίλη μου που χάζευε στην τηλεόραση, είδα τέσσερις τοίχους και αμέσως σκέφτηκα την καινούργια πολυκατοικία που αναγείρεται λίγο πιο πέρα. Τσιμεντένια κουτάκια ΤΙΤΑΝ[7], πιστοποιημένα με το περιβαλλοντικό ISO 14001. Ο περιβαλλοντικός απολογισμός του ομίλου είναι εμπλουτισμένος με λίγες φωτογραφίες και σκίτσα που μοιάζουν ζωγραφισμένα από παιδιά.

Η χρήση ηλεκτρικής ενέργειας βρίσκεται σε πρώτο πλάνο και αυξήθηκε κατά 5% συγκριτικά με το 2005. Το αξιοσημείωτο είναι ότι μπορεί η χρήση εναλλακτικών πηγών ενέργειας να παραμένει χαμηλή, μόλις 1% της συνολικής ενέργειας, ωστόσο συγκριτικά με το 2005 έχει επιτευχθεί αύξηση της τάξης του 15%. Επειδή ο όμιλος δραστηριοποιείται και στον τομέα των λατομείων, ελέγχει τις επιπτώσεις του στη βιοποικιλότητα. Στα φυτώρια του ΤΙΤΑΝΑ καλλιεργούνται όλα τα είδη χλωρίδας των περιοχών όπου λειτουργούν οι εγκαταστάσεις του. Λόγου χάρη, το 2006 αναπαρήχθησαν δύο σπάνια είδη (Prickly Juniper-juniperus oxycedrus και Phoenician Juniper-juniperus phoenicea) που βρίσκονται στις Κυκλάδες και θεωρούνται προστατευόμενα είδη από το πρόγραμμα Natura2000 της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σχετικά με το ISO 14001, τα λατομεία του Δρυμού βρίσκονται στην τελική ευθεία για την απόκτηση του. Η διάκριση αυτή είναι μοναδική για τα ελληνικά λατομικά δεδομένα[8]. Όμως, το πλήγμα και μάλιστα οικονομικό ήρθε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Συγκεκριμένα, την Παρασκευή 13 Ιουλίου 2007, ο δικαστής W. Hoeveler στην Κομητεία του Miami-Dade της Φλόριντα, αποφάσισε ότι η Tarmac, θυγατρική του Ομίλου Τιτάν, οφείλει από την Τρίτη 17 Ιουλίου 2007 να σταματήσει την εξόρυξη αδρανών υλικών σε ορισμένα τμήματα της νοτιανατολικής περιοχής Lake Belt της Φλόριντα, έως ότου το Σώμα Μηχανικού του Στρατού (U.S. Army Corps of Engineers) ολοκληρώσει την απαιτούμενη Συμπληρωματική Έκθεση Περιβαλλοντολογικών Επιπτώσεων (Σ.Ε.Π.Ε.), η οποία προβλέπεται να εκδοθεί εντός των επομένων έξι μηνών[9].

Και τα τσιμεντένια κουτάκια θα συνεχίσουν να ξεφυτρώνουν από παντού κρύβοντας την ασχήμια του γκρι χρώματος τους πίσω από τις ζωηρές πινελιές του εκάστοτε ελαιοχρωματιστή.

Κανένα από τα γεγονότα δεν ήταν τυχαίο. Αντίθετα, κρίκοι μιας αλυσίδας στο μικρόκοσμο της καθημερινότητας και στον μακρόκοσμο του περιβάλλοντος. Ας μην σπάσουμε αυτή την αλυσίδα…ενώ το τίποτα δεν γίνεται τυχαία ούτε τα άσχημα ούτε τα ωραία, ακουγόταν από την τηλεόραση ως τίτλος τέλους.

[1] Περιβαλλοντικός απολογισμός Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών: www.aia.gr

[2] www.e-tipos/content/staticfiles/pdf/perivallonelegxoi.pdf

[3] «Αυτόνομο κράτος το αεροδρόμιο», Ελευθεροτυπία 15/11/2005

[4] www.toyota.gr/innovation/environment/index.aspx

[5] www.bp.com/sunstainabilityworldwid

[6] Για περισσότερες πληροφορίες, www.bp.com/texascityincident και www.bp.com/texascityaction

[7] www.titan.gr/gr/response/apologismos.htm

[8] «ΤΙΤΑΝ: Παροχή ISO στο πρώτο…οικολογικό λατομείο», www.express.gr (14/11/2007)

[9] Η συγκεκριμένη ανακοίνωση βρίσκεται στο site του ομίλου, www.titan.gr

ΑΓΑΠΗΤΗ HOLY GOLIGHTLY

2008-03-03T13:56:00.006+02:00

Θυμάμαι που μίλαγες για τις κόκκινες μέρες, όχι τις μαύρες σου, που είσαι στεναχωρημένος ή νιώθεις ότι έχεις παχύνει, αλλά τις μέρες που όντως φοβόσουνα. Τις μέρες που το καταφύγιό σου ήταν το Tiffany’s, εκεί που τίποτα κακό δε μπορεί να συμβεί.

Το δικό μου Tiffany’s είναι συνήθως μια κινηματογραφική αίθουσα. Πηγαίνω μόνος, όχι γιατί αισθάνομαι αυθύπαρκτο, ολοκληρωμένο ον, όπως οι τύποι με τα κασκόλ και τα κοκάλινα γυαλιά, ούτε επειδή είμαι αξιολύπητος, όπως πιθανότατα πιστεύουν οι υπόλοιποι θεατές. Είμαι μόνος μου γιατί τότε μόνο αισθάνομαι την ταινία να με αγκαλιάζει, να επιδρά ιαματικά, να με κάνει μέρος της. Όπως αισθάνθηκα βγαίνοντας από την παράσταση στη Μικρή Χώρα την προηγούμενη Κυριακή.

Ζούμε σε μια περίοδο μακρών κόκκινων ημερών, χαμένοι όλοι μέσα στην εξειδίκευσή μας, διασπασμένοι σε ανούσιες λεπτομέρειες, γνώσεις για κοινωνικές συναναστροφές και εξυπνακίστικες ατάκες. Γεγονότα μας προσπερνούν και μας ξεπερνούν και αισθάνεσαι αδύναμος να αντιδράσεις, και μόνο σου με τις προσωπικές ανασφάλεις και νευρώσεις.

Κόσοβο, Μακεδονία, η τριανταπεντάχρονη, οι Τσάμηδες στο Πάντειο, η Eurovision όλοι ίσης αξίας στις ειδήσεις των 8, με επιλεγμένα πρόσωπα για να σε οδηγούν προς την αδιαφορία. Γιατί όταν τα κανάλια επιλέγουν να παρουσιάζουν ως υπερασπιστές του μακεδονικού το ΛΑΟΣ, δυσκολεύομαι να ταυτιστώ. Την ίδια στιγμή όσο και να πιστεύω στην κατάργηση συνόρων, δεν το ονειρεύομαι κάτω από ένα ηγεμονικό τρόπο σκέψης.

Δεν ονειρεύομαι τη βουβή πόλη του La Antena του Esteban Sapir (που θα έπρεπε ήδη να έχετε δει στο Μικρόκοσμο), όπου όλοι ζούνε αποστειρωμένοι και ομογενοποιημένοι. Η παγκοσμιοποίηση που έρχεται μοιάζει περισσότερο ισοπεδωτική από ποτέ. Ο κ.TV είναι παρόν και μοιάζει να ελέγχει τόσα πολλά, και το επιτρέπουμε γιατί μας απασχολεί κάτι άλλο. Είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε να μας κλέψουν τη φωνή αρχικά και στη συνέχεια ακόμη και τις λέξεις.

Οι κόκκινες μέρες υπάρχουν γιατί κάθε φορά αισθάνομαι να μου κλέβουν κάτι, που πριν από λίγο έλεγα «Τουλάχιστον υπάρχει αυτό». Πολύ φοβάμαι αγαπημένη μου Holy, ότι κάποια στιγμή θα σου στερήσουν την προστασία του Tiffany’s κι εμένα αυτή των ταινιών.

Θα ήθελα πάρα πολύ να πιστέψω στον τίτλο της παράστασης της Γεωργίας Μαυραγάνη, να παρασυρθώ από την ενέργεια των Βάσω Καβαλιεράτου, Αντώνη Ντουράκη και Χρήστου Θεωδωρίδη και να πιστέψω ότι το Breakfast at Tiffany’s θα μπορούσε να έχει Από Δω και Πέρα Μόνο Χάπι Εντ. Έφυγα χαμογελώντας και αισιόδοξος, όμως υπάρχουν πάντα τα γεγονότα και για πόσο καιρό θα μπορώ απλά να κρύβομαι από τις κόκκινες μέρες…

Φοίβος Καλλίτσης (phever@gmail.com)

Αυγή, 02/03/08

ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΜΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ

2008-03-03T11:46:00.005+02:00

Αν και έχουμε βουτήξει ολοκληρωτικά στον ψηφιακό κόσμο, παρατηρείται τελευταία μια έξαρση εκδόσεων στο χώρο περιοδικού τύπου. Free ή ξεfree, οι τίτλοι εμπλουτίζονται πια με εβδομαδιαίο ρυθμό. Εκτάρια δασών χαμένα καταναλώνονται καθημερινά στην αρένα της ενημέρωσης. Θα μπορούσε να πει κανείς πως με τόση γραφή, τέτοια διάδοση των ιδεών, ζούμε έναν νέο διαφωτισμό. Όλοι έχουν κάτι να πούνε και όλοι μπορούν να τους διαβάσουν.

Όχι, πολύ, αλλά αρκετό καιρό τώρα περιδιαβαίνω στα έντυπα με διπλή ιδιότητα: του συντάκτη και του αναγνώστη. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Γνωρίζω λίγα από στήσιμο, κάποια από εμπόριο, περισσότερα από γραφή και πολλά από φυλλομέτρημα. Πάντα μου έρχεται στο μυαλό η γνωστή κινέζικη παροιμία: μια εικόνα χίλιες λέξεις. Μόνο που πια βλέπω μόνο εικόνες και έχω χάσει τις λέξεις. Προσπαθώ να ξεδιαλύνω αν εγώ το διάλεξα ή κάποιοι μου το επιβάλουν. Αν βαρέθηκα να διαβάζω ή πάλι δεν έχω τίποτα να γράψω. Τα καλά θέματα μετρούνται πια στα δάχτυλα. Οι ιδέες επίσης. «Ας βρούμε μια καλή εικόνα, να γράψουμε και καμιά 300ρια λέξεις και το κλείσαμε το θέμα.», είναι το σύνθημα. Ένα φωτορεπορτάζ δηλαδή όπου τις περισσότερες φορές ο δημοσιογράφος απλά μανατζάρει το φωτογράφο. Ο τύπος αποδυναμώνεται από τυπογραφικούς χαρακτήρες και ενισχύεται σε πίξελς και γραφιστικά τερτίπια. Η μορφή κυριάρχησε ολοκληρωτικά επί του περιεχομένου.

Για μια στιγμή άλλαξα εποχή και παρατήρησα τεύχη του Εκηβόλου, της Ελληνικής Επιθεώρησης Ελληνικής Επιστήμης, του Εντευκτηρίου και άλλων περιοδικών ιδεών, τέχνης και λογοτεχνίας. Είδα ποσότητες χυμένου μαύρου μελανιού. Μια άλλη αντίληψη που ευτυχώς ζει ακόμα σε ορισμένες περιπτώσεις. Είδα περιεχόμενο. Μια απαξίωση της επικαιρότητας που γεννάει παράλληλα, όμως, θέματα κατά κόρον επίκαιρα. Γραφικός και παλαιομοδίτης θα πείτε. Λάθος! Kαιροσκόπος είμαι. Μπαίνει η άνοιξη, αλαφραίνει το σώμα, ψάχνεις κάτι να διαβάσεις για να «κάτσεις».Υπέροχα όλα αυτά τα εβδομαδιαία στο μάτι αλλά αν ακούσουμε και μια ελληνική παροιμία τότε θα αναρωτηθούμε: Μήπως η γριά η κότα έχει το ζουμί;

Σταύρος Διοσκουρίδης

Αυγή, 02/03/08

Νέοι χωρίς συντηρητικά: Λουκία Μιχαλοπούλου, ηθοποιός

2008-02-27T17:57:00.012+02:00

Του John Citizen (www.myspace.com/johncitizen)

Εμφανίστηκε στον πλανήτη - εντελώς απροειδοποίητα - το 1982 και 21 χρόνια μετά αποφοίτησε από τη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, αφού πρώτα πρόλαβε να σπουδάσει τραγούδι, κιθάρα και χορό. Πρόσφατα πήρε το Βραβείο Ερμηνείας 1ου Γυναικείου Ρόλου στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας του 48ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία της στην ταινία «Valse Sentimentale» της Κωνσταντίνας Βούλγαρη. Ήταν επίσης υποψήφια για το «Βραβείο Νέου Δημιουργού» στα Βραβεία Κριτικών Θεάτρου & Μουσικής 2007, για την ερμηνεία της στο θεατρικό μονόλογο της Μάρως Δούκα, «Σας αρέσει ο Μπραμς?», αλλά… το έχασε! (she doesn’t mind though). Αυτή την εποχή δουλεύει στην πειραματική σκηνή του Εθνικού, στο «Από Μηχανής Θέατρο» με την Ρούλα Πατεράκη, που σκηνοθετεί το «Βυθό» του Γκόρκι. Ήταν όνειρό της από μικρή να συνεργαστεί μαζί της και είναι πολύ χαρούμενη. Οι παραστάσεις θα κρατήσουν μέχρι τον Μάιο. Για το καλοκαίρι, υπάρχουν σχέδια, αλλά δεν είναι ακόμα ανακοινώσιμα! Η συνέντευξη έγινε στα «υπόγεια ιδιαίτερα διαμερίσματα» ενός μικρού καφέ στου ψυρρή στις 15/12/2007, χώρος που αποδείχθηκε ιδανικός για το σκοπό αυτό, καθώς μας επέτρεψε να μείνουμε μακριά από τα μέλη του fun-club της (έστω κι αν η ίδια αγνοούσε την ύπαρξη του!). Σεμνή κι αληθινή, γλυκιά, χαμογελαστή, οικεία και φιλική, η 25χρονη Λουκία δείχνει να πατάει γερά στα πόδια της, χωρίς να έχει παρασυρθεί από την επιτυχία και την λάμψη των φώτων που έχουν στραφεί πάνω της τον τελευταίο χρόνο. Κι αν το 2007 ήταν μια «καλή χρονιά» για εκείνη, το 2008 υποψιάζομαι ότι θα είναι ακόμα καλύτερη! Όσο ούτε η ίδια φαντάζεται…

Δεν έχω φανταστεί ποτέ τον εαυτό μου σαν κάτι άλλο εκτός από ηθοποιό. Γιατί είναι ο τρόπος έκφρασης μου, δεν είναι δουλειά. Από τα 14 ξεκίνησα να δουλεύω πάνω σε αυτό συνειδητοποιημένα, έκανα πολλές ώρες χορό, διάβαζα κείμενα, έκανα πρόβες μόνη μου, δούλευα τη φωνή μου και τέτοια… Κι ήξερα ότι μετά το σχολείο θα πήγαινα στη σχολή θεάτρου. Το έβλεπαν κι οι γονείς μου αυτό και με παρότρυναν, αν και τους απασχολούσε η οικονομική μου εξασφάλιση, αλλά εγώ ούτως ή άλλως δεν θα έκανα πίσω.

Για μένα ρίσκο δεν είναι να κάνεις αυτό που θες πραγματικά, αυτό που πιστεύεις. Το ρίσκο είναι να κάνεις κάτι το οποίο είναι εκτός από σένα, το να προσπαθήσεις να ακολουθήσεις ένα δρόμο έξω από σένα. Αυτό είναι το ρίσκο…

Δεν με πείραξε καθόλου που δεν βραβεύτηκα ως «Νέα Δημιουργός». Τα καλά λόγια που γράφτηκαν κι ειπώθηκαν για την ερμηνεία μου σε αυτό το μονόπρακτο κι οι σημαντικοί ρόλοι που ήρθαν μετά, αποτελούν ίσως μεγαλύτερη επιβράβευση από το βραβείο αυτό καθαυτό. Η υποψηφιότητά μου και μόνο ήταν τιμή για μένα και μου έδωσε μεγάλη χαρά. Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή της προβολής του video που είχε τραβήξει κρυφά - εν ώρα παράστασης - μια φίλη μου, με την οποία ήμασταν μαζί στην τελετή απονομής!

Αυτό που με φοβίζει στην τηλεόραση είναι η υποκριτική πτώση που παρατηρώ ακόμα και σε πολύ σπουδαίους και έμπειρους ηθοποιούς, οπότε σκέφτομαι «τι θα γίνει με μένα, που δεν έχω αυτή την εμπειρία?». Τηλεόραση θα μπορούσα να κάνω μόνο με ένα σκηνοθέτη τον οποίο εμπιστευόμουν πάρα πολύ, μ’ ένα σενάριο το οποίο με αφορούσε και με ενέπνεε όπως στο θέατρο και θα το έκανα πολύ συγκεντρωμένη και αφοσιωμένη σ’ αυτό κι όχι σαν «αρπαχτή». Γιατί είναι κρίμα, για μένα η τηλεόραση χρησιμοποιείται με τελείως λάθος τρόπο.

Το βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πραγματικά δεν το περίμενα. Γιατί ήταν η πρώτη μου κινηματογραφική εμπειρία και σε μια ερωτική ιστορία κιόλας. Δουλέψαμε ιδανικά με τον συμπρωταγωνιστή μου Θάνο Σαμαρά και την σκηνοθέτιδα Κωνσταντίνα Βούλγαρη και δεθήκαμε πολύ. Και χαίρομαι γιατί ο ρόλος της «Ηλέκτρας» σ’ αυτή την ταινία μου έδωσε την ευκαιρία να υποδυθώ μια κοπέλα με κοινά αλλά και διαφορετικά από τα δικά μου χαρακτηριστικά.

Γιατί κάνω τη δουλειά του ηθοποιού? γιατί ένας ρόλος σου δίνει τη δυνατότητα να ανακαλύψεις πράγματα σε σένα, να αφεθείς σε κάτι άλλο.

Αυτό που προσπαθώ, είναι να προσεγγίζω τον κάθε ρόλο με γνώμονα την αλήθεια. Ο τρόπος με τον οποίο τον εκφράζω να έχει καθαρή αλήθεια… ώστε να ξεχνάει ο θεατής ότι βλέπει «θέατρο», να βλέπει κάτι αληθινό. Αυτό είναι ακριβώς και το καθολικό μήνυμα που θέλω να περάσω στο κόσμο: να είμαστε όλοι πιο αληθινοί…

ΜΑΚΗΣ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΠΟΥΛΟΣ

2008-02-27T17:46:00.006+02:00

Aνάμεσα στα πάθη της ζωής και της τέχνης

Φτασμένος πια, μετά από πλήθος εμπειρίες και αλλαγές, ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή ζωγράφους μας μιλά στον Σταύρο Διοσκουρίδη για τα νέα έργα του και την απόλαυση τού να πίνει έναν καφέ στο Da Capo, σ' αυτή την «κομματιασμένη» πόλη.

ΦΩΤΟ: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΟΥΤΥΡΟΠΟΥΛOY

Πώς να την πάμε τη συνέντευξη;

Δεν ξέρω. Όπως σου βγαίνει.

Ποια ατομική σου έκθεση είναι αυτή, θυμάσαι;

Όχι.

Είναι λογικό να μη θυμάσαι;

Είναι αληθινό.

Πότε ξεκινάς να παρουσιάζεις μόνος σου δουλειές;

Ήμουνα ακόμα φοιτητής. Το ’64 στη γκαλερί Άστορ (Καραγεώργη Σερβίας). Η πρώτη μου ατομική.

Πως πήγε τότε;

Είχα την τύχη ν΄ αρέσει πάρα πολύ στον Γ.Π. Σαββίδη , ο οποίος έγραψε μετά ένα ενθουσιώδες δισέλιδο άρθρο στον Ταχυδρόμο με τίτλο Κράτος και Βία στα έργα του Μάκη Θεοφυλακτόπουλου . Εκείνη την εποχή υπήρχε ο Ταχυδρόμος και τίποτε άλλο. Ως φοιτητής, πράμα πολύ σπάνιο, μην πω πρωτοφανές, άνοιγα στα σκαλιά της Σχολής αυτό το δισέλιδο με τα διάφορα και υπερβολικά σπουδαία για μένα.

Συνηθιζόταν, τότε, φοιτητές να κάνουν ατομικές εκθέσεις;

Όχι, απλώς έτυχε.

Μια εγκυκλοπαίδεια τεχνών σε ποιο ζωγραφικό ρεύμα θα σε κατέτασσε;

Μέχρι τώρα με κατατάσσουν κοντά στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Δε μπορώ να πω ότι ήταν εντελώς λάθος αλλά όχι και απολύτως ακριβές. Αν τώρα γραφόταν κάτι, θα ήταν πολύ λάθος να επιμένουν να με εντάξουν σε αυτό το κίνημα. Εγώ πάλι, θα δυσκολευόμουνα να με κατατάξω. Οπωσδήποτε εξπρεσιονιστικά στοιχεία υπάρχουν, με την έννοια ότι ο εξπρεσιονισμός έχει μεγάλη σχέση με το παρορμητικό στοιχείο του καλλιτέχνη.

Είναι εκνευριστική για τον καλλιτέχνη η ταξινόμηση;

Εάν αυτός που σε κατατάσσει κάπου το κάνει με αρκετή ακρίβεια δεν είναι εκνευριστικό. Εάν το κάνει κάπου μακριά, τότε μπορεί να είναι από λίγο μέχρι πολύ εκνευριστικό.

Από τι εμπνέεσαι;

Α, να σου πω. Η έμπνευση για μένα υπάρχει μόνο με την έννοια μια ορμής αόριστης που δίνει προτεραιότητα στο να φτιάχνεις κάτι. Σταθερά και ακούραστα. Αυτό εγώ θα το έλεγα κάποιου είδους έμπνευση. Δεν ξέρω τι σημαίνει «ξύπνησα και θα κάνω αυτό», δεν είναι μέσα στο δρόμο που εγώ δουλεύω. Σηκώνομαι το πρωί και αυτό που μου αρέσει καλύτερα από όλα τα άλλα να κάνω είναι να ζωγραφίζω. Όταν αυτό κρατάει, είναι κάτι που προτιμώ από την έμπνευση. Δηλαδή η ορμή, η σταθερή, που δίνει προτεραιότητα σε αυτήν την πράξη.

Το έργο σου χωρίζεται σε περιόδους;

Έχω μια σταθερά σε όλο μου το έργο. Κάπου υποβάλλεται μια ανθρώπινη φιγούρα. Έτσι ήτανε, έτσι είναι και τώρα. Τώρα αυτή η εικόνα μέσα στα χρόνια άλλαξε τρόπο γραψίματος. Μαζί και το περιεχόμενο. Μια βασική και μεγάλη περίοδος ήταν οι φιγούρες με τις μοτοσικλέτες. Με αυτό έγινα και γνωστός. Ήταν πιο κοντά στη ζωγραφική που ξέραμε. Κάποια στιγμή σταμάτησε και έμεινε μόνο το ανθρωπόμορφο στοιχείο. Μετά, ήρθε μια τρίτη που είναι μέχρι τώρα και είναι ο τρόπος με τον οποίο εγώ μπορούσα να βγάλω τη λεπτομέρεια.

Γιατί άλλαζες όμως;

Κούραση. Αλλά δεν υπήρχε η δυνατότητα να βρεθεί μια γρήγορη αντικατάσταση γιατί δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω. Η πρώτη εικόνα με περίγραμμα που μπόρεσε να σταθεί μου έφαγε περίπου 4 με 5 μήνες, πάνω στο ίδιο έργο σε ένα σχετικά μικρό μέγεθος. Δεν είμαι από τα ταμπεραμέντα εκείνα που μπορώ να αποσυρθώ σε ένα νησί και να σκεφτώ που θέλω να το πάω. Πρέπει να τρέχω.

Τα έργα σου είναι σαν να τα έχεις «χτίσεις» με πάρα πολύ υλικό. Είναι μια συγκεκριμένη τεχνοτροπία ή μια διαρκής αλλαγή γνώμης;

Η μεγάλη ποσότητα του υλικού είναι κάτι που το βρίσκεις σε πολλούς πίνακες. Στη δική μου δουλειά, όμως, προκύπτει μέσα από το συνεχές γκρέμισμα που έχω κάνει για να βρω αυτό που θέλω καλύτερα. Η εικαστική ιδέα δεν προϋπάρχει. Υπάρχει γενικώς. Κάπου. Η πλαστική ιδέα. Το θέμα είναι γνωστό, ανθρωπόμορφο και άνευ σημασίας. Για μένα το περιεχόμενο βρίσκεται καθαρά στα μορφοπλαστικά στοιχεία. Με ενδιαφέρει το όποιο περιεχόμενο να προκύψει από τη διαδικασία της πάλης με το υλικό και τη μορφή. Έτσι λοιπόν η πλαστική ιδέα της φόρμας δεν είναι προετοιμασμένη. Βρίσκεται και ξαναβρίσκεται. Τα απομεινάρια κάποιας εικόνας που γκρεμίστηκε με οδηγούν να πάω το έργο κάπου που δεν είχα ξανασκεφτεί πριν από τα γκρεμίσματα. Ο πίνακας φορτώνεται με μάζες χρώματος. Δεν τις ξεφορτώνομαι γιατί αρχίζουν πια να γίνονται η ιδέα του πίνακα. Η ύλη. Αρχίζει η συσσώρευση της ύλης, που με την αυξομείωσή της μου δίνει μια ιδέα φόρμας. Μέσα όμως από μια απόλαυση της μετακίνησης μεγάλων μαζών ύλης. Μια διαδικασία που βαθιά την απολαμβάνω και ταυτόχρονα με βασανίζει. Προκύπτει μια μεγάλη ποσότητα χρώματος που βαραίνει, πήζει, μοιάζει να είναι αιχμαλωτισμένο μέσα στην ύλη του ώσπου κάποια στιγμή αυτή η ύλη, παρά το βάρος της, να ελαφρύνει. Δεν σε μπλοκάρει, δεν σε πνίγει. Λειτουργεί ως αισθησιακό στοιχείο που σε αλαφρώνει. Δεν μπορείς να το έχεις στο χέρι από την αρχή. Έρχεται μετά από ένα σβήσε γράψε.

Γιατί όμως αυτή η επιμονή στο περίγραμμα και όχι στα χαρακτηριστικά του ανθρώπου;

Η διαφορά της ύλης που διαπιστώνεις εντός του περιγράμματος χρειάζεται γιατί με τα παιξίματα αυτής της ύλης και όχι με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά προβάλλεται κάτι εντός του ανθρώπου. Όχι ο εσωτερικός του κόσμος αλλά τα εξωτερικά γνωρίσματά του. Λίγο πάστα πιο δω και υποβάλλει ότι ενδεχομένως εκεί πρόκειται περί κεφαλιού. Έτσι τα παιξίματα είναι για να υποβάλλουν κάτι που συμβαίνει μέσα στο περίγραμμα, όχι να το περιγράψουνε. Διότι ο τρόπος που τελικά ορίζεται το περίγραμμα πρέπει να βρει την ισορροπία, η οποία θα το απομακρύνει από ένα ρεαλιστικό περίγραμμα, όπως των αστυνομικών σε ένα πτώμα, αλλά και να μη το φτάσει σε μια αφηρημένη λουρίδα που απλώς δεσμεύει ένα χώρο. Τα αναφορικά στοιχεία είναι τόσα όσα η εικόνα επιτρέπει ώστε να μη ξεφτίσει το έργο.

Μήπως όταν οι καλλιτέχνες μιλάνε για το έργο τους μπερδεύουν περισσότερο το θεατή;

Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουνε ότι τέτοιου είδους βοήθειες είναι απαραίτητες για να αντιληφθεί ένα έργο ο θεατής. Μάλλον το αντίθετο. Σπρώχνεις τη ματιά του σε κάτι που εσύ νομίζεις ότι είναι. Αυτά που λέω, τα λέω επειδή με ρωτάς. Εκείνο που εγώ φιλοδοξώ είναι το τελικό αποτέλεσμα να είναι πολυσημικό, να υπάρχει μια αφηρημένη διάσταση. Να έχει το έργο μια εκπομπή και μια ένταση. Κάτι από μια ζωγραφιά θυσιάζεις προκειμένου να εντείνεις κάτι που σε αφορά περισσότερο. Εμένα αυτό που με αφορά περισσότερο είναι η ένταση. Η εκπομπή ως ένταση όπου θα σε αρπάζει αμέσως και δε θα σε αφήνει να φύγεις γρήγορα.

Στόχος σου δεν είναι όμως στο τέλος να πουλήσεις;

Είναι ανάλογα με τις εποχές. Όταν ήμουνα μικρός, ο πρώτος μου στόχος ήταν να βγάλω γκόμενα. Τώρα πια δεν μπορώ να πω ότι δεν με νοιάζουνε τα μπράβο των συναδέλφων μου. Πωλήσεις που δε συνοδεύονται από αυτό δεν θα με ευχαριστούσαν ιδιαιτέρως. Ζητάω και τα δυο.

Μετά από την πώληση πόσο σου «ανήκει» το έργο σου;

Πόσο μου ανήκει το έργο; Πάντα μου ανήκει. Βεβαίως αυτός που το αγοράζει μπορεί να το βάλει στη αποθήκη του. Σε αυτό το θέμα, όπως και σε όλα, είναι θέμα τύχης. Μπορεί το κορυφαίο σου έργο να βρεθεί σε σκοτάδια υπογείων και αντίθετα, αν είσαι άτυχος, τα δεύτερά σου κομμάτια να είναι στο φως. Σε νοιάζει να πουλάς και αμέσως μετά σε νοιάζει ποιος το πήρε, που πάει.

Ποια είναι σήμερα η σχέση της ζωγραφικής με το ευρύ κοινό;

Από τη στιγμή που η τέχνη διεκδικεί μεγάλα ποσά και γίνεται ένας χορός εκατομμυρίων γύρω της, συνέφερε να απασχολεί το ευρύ κοινό. Πλήθαιναν τα μουσεία, το ίδιο και οι γκαλερί. Πολύς κόσμος κάνει ουρά για να δει μια έκθεση. Και όχι μόνο για τον Γκρέκο. Αυτά δε γίνονταν παλιά. Την πρωτοπορία της ζωγραφικής βέβαια είναι λίγοι που μπορούν να την παρακολουθήσουν σε σχέση με αυτούς που μπορούν να κάνουν το ίδιο πράγμα για το σινεμά. Αλλά και κει οι πολλοί θα πάνε στο εύκολο και όχι στο δύσκολο.

Σε πενήντα χρόνια όμως λένε πως θα έχει πεθάνει και το σινεμά ως αίθουσα;

Δε μπορώ να προβλέψω τι θα υπερισχύσει στην τέχνη. Το ολοφάνερο όμως είναι η συνύπαρξη πολλών πραγμάτων. Μπορεί από μερίδες να προωθούνται διάφορα συμφέροντα. Τώρα όμως, ό,τι και να μου πεις εσύ για την τεχνολογία που έχει φέρει το σινεμά στο σπίτι δεν μπορώ να συγκρίνω την τεράστια οθόνη και την ατμόσφαιρα του κινηματογράφου με την καρικατούρα που έχουμε στο σπίτι.

Είσαι ένας τύπος ανθρώπου που δεν αντιστάθηκε σε διάφορα πάθη, όπως ο τζόγος, η ταχύτητα, η καλοπέραση γενικότερα. Είναι απαραίτητη η εξαλλοσύνη στον καλλιτέχνη για τη δημιουργία ;

Όχι. Είναι κάποιες ιδιοσυγκρασίες που λειτουργούν έτσι. Δεν τις αξιολογούμε, όμως, πιο καλλιτεχνικά. Αυτό είναι λάθος. Απλά πιο εύκολα μπορεί να καταλάβει ο κόσμος έναν κολασμένο καλλιτέχνη από έναν άλλο που έχει μια ήσυχη ζωή. Έχουμε στην ιστορία παραδείγματα ανθρώπων που έκαναν αριστουργήματα χωρίς να έχουν καμία σχέση με αυτόν το μπουκοφσκικό τύπο. Είναι πιο εντυπωσιακή, πιο εύκολη η σύνδεση με την καλλιτεχνική τρέλα. Μόνο που ο Μόντριαν είχε μεγάλο πάθος γι αυτό που έκανε χωρίς να είναι τζογαδόρος. Ο Ματίς με παρόμοιο πάθος ήταν ήσυχος άνθρωπος. Ανάμεσα στα πάθη της ζωγραφικής και της ζωής το κοινό σημείο τους στο βάθος είναι διάφοροι ψυχαναγκασμοί. Και στα δύο υπάρχουν περιθώρια να τα σκεφτείς με τη λογική. Δεν μπορείς να τρέχεις με το αμάξι γιατί, λογικά, θα σκοτωθείς. Κάτι σε ψυχαναγκάζει να τρέξεις πέραν της λογικής. Το ίδιο είναι και η ζωγραφική, αλλά εδώ είναι ένας θετικός ψυχαναγκασμός.

Ποιος ψυχαναγκασμός τελικά κερδίζει;

Όταν κερδίζει ο θετικός είμαι, μπορώ να πω τη μεγάλη λέξη, ευτυχής. Όταν κερδίζει ο αρνητικός πάλι είμαι ευτυχής (γέλια) αλλά όχι ολόκληρος. Ένα μέρος του εαυτού μου λέει όχι. Βέβαια από την άλλη αυτό το βούλιαγμα σε μια σειρά σχέσεων που δεν εγκρίνονται δημιουργεί ενοχές και μετά αναγκαστικά πρέπει να μπεις σε μια διαδικασία αποενοχοποίσης. Μέσα σε μια κάθαρση. Αυτή η απαλλαγή μπορεί να είναι ένα πολύ μεγάλο κίνητρο για τα δώσεις όλα για κάτι θετικό. Ενδεχομένως χωρίς την ενοχή, χωρίς το μαστίγωμα να μην υπήρχε η ίδια ορμή για κάθαρση. Μπορεί, όπως λένε, αν έπαιρνε ο Βαν Γκογκ αντικαταθλιπτικά να μην είχε κάνει τίποτα. Από την άλλη είναι ένας κίνδυνος να προσπαθείς να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα.

Την περίπτωση Warhol πώς την κρίνεις; Είναι ένα combo τρέλας, ταλέντου και εμπορίου;

Σχετικά με τον Warhol υπάρχουν δύο πράγματα. Υπάρχει αυτός ο ευφυής τύπος αλλά από την άλλη αυτή η ευφυΐα και το ταλέντο του γράφτηκε σε αυτά που έκανε. Δεν ήταν Τζιακομέτι. Ήταν ένας τύπος που έδωσε μια δυνατή στιγμή πάνω στη ζωγραφική. Είναι και πάρα πολύ καλός ζωγράφος. Γιατί άμα δεις και τα πλαστικά στοιχεία μιας κονσερβας θα δεις ότι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα και είναι και με άλλη ματιά. Ο Γουόρχολ δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τη μεγάλη τεχνική του Γκίκα. Τώρα ο μύθος του καλλιτέχνη συμβάλλει στο πόσο γνωστός θα γίνει. Και κάποια στιγμή επειδή την τέχνη την βλέπουνε ακούγοντάς την πολλοί, μπορεί να δημιουργηθεί μια υπερεκτίμηση των πραγματικών αξιών που υπάρχουνε μέσα σ’ ένα καλλιτέχνη. Κοίτα όμως, αν είναι κάποιος καλός ζωγράφος, έτσι είναι, είτε διατηρεί το μύθο του είτε όχι.

Εσύ προσπάθησες ποτέ να δημιουργήσεις μύθο;

Ότι άλλοι βλέπανε έτσι εμένα δε μ’ έκανε πιο ευτυχισμένο. Μπορεί να με βοηθούσε σε ορισμένα πράγματα να τα πετύχω πιο εύκολα. Αλλά δεν καταδεχόμουνα να το προστατεύω αυτό. Πάντοτε με ενδιέφερε το ουσιαστικό. Όχι για κάποια ηθική αιτία αλλά επειδή μόνο μέσα από αυτό θα ένιωθα καλύτερα την ύπαρξή μου.

Μέχρι πριν δύο χρόνια δίδασκες στην Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης; Ήσουνα καλός δάσκαλος;

Δεκαεφτά χρόνια ήμουν εκεί. Έχω την εντύπωση ότι ήμουνα καλός δάσκαλος και μάλιστα πάρα πολύ καλός γιατί είχα την στοιχειώδη, αν θέλεις, εξυπνάδα να μιλάω μόνο μέσα από την εμπειρία μου. Με ενθουσίαζαν οι φοιτητές. Με έκαναν να τους γουστάρω. Ένιωθα την ανάγκη να βγάλω τον καλύτερό μου εαυτό για χάρη τους. Και στην αρχή που ήμουνα νεότερος ήμουνα πολύ κοντά τους.

Η Αθήνα πως σου φαίνεται;

Η Αθήνα είναι ένα κομματιασμένο πράγμα. Υπάρχει η αφόρητη και η μαγευτική. Εγώ έχω την τύχη να ζω σε μια γειτονιά που είναι καλή (στο Καλαμάκι). Κάνω βόλτες με το ποδήλατο, έρχομαι κάτω από την Ακρόπολη. Μερικές φορές σταματάω στον Εθνικό Κήπο, αλλάζω φανελάκι και πηγαίνω στο Da Capo για καφέ.

Στο Da Capo;

Πίνω εκεί καφέ περίπου μισόν αιώνα. Μιλάμε για ένα καφέ που ξεπερνάει τα ελληνικά δεδομένα. Δε μπορεί όμως να πει κανείς πως είναι κι ευχαριστημένος με τα παπουτσίδικα που είναι γύρω. Είναι ωραίος ο πεζόδρομος της Τσακάλωφ. Μακρινή είναι η ανάμνηση από ένα Κολωνάκι που δεν είχε γίνει κέντρο των Αθηναίων και των παπουτσιών, όπου υπήρχε το Ελληνικό με τους μυθικούς ζωγράφους και τους ποιητές που τους έβλεπαν και τους άκουγαν τότε μόνο οι τυχεροί που ήτανε εκεί γύρω.

Έχεις άγχος ή αγωνία για την έκθεση σου;

Δεν έχω καμία αγωνία. Απλά αυτό που περιμένω είναι ότι κάτι θα συμβεί. Θα έρθει κόσμος, θα περάσουν νέοι και όχι νέοι που θα ασχοληθούνε μαζί μου. Θα μαζεύω αντιδράσεις. Μετά από αυτή την κλεισούρα των προηγούμενων χρόνων ξαφνικά η έκθεση είναι ένα σημαντικό γεγονός. Έχω μπροστά μου και μια πολύ ευχάριστη προοπτική: την αναδρομική έκθεση που θα οργανωθεί για τη δουλειά μου στο Μουσείο Μπενάκη το 2010.

Η δωδεκάχρονη κόρη σου Μαρίτσα τι λέει για τη δουλειά σου;

Με εξέπληξε γιατί από ένα παιδικό ένστικτο και μια εξοικείωση διάλεξε κάποια έργα ως πολύ καλύτερα, ακριβώς τα ίδια που επέλεξε ο ιστορικός της τέχνης. Σιγά σιγά ανακαλύπτει πως ο μπαμπάς της είναι διάσημος ζωγράφος. Τη διορθώνω ότι είναι απλά γνωστός.

Lifo, Νοέμβριος 2007

ΘΑ ΒΓΟΥΝ ΟΙ ΕΜΜΟΝΕΣ

2008-02-27T17:39:00.003+02:00

Η δημοσιογραφική προβολή του Θα Χυθεί Αίμα ήταν αρκετά πρωί και εγώ ξενυχτισμένος, όμως η ταινία του Paul Thomas Anderson δεν επέτρεψε στην κούρασή μου ούτε στιγμή να κυριαρχήσει. Από την πρώτη εκείνη βουβή πρώτη σκηνή που μας συστήνει τον Daniel Plainview, μέχρι το ωμό και σκληρό επίλογο, η ιστορία του τυχοδιωκτισμού για το πετρέλαιο στις αρχές του 20^ου αιώνα, μοιάζει τρομακτικά οικεία, σκιαγραφώντας την ανθρώπινη φύση, χωρίς καμία διάθεση ηρωποίησης.

Το χρήμα, η εκκλησία, η εξουσία μπαίνουν σε μία ιστορία, που μπορείς να δεις ως ιστορικό ντοκουμέντο, ως αναφορά σε διαχρονικά θέματα ή ως απλά μία πολύ δυνατή ιστορία. Ο Daniel Day Lewis και ο Paul Dano λειτουργούν καταλυτικά, δίνοντας ψυχή σε δύο ήρωες που πολύ δύσκολα θα επέλεγες να ταυτιστείς. Δεν είμαι ούτε ο τυχοδιώκτης, πετρελαιάς Plainview, ούτε ο διψασμενος για εξουσία ιερέας Sunday, όμως ένιωσα την αγωνία και τον πόθο τους, τους αντιπάθησα, όμως συνέπασχα.

Το μόνο που δεν περίμενα να ακούσω μετά από μία ταινία σαν αυτή, ήταν τυποποιημένες ερωτήσεις που απλά άλλαζαν λίγο το εισαγωγικό κομμάτι τους. Και όμως στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε, μας ενδιέφερε το γκλάμουρ, παρά η ευκαιρία να μιλήσει κανείς με το σκηνοθέτη και τον πρωταγωνιστή. Βέβαια θα μου πείτε συνέντευξη τύπου ήταν, όχι masterclass, οπότε είχα λάθος προσδοκίες.

Είναι αναμενόμενο και γι’ αυτό ξεπερνάς τις ερωτήσεις pass-partout του στυλ

Ποια είναι η μέθοδός σας κύριε Lewis; Τα όσκαρ βραβεύουν τελικά όσους υποδύονται ανάπηρους; Αληθεύει ότι γίνεστε ο χαρακτήρας και θέλετε να σας απευθύνονται με αυτό το όνομα;

Που με μεγάλη μου χαρά ο Lewis περιέγραψε ως βλακώδεις και ανούσιες. Ξεπερνάς και ερωτήσεις γενικότητας

Ποια είναι η έμπνευσή σας; Παίζει ρόλο η μουσική στην ταινία;

Μα καλά δεν είδαν την ταινία, δεν υπήρχε κάτι άλλο να τους τραβήξει την προσοχή;

Δε μπορώ όμως να ξεπεράσω τις εμμονές κάποιων που θεωρούν ότι πρέπει να εκφράζονται σε όποια ταινία βλέπουν. Κάποιος αφού επαίνεσε το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ρώτησε γιατί δεν υπήρχε παραλληλισμός του πετρελαίου της εποχής εκείνης με τα σημερινά παιχνίδια που παίζονται στο όνομα του μαύρου χρυσού. Μια κυρία διαμαρτυρήθηκε για την απουσία του γυναικείου φίλου.

Όταν οι καλεσμένοι μας, απάντησαν ότι δεν ήταν στις προθέσεις τους να κάνουν αυτή την έρευνα και ότι η δύναμη της ιστορίας κρυβόταν αλλού, οι αντιδράσεις των ερωτώντων ήταν απαξιωτικές.

Μια απορία μόνο, αν θέλετε να δείτε συγκεκριμένη ταινία, γιατί δεν τη γυρίζετε μόνοι σας;

Καλλίτσης Φοίβος (phever@gmail.com)

Αυγή, 24/02/08

ΠΓΔΜ@GATES.COM

2008-02-27T17:30:00.007+02:00

Με θυμάμαι, παιδί, να σιγοτραγουδάω αφηρημένος μεταξύ corn και flakes το «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα». Άμυαλος πιτσιρικάς δεν είχα καταλάβει γιατί όλοι γύρω μου κάνουν το ίδιο επαναλαμβάνοντας από ραδιόφωνα, τηλεοράσεις και λαοσυνάξεις το προπολεμικό αυτό εμβατήριο. Έχει ωραίο ρυθμό βέβαια, με συνέπαιρνε και δώσ’ του εγώ: «Ήσουν και θα' σαι ελληνική, Ελλήνων το καμάρι, και μεις τα Ελληνόπουλα σου πλέκουμε στεφάνι. Οι Μακεδόνες δεν μπορούν να ζούνε σκλαβωμένοι. Όλα και αν τα χάσουνε, η λευτεριά τους μένει.» «Μα καλά κυρία είναι σκλαβωμένη η Μακεδονία; Η Θεσσαλονίκη δεν είναι ελληνική;», ρωτούσα τη δασκάλα μου. «Είναι αγόρι μου αλλά που ξέρεις μια μέρα με αυτά που γίνονται μπορεί να μας την πάρουν.» Η πρώτη φάση του Σκοπιανού (άσχετα που τόσα χρόνια Σκόπια λέγεται η πόλη και όχι η χώρα που είναι το γνωστό Π.Γ.Δ.Μ.) λήγει χωρίς αποτέλεσμα με το άλλο γνωστό άσμα: «Σε δέκα χρόνια αυτή η υπόθεση θα έχει ξεχαστεί».

Εδώ και λίγες μέρες ζούμε την κωμωδία που λέγεται Κόσσοβο. Δεν είναι το θέμα με ποιόν είσαι, τον Αλβανό ή το Σέρβο, αλλά αν υποστηρίζεις αυτό που λέγεται Διεθνής Κανόνες και που για κάποιον καταραμένο λόγο έχουν θεσπιστεί. Οι αλλοεθνείς εθνικιστές κοντά στα σύνορά μας έχουν ήδη πιάσει τα όργανα παίζοντας τα δικά τους εμβατήρια. Η τάση αυτή κατεβαίνει προς τα μέρη μας και δεν είναι λίγοι που με τα στόματα ταμπούρλα έχουν ξεκινήσει τη μάχη εναντίον των ΠΓΔΜίτων και των διαθέσεών τους. Η ονομασία πάλι στο προσκήνιο και media και λαός στις επάλξεις για έναν φαντασιακό πόλεμο εθνικοφρόνων και αριστεροφρόνων. Μπορεί την πατάτα να την αγοράζουμε πανάκριβα, ο ντενεκές να είναι άδειος από λάδι, ο λέβητας χωρίς πετρέλαιο, ο πληθωρισμός γεμάτος ανέργους αλλά δεν μας πειράζει. Μη μας πάρουν το όνομα και μετά τη χώρα. Ποιοι; Ένα κρατίδιο, κουτσουλιά που οι Έλληνες επιχειρηματίες, ήδη από καιρό, το έχουν αγορασει.

Σταύρος Διοσκουρίδης

Αυγή, 24/02/08

I AM NOT THERE...ΧΙΟΝΙΖΕΙ

2008-02-17T16:16:00.000+02:00

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΚΥΛΑ ΣΕ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙ

2008-02-17T14:39:00.005+02:00

Κάποια στιγμή το Δεκέμβριο ανέβηκε μία παράσταση στην οποία είχα κάνει τα σκηνικά. Μίλησα για την παράσταση σε φίλους και συγγενείς, περισσότερο σε επίπεδο συζήτησης για το τι κάνω αυτή την περίοδο, παρά σε προσπάθεια να τους προτρέψω να πάνε.

Μου φαίνεται πολύ περίεργο όταν βλέπω άτομα να μιλάνε με θαυμασμό για τη δουλειά τους. Δεν τους κατηγορώ, λογικό είναι να διαφημίζουν όσα κάνουν. Ειδικά σήμερα που αν δεν επιμείνεις το κοινό, σβήνεσαι με τη βραχυπρόθεσμη μνήμη του.

Το βλέπω σε εμένα όταν συνειδητοποιώ ότι πόσες μέρες αναβάλω το να πάω να δω την παράσταση που παίζει η φίλη μου η Βάσω Καβαλιεράτου. Πιστεύω ότι έχω χρόνο, αλλά τελικά αναλώνομαι σε διάφορες άλλες εξόδους που μοιάζουν μοναδικές, ενώ η παράσταση θα υπάρχει και την άλλη εβδομάδα.

Κάπως έτσι γίνεται και με πράγματα που κάνω εγώ, υπάρχει η αίσθηση ότι υπάρχει χρόνος για να μιλήσεις για αυτά, υπάρχει χρόνος για να τα ανακαλύψει ο κόσμος χωρίς να εκβιάζεις τα πράγματα. Συμβαίνουν όμως τόσα πολλά, και οι ρυθμοί δε μας επιτρέπουν να τα ανακαλύψουμε. Κάπως έτσι έγινε και με την παράσταση εκείνη. Δεν πολυμίλησα γι' αυτή, οπότε όπως ήταν λογικό στους πιεσμένους ρυθμούς της πόλης, οι γνωστοί μου να μην αγχωθούν. Θεωρούσα όμως ότι υπήρχε χρόνος.

Πίστευα σε μια στιγμή αφέλειας ότι μια καλή παράσταση, με λίγη προώθηση θα τραβούσε σίγουρα την προσοχή, δεν υπολόγισα όμως ότι αν δε βομβαρδίσεις τελικά τον κόσμο, είναι πολύ εύκολο να ξεχαστείς.

Ξαναείδα μετά από κάποιες εβδομάδες την παράσταση και συνειδητοποίησα πλέον πιο αποσατσιοποιημένος πόσο καλή ήταν. Οι επτά ηθοποιοί κατόρθωσαν να ζωντανέψουν τις ηρωίδες της Caryl Churchil και να παρασύρουν μαζί τους το θεατή. Την ίδια στιγμή η λεπτομερής και καλοκουρδισμένη σκηνοθετική ματιά του Ιωσήφ Βαρδάκη κρατούσε αμείωτο το ρυθμό και εκμεταλλευόταν το κλασσικό –για τον αγγλοσαξονικό κόσμο, και ελάχιστα γνωστό στη χώρα μας- κείμενο, λύνοντας με ευφυέστατο τρόπο τα όποια προβλήματα.

Σκέφτηκα ότι πρέπει να προτρέψω περισσότερο κόσμο να το δει. Ανέβαλα το να γράψω κάτι, διαρκώς, πιστεύοντας ότι δεν είναι σωστό. Για άλλη μια φορά με πρόλαβε ο χρόνος. Ένα τραγικό γεγονός, αναγκάζει το θέατρο Αλκμήνη, που φιλοξενεί την παράσταση κάθε Τρίτη και Τετάρτη, να κλείσει και το Top Girls τελειώνει στις 20 Φεβρουαρίου. Την επόμενη φορά θα προλάβω;

Φοίβος Καλλίτσης (phever@gmail.com)

Αυγή, 17/02/08

ΣΤΙΓΜΕΣ...

2008-02-17T14:32:00.003+02:00

Αμφίβολη πρέπει να θεωρείται η συμμετοχή του τερματοφύλακα της Μίλαν –Νέλσον Ντίντα- στον αγώνα της Τετάρτης (20/2) για τη φάση των «16» του Τσάμπιονς Λιγκ, με την Άρσεναλ στο Λονδίνο. Κι αυτό γιατί στην χθεσινή (16/2) ισοπαλία (0-0) της Μίλαν με την Πάρμα, ο τερματοφύλακας της Πρωταθλήτριας Ευρώπης τραυματίστηκε καθώς κάθονταν… στον πάγκο! Η μέση του Ντίντα… «πιάστηκε» και μεταφέρθηκε εκτός γηπέδου με το φορείο. Ίσως πρέπει να σκεφτούν την αλλαγή των καθισμάτων του πάγκου στο «Ένιο Ταρντίνι»…

ECO-ΦΑΣΗ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

2008-02-17T14:23:00.006+02:00

Μια χώρα, μια πόλη και ένα λιμάνι που αντέχουν να τα βρίζουμε πρέπει να αρχίσουν να συνηθίζουν και σε έναν αστραπιαίο έπαινο. Για έξι μέρες από 21-27 Φεβρουαρίου διοργανώνεται στον Πειραιά το 7^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου που δεν είναι τίποτε άλλο από μια οικολογική και κοινωνική εκτόνωση του σελιλόιντ. Ταινίες, ντοκιμαντέρ και συζητήσεις πάνω στο περιβάλλον, την ανάπτυξη, την υπανάπτυξη, την υπερανάπτυξη, τον πόλεμο, τη φτώχεια, το θετικό και αρνητικό πρόσωπο της παγκοσμιοποίησης, τον άνθρωπο, το χθες, το σήμερα και το αύριο.

Όπως σε κάθε φεστιβάλ θα υπάρχει το διαγωνιστικό τμήμα, οι «παρουσίες» των σκηνοθετών, τα events και ένα πολύπλευρο αφιέρωμα στα «Λιμάνια του Κόσμου». Τιμώμενος σκηνοθέτης θα είναι ο πρωτοπόρος στον τομέα της επιστημονικής φαντασίας Ζαν Παινλεβέ. Τέλος το menu περιλαμβάνει ειδική αναφορά σε ταινίες με θέμα τα «Μεγάλα Βιομηχανικά Ατυχήματα».

Μάνι μάνι μαζεύονται δεκάδες ταινίες και άλλες τόσες εκδηλώσεις. Ένα θερμό εξαήμερο πλήρως εκμεταλλεύσιμο για τους ενδιαφερόμενους προς προβληματισμό.

Άραγε, αυτές είναι οι οργανώσεις που μας λείπουν; Είναι ο σπόρος για τη γένεση μιας ανθρώπινης συνείδησης πάνω στη λογική και όχι μόνο στο φιλότιμο ή μήπως είναι απλά φεστιβαλάκια για να κάνουμε χαβαλέ; Απαντήσεις βρίσκουμε μόνο στην κούτρα του καθενός μας όπου ενδεχομένως να επικρατεί μερική άβυσσος. Ας φροντίσουμε στους μονόδρομους της πλανητικής επιβίωσης να προτάξουμε αρκετές λύσεις. Ξεκινήστε με το Ecocinema. Έχει και ελεύθερη είσοδο.

Αυγή, 17/02/08

ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

2008-02-17T14:13:00.008+02:00

[Editorial τεύχους #13]

Ας μην κρυβόμαστε. Όπως και να το δούμε, ιδιωτικά ή δημόσια, είμαστε οι ένοχοι, οι εγκληματίες, οι φονιάδες. Κατά συρροή μάλιστα. Δεν μαθαίνουμε και δεν θα μάθουμε ποτέ. Τιμωρούμαστε κατά καιρούς αλλά μυαλό δεν βάζουμε. Ό,τι και να κάνει η φύση εμείς εκεί, στο χαβά μας. Η καταστροφή του περιβάλλοντος είναι ο στόχος μας και δεν θα αποκλίνουμε ούτε για λίγο από αυτόν τον στόχο. Πόσο φταίει, όμως, ο καθένας μας; Πόση ευθύνη του αναλογεί; Βράζουμε όλοι στο ίδιο καζάνι ή κάποιοι απλά πληρώνουν τα σπασμένα των άλλων;

Φανταστείτε την εικόνα: Μια οικογένεια ζει στο πιο απίθανο οικολογικό σπίτι που έχει ανακυκλώσιμο σκουπιδοτενεκέ ακόμα και για το σάλιο. Αμάξι υδρογόνου, ηλιακή ενέργεια και από πετρέλαιο ούτε για βεντούζες. Καταγάλανοι ουρανοί, καθαρό οξυγόνο και όλα αυτά μέσα σε έναν γιγάντιο θόλο, για εκλεκτούς, δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τη γη. Σε ένα νέο πλανήτη όπου η ανθρωπότητα θα κατοικήσει φιλοπεριβαλλοντικά διδασκόμενη από τα λάθη της. Εδώ το παιχνίδι έχει τελειώσει, δεν υπάρχει ελπίδα. Τα δέντρα θα κοπούν, οι πάγοι θα λιώσουν και εμείς με τη σειρά μας ας βρούμε έναν τρόπο να μεταλλαχθούμε ώστε να επιβιώσουμε. Καταστροφολογία; Καθόλου, δεν πρόκειται ν’ αφανιστούμε, εδώ θα μείνουμε.

Ας επανέλθουμε στο σήμερα. Το Time Οκτωβρίου κυκλοφόρησε με τίτλο «Heroes of the Environment». Μέσα σε αυτό, εκτός από κάτι απίστευτους επιστήμονες και εφευρέτες, είχε διάφορα λαμπερά ονόματα που ασχολούνται με το ζήτημα. Πρίγκηπας Κάρολος, Αλ Γκορ, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, Ρόμπερντ Ρέντφορντ κ.α. Πολλά και ενδιαφέροντα τα λεγόμενά τους και οι πράξεις τους μα δυστυχώς πόση πίεση μπορούν να ασκήσουν αυτοί οι χαριτωμένοι συνταξιούχοι; Ο Κάρολος έχει την Καμίλα, ο Γκορ το Χόλυγουντ και ο Γκορμπατσόφαρος τις τσάντες Louis Vuitton. Πόσο θα ενοχληθούν οι κυβερνήσεις, πόσο οι επιχειρηματίες, πόσο θα συγκινηθεί ο κόσμος, πως θα δημιουργηθεί το κίνημα, πως θα γίνει «πράσινος» ο κόσμος αν δεν γίνουμε «πράσινοι» εμείς και αν γίνουμε πώς θα έρθει η αλλαγή; Θα το επιτρέψει το συμφέρον μας; Πελαγώσαμε ήδη μέσα στα ερωτήματα. Αλλά έτσι είμαστε. Εμείς φτιάχνουμε τα πυρηνικά και οι ίδιοι φοβόμαστε μετά για τον πυρηνικό όλεθρο. Εμείς αγοράζουμε τρία και τέσσερα αυτοκίνητα και μετά γκρινιάζουμε για την κίνηση. Εμείς τρώμε το junk food. Εμείς στηρίζουμε κυβερνήσεις που μολύνουν τα ποτάμια και «καίνε» τα δάση. Εμείς τις αλλάζουμε μετά για να φέρουμε άλλες που θα κάνουν τα ίδια. Το κρίσιμο ερώτημα: γιατί αφού τα ξέρουμε όλα πια δεν κάνουμε τίποτα; Το Έγκλημα άρχισε πριν από δύο αιώνες άραγε εμείς θα προλάβουμε να ζήσουμε πριν από την Τιμωρία του;

Σταύρος Διοσκουρίδης

A NIGHT AT JIMMY'S

2008-02-12T00:33:00.000+02:00

«Κυρίες, κύριοι, σύντροφοι καταναλωτές και ομοφυλόφιλοι πελάτες, καλησπέρα σας...».
Στο δρόμο των μπουζουκιών ο Τζίμης Πανούσης αρχίζει και φέτος το ανατρεπτικό τροπάριό του. Αν και συλλέγει μηνύσεις όπως η Βανδή χρυσούς δίσκους, δεν λέει να ηρεμήσει. Ο Σταύρος Διοσκουρίδης πήγε στην πρεμιέρα του τελευταίου σιτσουανιστή της Αθήνας, κατέγραψε τις πιο ζουμερές ατάκες του και περιγράφει ένα κλίμα ευφροσύνης αργής για όσα σουρεαλιστικά συμβαίνουν γύρω μας.
ΦΩΤΟ: FREDDIE F.

Luna Dark. Από το όνομα και μόνο μπαίνεις στο νόημα... Μαύρα τραπεζομάντιλα, μαύροι τοίχοι, μαύρα ρούχα οι σερβιτόροι. Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, δηλαδή. Το μαγαζί χωράει γύρω στα 800 άτομα και είναι ασφυκτικά γεμάτο. Δεν διαφέρει σε ύφος από ένα κλασικό νυχτομάγαζο. Πίστα, μαιτρ και τα λοιπά. Μόνο τα λουλούδια του λείπουν. Η πρώτη διαφορά παρατηρείται στον κόσμο. Ανάμεικτες οι παρουσίες. Αρκετοί νέοι και παλιοί αριστερο-αναρχικοί, οι γνωστοί άγνωστοι ξενύχτηδες και άσχετοι που θέλησαν να πάνε «στον Πανούση για χαβαλέ». Ψάχνεις να βρεις πώς δένει η αλογοουρά με τις γούνες. Με ποιο κριτήριο επιλέγει ο κόσμος τη διασκέδασή του; Τι κάνει μια μοϊκάνα δίπλα σε ένα κοστούμι; Κατά τη διάρκεια αυτών των βαθυστόχαστων σκέψεων προβάλλονται επαναλαμβανόμενες φωτογραφίες σκληρού πορνό. Σε βάζουν στο κλίμα. Δεν είσαι σε μπουζουξίδικο, δεν θα πετάξεις γαρύφαλλα. Θα γελάσεις, όμως, με την ψυχή σου, ακούγοντας μια σύγχρονη κριτική της εξουσίας και της ελληνικής πραγματικότητας. Σ' ένα σκοτεινό μέρος όπου η λέξη «σκάνδαλο» είναι συνώνυμη της διασκέδασης.

«Ντίνο, κατέβασε τον μπερντέ να ξεκινήσουμε» λέει ο Τζίμης και τα φώτα χαμηλώνουν. «Κυρίες, κύριοι, σύντροφοι καταναλωτές και oμοφυλόφιλοι πελάτες, καλησπέρα σας... Έχω στο πρόγραμμα πούτσο, βυζί, σκατά, κουράδα και κάποια στιγμή το χοντραίνω. Έχω Μητσοτάκη, έχω Ζαχόπουλο... Το πρόγραμμά μας δεν έχει σχέση με σάτιρα. Περισσότερο με το γελωτοποιό του βασιλιά θα ήθελα να μοιάσω...» Φορώντας μια μπλε γούνα και το γνωστό κολάν «αυτοκτονεί» στην κρεμάλα και το show ξεκινάει...

Το μενού περιλαμβάνει μια συρραφή τραγουδιών, stand up comedy και βιντεοπροβολών, με τον απαραίτητο σχολιασμό πάντα. Ο Πανούσης δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ελληνική νοοτροπία, Εκκλησία, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, ΚΚΕ, εγχώριο και ξένο star system, το κοινό και ο ίδιος του ο εαυτός είναι διαρκώς στο στόχαστρο. Χρησιμοποιώντας με απερίγραπτο τρόπο το σωματότυπό του, το βλέμμα του αλλά και την καταπληκτική ευχέρεια που έχει με την ελληνική γλώσσα, δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια. Θεωρείς απίστευτο αυτή η γλυκύτατη, στρουμπουλή φιγούρα να ξεστομίζει ατάκες όπως «Ντροπή σου! Να μη μπορείς να τιθασεύσεις το καυλί σου. Θα σου το κόψω να το βάλω στη φορμόλη, παλιοκαριόλη».
Η σάτιρα όπως και τα τραγούδια του είναι κατά κόρον πολιτικο-κοινωνικά. Πατάνε στη γη. Περιγράφουν γλαφυρά την καθημερινή ειδησεογραφία. Μιλάνε για το σήμερα εκφράζοντας, εκτός από μεγάλες αλήθειες, το κοινό αίσθημα. Απορίες, ερωτηματικά και κρίσεις που έχουμε όλοι μας. Δεν προσβάλλει, δεν σατιρίζει άσκοπα. Προκαλεί τη συνείδησή σου, την ίδια την κοινωνία που εθελοτυφλεί. Είναι ένα δάχτυλο που δείχνει τις απάτες με τα πανωσηκώματα και τις αντιπαροχές, τη διαφθορά οπουδήποτε κι αν αυτή συμβαίνει, την αδυναμία της Αριστεράς, την γκετοποίηση που δέχονται ορισμένες κοινωνικές ομάδες, την αληθινή όψη του «Νεοέλληνα» και το σκουπιδαριό της τηλεόρασης. Η βωμολοχία δεν σοκάρει, αντίθετα σιγοντάρει στο να περάσει ευκολότερα το μήνυμα. Μπορεί να είσαι υποψιασμένος για το τι πας να δεις, να περιμένεις τι θ' ακούσεις, αλλά στο τέλος η περσόνα του Πανούση και η μεταδοτική του ενέργεια σε αφήνουν έκπληκτο.

Κορυφαίες στιγμές του προγράμματος είναι: οι γνωστές τηλεφωνικές φάρσες, η αλά όπερα διασκευή του γνωστού άσματος «Σ' έχω κάνει θεό», το κομμάτι για τη χασικλού Χρυσιήδα και την πρεζού Βρισιήδα και στο τέλος ένα συγκλονιστικό ποτ πουρί γνωστών λαϊκών και ροκ επιτυχιών κατά τη διάρκεια του οποίου το κοινό παραληρεί με γέλια και χειροκροτήματα. Φεύγοντας νιώθεις ότι επαναστάτησες για τρεις περίπου ώρες. Βρέθηκες σε ένα καλλιτεχνικό άσυλο, σε μια μυσταγωγία όπου όλα ήταν επιτρεπτά. Εξαγνίστηκες από τα «πρέπει» και τα δήθεν έως ότου να ξαναμπείς στην junk ζωή του έθνους που «προσκυνά σώβρακα και φανέλες». Ξεκινώντας, στο τσακ μπαμ, μ' ένα «βρόμικο» σάντουιτς, στην κατάφωτη από τις μαρκίζες και τα «λαμπερά» ονόματα που σιχτίριζες πριν λίγο Ιερά Οδό.

Αποσπάσματα από την παράσταση

Για τον Καραμανλή
«Ανησύχησα ότι με τις πυρκαγιές θα είχαμε έλλειψη ψηφοφόρων. Γιατί πώς θα έβγαινε ο Καραμανλής; Είναι γνωστό πως οι Καραμανλήδες βγαίνουν από τα δέντρα. Εάν ενθυμηθείστε, ο τέως ο Εθνάρχης έδωσε για πρώτη φορά το 1961 δικαίωμα ψήφου στα δέντρα. Ανησύχησα με τον ανιψιό, αλλά ευτυχώς αυτήν τη φορά ψηφίσαν τα ζώα... Ο Καραμανλής είναι στο απυρόβλητο. Είναι η ηθική μυγοσκοτώστρα. Να σας πω: αυτός ο μπουχέσας που έχουμε για πρωθυπουργό είναι ένας ανεκδιήγητος τύπος που εκτός από κοιλιόδουλος, μανιοκαταθλιπτικός, βλέπει συνέχεια dvd. Συγκαίονται τα μπουτάκια του. Το καημένο. Και απ' ό,τι αποκαλύπτει το dvd του Ζαχόπουλου είναι και gay... Καλά να γίνεις πρωθυπουργός και να διορίσεις το λυκειάρχη της γυναίκας σου. Αυτή που έκανε οικοκυρικά στη γυναίκα του την έχει βάλει στον ΕΟΜΜΕΧ... Αυτήν (τη Νατάσσα) την έκανε γιατρό. Από νηπιαγωγό Καρδίτσας, της έκανε μεταγραφή και πήγε στην Ιατρική Θεσσαλονίκης. Δεν έχει ξαναγίνει αυτό. Επίσης πήρε το πτυχίο της το 2004, το 2002 όμως είχε πάρει μεταπτυχιακό. Επίσης στην τελευταία εξεταστική πέρασε δεκατέσσερα μαθήματα με τη μία. Το τσακάλι...»

Για το σκάνδαλο Ζαχόπουλου
«...Ξεφτιλίστηκαν και οι αυτοκτονίες, εκεί που είχες ένα αποκούμπι ότι κάπου θα τελειώσεις... Τα "Δομημένα βρομόλογα" είναι ένα θέαμα μουνοθεματικό. Ηθικός αυτουργός σ' αυτή την ιστορία ήταν ο Ζαχόπουλος, που ευτυχώς ο άνθρωπος είχε τον φυσικό αερόσακο, έπεσε και μπίστιξε από δω και από κει και ελπίζουμε να γίνει καλά. Αυτό λέει η σάτιρα, η μοντέρνα, να γίνει καλά, να βγει έξω και να παντρευτεί την Εύη».

Για την οικολογία και τον Αλ Γκορ
«...Στην πρώτη θέση της οικολογίας διεθνώς είναι ο Αλ Γκορ. Εκτόπισμα μεγάλο. Δεν χτυπιέται με τίποτα. Ο Αλ Γκορ, ο οποίος έχει κάνει την Ενοχλητική αλήθεια. Ενοχλητικήηηη... Έχουμε πάθει πλάκα, τέτοια ενοχλητική αλήθεια είχαμε καιρό να δούμε. Το είδα κι εγώ το ντοκιμαντέρ σε ένα χωριό στην Άνδρο. Είχανε πάθει πλάκα οι χωρικοί με το ντοκιμαντέρ. Το οποίο τι έλεγε; "Καραγκιόζης ο Οικολόγος" ήτανε ο τίτλος. Διότι έλεγε ότι φταίμε εμείς για την τρύπα του όζοντος. Να κλείνεις την τοστιέρα, παλιομαλάκα. Εσύ φταις. Αυτός ο Αλ Γκορ ήταν αντιπρόεδρος του Κλίντον και είχε δώσει την εντολή να γίνουν οι βομβαρδισμοί στο Βελιγράδι. Το απεμπλουτισμένο ουράνιο δεν πειράζει όπως η τοστιέρα».

Για το ελληνικό ροκ
«...Ένα τραγούδι σημαντικό που με ταρακούνησε ήταν το "Πρώτο ταξίδι μου 'τυχε μαύρος από τον κώλο". Πόσο οδυνηρά μπροστά ήταν αυτό το κομμάτι. Από τον Σταυρό του Νότου, τον κουβαλάμε όλοι... Επιρροή μου ήταν και ο Λεπά του εντέχνου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, και το νέο ελληνικό ροκ, αυτό που λένε η Δυτική Όχθη των Αγίων Αναργύρων. Ο καινούργιος Λουδοβίκος των Ανωγείων που μετατράπηκε σε Φίλιππο των Άνω Λιοσίων. Οι Πυξ Λαξ έχουν διαλυθεί βέβαια 26 φορές, αλλά βγαίνουν άλλοι: ο Σαλβαντόρ Νταλί, Σύννεφα με Παντελόνια, Σπογγώδης Εγκεφαλοπάθεια και άλλα. Σας έλεγα εάν ενθυμείστε πως οι αδερφοί Κατσιμίχα είναι ένας. Έβγαλαν και τώρα τελευταία αυτήν τη μεγάλη επιτυχία που εκφράζει την εποχή μας "Μέχρι να πάρεις παγωτό σε βρίσκει ο χειμώνας". Ποιος είσαι, ρε παιδάκι μου; Βέβαια ο Φίλιππος ο Πλιάτσικας έχει κάνει και τραγούδια οικολογικά... Τρομακτικά τραγούδια που τα παίζουν συμφωνικές ορχήστρες, τρία ακόρντα είναι, αλλά... Έχει και ένα όραμα να τραγουδήσει με τον πρωθυπουργό. Να πει τα κάλαντα ο πρωθυπουργός και αυτός να βάφει γαλάζια τη θάλασσα. Μετά θα έβαφε τα αυγά με πορδές με τις υπέροχες φωνητικές του χορδές...»

Το επόμενο σκάνδαλο
«Θα σκάσει η Ντόρα, αλλά της έχουνε ετοιμάσει και αυτηνής σκάνδαλο. Ποιος τραγουδιστής έχει κάνει παιδί εξώγαμο μετά τον Πασχάλη; Είναι ο Τέρης ο Χρυσός. Τα λέμε ανοιχτά. Αυτός το ‘59 έπαιζε σε μια συναυλία σ' ένα κλαμπάκι στο Λουτράκι και πήγε ένα μικρό, ένα δεκαεξάχρονο, και πώς έγινε, είχε μια σεξουαλική μεταστροφή ο Χρυσός και την καβάλησε. Την πήδηξε την κοπέλα και ήταν η Ντόρα η Μπακογιάννη. Και έβγαλαν τον Κυριάκο τον Μητσοτάκη. Είναι Κυριάκος Χρυσός Μητσοτάκης. Αυτό το σκάνδαλο θα βγει και πάει και αυτό το σκάνδαλο και να δούμε ποιος θα μας κυβερνήσει».

Και ένα ποίημα...
Εκπλήξεις
«Αυτό μου μαυρίζει ανάμεσα στα πόδια σου είναι ξανθό
και αν λάβουμε υπόψη μας ότι είσαι αναμφίβολα μελαχρινή,
καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι βάφεις το μουνί σου.
Είπαμε, ρε Σούλα, αλλά όχι κι έτσι».

Lifo, 31/01/2008

ΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ ΤΟΥ ΕΞΩΣΤΗ

2008-02-11T22:06:00.000+02:00

Το θέατρο δεν είναι η «ειδικότητά» μου, και δε βλέπω άπειρες παραστάσεις. Έχει να κάνει μάλλον με τη μεγάλη δυσκολία του να πας θέατρο. Στις περισσότερες παραστάσεις που ακούγονται είναι δύσκολο να βρεις θέση, είτε λόγω υπερ-διαφήμισης, είτε λόγω περιορισμένης χωρητικότητας.

Επίσης η απουσία κάποιου συστήματος κρατήσεων στα περισσότερες σκηνές, μεταφράζεται στο «πήγαινε και στήσου μία ώρα νωρίτερα» ή στην προαγορά των εισιτηρίων – και τι να κάνω, είμαι λίγο αυθόρμητος τύπος. Παράλληλα οι τιμές έχουν εκτοξευθεί, οπότε κάνεις οικονομία, ή βλέπεις avant-premiere.

Μαζέψαμε λοιπόν τα λεφτά, κανονίσαμε τη μέρα, στηθήκαμε μια ώρα στην ουρά, η οποία ουρά είναι από μόνη της ένα θέαμα, καθώς οργισμένοι θεατές έβγαιναν από την αίθουσα με σουρεαλιστικές ατάκες, που δεν περιμένεις από ένα μεγάλο θέατρο

«Κάθομαι πίσω από την κολώνα»

«Στον εξώστη έχω το κάγκελο να μου κόβει το οπτικό πεδίο»

«-Ζήτησα πλατεία και δε μου δώσατε, ενώ δώσατε στην κυρία που μπήκε μετά από εμένα!

-Μπορώ να σας επιστρέψω τα χρήματά σας

-Όχι, θα μου δώσετε πλατεία!»

Τα ακούς ήρεμος και δε σε νοιάζει, άλλωστε όλοι αυτοί οι οργισμένοι αυξάνουν τις πιθανότητες να βρεις εισιτήριο. Αποκτάς τελικά τη θέση σου, για να διαπιστώσεις ότι όντως το κάγκελο του εξώστη είναι μέσα στο οπτικό σου πεδίο και πρέπει να κοιτάς τεντωμένος «πάλι καλά που βγάλαμε φοιτητικό μόνο 18 ευρώ». Στις διάφορες ενοχλήσεις προστίθεται και η εκνευριστική συνήθεια του κοινού να χειροκροτά στην είσοδο κάθε ηθοποιού λες και έφευγε η Γαρμπή και ξεκινούσε ο Σφακιανάκης.

Βέβαια σε αυτό το τελευταίο δεν ευθύνεται μόνο το κοινό αν δεν έχει μπει στη ροή της ιστορίας και νομίζει ότι βλέπει σκετσάκια. Το κείμενο από μόνο του έφερε πολλά κλισέ και ήρωες καρικατούρες, κάτι που επέτρεπε στους συντελεστές να καταφύγουν σε υπερβολές και να ξεφύγουν από το ρεαλισμό, μια και μια τέτοια απόπειρα ήταν εκ προοιμίου χαμένη. Δε δικαιολογούσε όμως την τηλεοπτική αίσθηση που έμενε, ούτε και τις επιθεώρησιακές παύσεις των ηθοποιών καθώς περιμένουν το κοινό να γελάσει.

Το υπόλοιπο κοινό έμοιαζε ευχαριστημένο, προσωπικά όμως κάθε φορά που σκέφτομαι τις «Νύχτες Ραδιο-Φόνων» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, σκέφτομαι ότι έχω απολαύσει την Ελένη Ράντου, το Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και τους υπόλοιπους σε ανάλογες ερμηνείες, στιγμές και ατάκες στο σπίτι μου. Και αυτό με ενοχλεί πιο πολύ από το κάγκελο στον εξώστη.

Φοίβος Καλλίτσης (phever@gmail.com)

Αυγή, 03/02/08

ΕΝΑΣ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

2008-02-09T14:29:00.000+02:00

Σε μια νεοκλασική πολυκατοικία στην Αγίου Μελετίου εργάζεται μια από τις πιο εκκεντρικές μορφές του Kοινοβουλίου. Αγωνιστής, συγγραφέας, δημοσιογράφος και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Περικλής Κοροβέσης μιλά για τις ευκαιρίες και τους προβληματισμούς της Αριστεράς σήμερα.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΔΙΟΣΚΟΥΡΙΔΗ

Τσίπρα ή Κουβέλη για πρόεδρο του Συνασπισμού;

Εγώ δεν είμαι Συνασπισμός. Είμαι ΣΥΡΙΖΑ.

Δηλαδή δεν σας αφορά;

Αυτό που με αφορά είναι ότι όποιος και να βγει, δεν θα πάθει τίποτα ο Συνασπισμός και θα προχωρήσει κανονικά. Επομένως δεν έχω καμία ανησυχία για το τι θα γίνει. Θα είχα ανησυχία αν υπήρχε διάσπαση στο Συνασπισμό και είχε επιπτώσεις στον ΣΥΡΙΖΑ. Εγώ αυτό που κάνω είναι ΣΥΡΙΖΑ και τίποτε άλλο.

Από αντιστασιακός στη Βουλή. Θεωρείται πως δικαιώθηκαν οι θυσίες σας;

Πολεμώντας τη χούντα, δεν κατάλαβα ποτέ χούντα. Ζούσα με τον δικό μου τρόπο ζωής και δεν επέτρεπα σε κανέναν να μου επιβάλει τίποτα. Άρα αυτό που έχω σαν δικαίωση είναι ότι ζω ελεύθερα. Παρ' όλο που συμμερίζομαι την άποψη του Καστοριάδη ότι ζούμε σε νοεφιλελεύθερες ολιγαρχίες, πιστεύω ότι για πρώτη φορά στην Ελλάδα, έστω και τυπικά, το σύστημα λειτούργησε. Νομίζω ότι είναι καλύτερο αυτό που έχουμε από τη χούντα και φυσικά από τον Εμφύλιο. Το ζήτημα δεν είναι να σνομπάρεις το σύστημα, αλλά πώς θα πάει η δημοκρατία καλύτερα και πώς θα επιτευχθεί η μεγαλύτερη συμμετοχή των μαζών στα όργανα λήψης αποφάσεων. Αυτό που ονομάζουμε άμεση δημοκρατία.

Είστε, όμως, αγωνιστής ή πολιτικός;

Είμαι όλα μαζί. Δηλαδή, όταν υπάρχει ένα θέμα όπως είναι το Ασφαλιστικό, δεν έχεις άλλον δρόμο από το να κατέβεις να διαδηλώσεις μαζί με τους άλλους. Όταν είμαι στο Κοινοβούλιο, είμαι κριτικός με τον τρόπο που γίνεται η συζήτηση. Χρησιμοποιώ την έκφραση «μαυσωλείο νεκρού λόγου». Συχνά οι βουλευτές μου θυμίζουνε πεθαμενατζήδες, με τον τρόπο που ντύνονται και συμπεριφέρονται. Διερωτώμαι αν εγώ πήγαινα με μια στολή Κρητικού ή μια καραγκούνα θα ήταν προβοκάτσια ή θα πρόσδιδα λίγη φαντασία στο σκοτεινό αυτό χώρο;

Είναι το περιβάλλον το υπ' αριθμόν ένα πρόβλημα της εποχής;

Δεν είναι μόνο αυτό, αλλά εκεί πέρα καταλήγουν όλα τα προβλήματα. Όσο αναπτύσσεται η οικονομία με αυτό τον τρόπο, θα έχει αντίκτυπο την καταστροφή. Ήδη τώρα που το φαινόμενο του θερμοκηπίου αυξάνεται μπορεί να δούμε σε δέκα με είκοσι χρόνια να μην υπάρχει Νέα Υόρκη, να μην υπάρχει Λονδίνο. Επομένως ο μόνος τρόπος να σταματήσει αυτή η καταστροφή είναι η κινητοποίηση του κόσμου. Γι' αυτό το έχω και σαν πρώτη προτεραιότητα, γιατί κατά κάποιον τρόπο το πρόβλημα στο περιβάλλον είναι η αποσαφήνιση της παγκοσμιοποίησης.

Υπάρχει και ο αντίλογος. Πολλοί άνθρωποι θα μείνουν χωρίς δουλειά ή χωρίς φαΐ αν σταματήσει αυτός ο τρόπος παραγωγής;

Με τα επίσημα στοιχεία του ΟΗΕ, αν επιχειρηθεί μια ήπια μορφή καλλιέργειας, η Γη μπορεί να θρέψει πέντε πλανήτες ακόμα. Δεν αξιοποιείται η γη. Δεν είναι πρόβλημα ότι δεν θα υπάρχει τροφή, αλλά ότι δεν επενδύουν. Πρέπει να επενδύεις για τους ανθρώπους και όχι για το κέρδος. Λένε πως αν είχε αναπτυχθεί όλος ο πλανήτης όπως η Ευρώπη, θα χρειαζόμασταν άλλους τέσσερις πλανήτες για να πηγαίνει η ρύπανση. Είναι τραγικό αυτό. Βγάζουμε από τη γη πετρέλαιο και λιγνίτη, τα ρίχνουμε στον αέρα και κάνουμε την ατμόσφαιρα σκουπιδότοπο.

Υπάρχουν επώνυμοι που κινητοποιούνται. Βοηθάει ή είναι μόνο για τα μάτια του κόσμου;

Εγώ πιστεύω ότι όλα αυτά βοηθάνε στο να αποκτήσουμε συνείδηση. Αν μπορέσουν να βρουν μια πολιτική έκφραση, μια οικολογική έκφραση που το 80% των Ελλήνων θα ψηφίζει οικολογία, τότε θα έχουμε κέρδος. Προς το παρόν είναι μόνο μειοψηφίες. Και όταν η πολιτική πράξη είναι σε μειοψηφίες, θα είναι ακραία ή φιλανθρωπική.

Λείπουν από τον ΣΥΡΙΖΑ το ΚΚΕ και οι Οικολόγοι;

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ημιτελής ακόμα. Εγώ πιστεύω ότι χρειάζεται μια μεγαλύτερη συμμαχία που να συμπεριλαμβάνει τους αναρχικούς, την κλασική σοσιαλδημοκρατία και οπωσδήποτε και το ΚΚΕ. Το ζήτημα είναι πως με το σημερινό ΚΚΕ, που πιστεύει ακόμα στον υπαρκτό σοσιαλισμό, είναι δύσκολη η συνεννόηση. Είναι κρίμα, γιατί θα μπορούσαμε να είμαστε ένα αριστερό ρεύμα της τάξης του 20-25%.

Πώς αντιμετώπισε ο ΣΥΡΙΖΑ την αύξηση της κοινοβουλευτικής του δύναμης; Είναι σε θέση να την αξιοποιήσει;

Νομίζω πως στις επόμενες εκλογές θα πλησιάσει το 8%, στις μεθεπόμενες θα πάει 16% και τότε πραγματικά θ' αρχίσουν τα δύσκολα. Θα παίξει τελικά παιχνίδι εξουσίας ή όχι; Ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει την επιτυχία του. Είναι ακόμα ένα ξάφνιασμα. Αυτή η συγκεκριμένη πολιτική, αυτό το άνοιγμα σε μια κοινωνική Αριστερά, έχει προσελκύσει κόσμο που ήταν αδρανής. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και εκφράζει μια σειρά από πράγματα, πέρα από τα αυστηρά πολιτικά. Μιλάει για γάμο των ομοφυλοφίλων...

Οι οποίοι όμως ζουν ακόμα γκετοποιημένοι στην Ελλάδα.

Μια στιγμή. Το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων Ελλάδος, από πολιτικής άποψης, επειδή γνώριζα τους ιδρυτές του, ήταν επηρεασμένο από το γαλλικό Μάη του '68 και από καταστάσεις εντελώς διαφορετικές. Σε κάθε περίπτωση, όμως, το να κάνεις μια δήλωση υπέρ των ομοφυλοφίλων είναι τρίχες. Αυτοί δίνουν το δικό τους αγώνα, όπως οι οικοδόμοι. Μάχονται για τη δική τους αξιοπρέπεια, και αν πεις κάτι, μπορεί να σου πουν, εσύ τι ανακατεύεσαι; Σ' αφορά; Το ξέρεις; Γι' αυτό και δεν παίρνω θέσεις αν δεν τις έχει δημιουργήσει η ίδια η κοινότητα. Δεν θα τους κάνω τον έξυπνο.

Την ώρα του αγώνα βρίσκεται χρόνος για έρωτα;

Κυρίως εκεί υπάρχει. Φεύγεις από τις διάφορες προκαταλήψεις που σε κυνηγάνε και βλέπεις ότι η ζωή είναι πάρα πολύ απλή. Στην περίοδο του Λένιν πιστεύανε ότι ο έρωτας πρέπει να είναι όπως το να πίνεις ένα ποτήρι νερό. Κατά τη διάρκεια του γαλλικού Μάη, αν μια κοπέλα σου έλεγε «όχι», το έπαιρνες ως αγένεια. Όσο απελευθερώνεται ο άνθρωπος και γίνεται κυρίαρχος, εκφράζεται και ο έρωτας.

Ως άνθρωπος του πολιτισμού πώς αισθάνεστε με τις τελευταίες εξελίξεις;

Το φαινόμενο Ζαχόπουλου υπάρχει σε κάθε υπουργείο. Είναι ένας αετονύχης που έχει γερές «πλάτες». Θα έχουμε κι άλλα σκάνδαλα. Αυτό είναι το πρώτο χελιδόνι μιας κακιάς άνοιξης. Γιατί τι ήταν ο Ζαχόπουλος; Το τζίνι, ο μάγκας για όλες τις δουλειές. Όταν το σύστημα έχει ανάγκη από τέτοιους ανθρώπους, θα καταρρεύσει. Παλιά το υπουργείο Πολιτισμού είχε βαρβάτους διανοούμενους. Τσάτσος, Ελύτης και άλλοι. Τώρα αυτός ο διανοούμενος έχει μετατραπεί σε αετονύχη με σκοπό να μοιράζει χρήματα χωρίς καμία διαφάνεια.

Ως δημοσιογράφος;

Όταν ήμουν στο Μορφωτικό της ΕΣΗΕΑ κατάλαβα ότι το επάγγελμα του δημοσιογράφου είναι από τα πιο προλεταριακά. Είναι ελάχιστα αυτά που παίρνουν. Υπάρχουν τώρα πέντε δέκα μεγαλοεργολάβοι που σήμερα διασύρουν την ιδιότητα του δημοσιογράφου. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να καταγράφει την άποψή του, άσχετα αν πηγαίνει κόντρα και με το ίδιο το μέσο που εργάζεται. Δεν είναι υπάλληλος, αλλά μια σκεπτόμενη μηχανή. Αυτό πρέπει να αγοράζει ο κάθε εργοδότης.

Υπάρχουν σήμερα Ανθρωποφύλακες στην Ελλάδα;

Ο μηχανισμός δεν έχει αλλάξει. Αν είσαι νέος μακρυμάλλης και βρεθείς στην Ομόνοια την έχεις πατήσει. Μπορεί να μην είναι αυτό το συστηματικό βασανιστήριο, αλλά σίγουρα θα πέσει πολύ ξύλο. Υπάρχουν πολλές καταγγελίες από παιδιά και όσες φορές κάνουμε ερώτηση δεν μας απαντάνε. Να σου θυμίσω ένα περιστατικό στην Καλλιθέα, που ξυλοφορτώσανε οι αστυνομικοί ένα παιδί που φερόταν παράξενα εξαιτίας κάποιων ψυχικών προβλημάτων που είχε. Είναι ακόμα φυτό μόνο επειδή είχε ψυχολογικά προβλήματα.

Σαράντα χρόνια μετά το 1968, τα κεντρικά αιτήματα παραμένουν τα ίδια;

Σε κατευθυντήριες γραμμές ναι. Όχι, όμως, με το ίδιο όνομα. Νομίζω ότι αυτό ισχύει από την πρώτη διαμορφωμένη κοινότητα στον κόσμο. Ο άνθρωπος θέλει να ζήσει ευτυχισμένος, σε συνεργασία με τους άλλους, με επάρκεια αγαθών, σε ειρήνη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δηλαδή. Το δικαίωμα της κατοικίας είναι κατοχυρωμένο από τον ΟΗΕ. Οπότε κανονικά έπρεπε η δικαιοσύνη να ζητά από το κράτος ποινική ρήτρα για τους άστεγους και τους πεινασμένους που κυκλοφορούν. Η βασική λειτουργία του κράτους είναι ότι είναι εγγυητής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στη Σουηδία όπου έχω ζήσει, το 1978 ούτε τα σπίτια τους δεν κλειδώνανε. Είχανε ένα τεράστιο κράτος πρόνοιας που όποιος δεν μπορούσε να εργαστεί είχε το φαγητό του, το δωμάτιό του, το χαρτζιλίκι του και δεν σκεφτόταν να κλέψει.

Η Αριστερά αποτελεί εναλλακτική λύση;

Εξαρτάται για ποια Αριστερά μιλάμε. Αυτή που μόνο καταγγέλλει είναι νεκρή Αριστερά. Η ίδια η κοινωνία θα δημιουργήσει το καινούργιο μοντέλο και εμείς οφείλουμε να το εκφράσουμε πολιτικά. Η Αριστερά σήμερα πρέπει να είναι μέσα στα γεγονότα και να μην επινοεί ουτοπίες.

Σουηδία ή Ελλάδα;

Έχω κάνει ένα περίεργο μοντέλο στο μυαλό μου και το ‘χω βάλει στο μίξερ. Όταν είμαι στη Σουηδία θεωρώ ότι είναι νοσοκομείο, όταν είμαι στην Ελλάδα θεωρώ ότι είναι μπουρδέλο.

Η Αθήνα;

Είναι η πόλη μου. Θυμάμαι, όταν ήμουν μαθητής, μοσχοβολούσε. Περπατούσες ανάμεσα σε γαζίες, γιασεμιά και κλήματα. Είχες την ευχαρίστηση να κάνεις υπέροχες βόλτες. Μετά τη χούντα, όταν γύρισα, δεν τη γνώρισα. Χανόμουνα. Είχε διαπραχθεί μια τεράστια οικολογική καταστροφή. Ο θόρυβος από τα αυτοκίνητα μπαίνει στο μυαλό σου και το τινάζει στον αέρα. Σαν συγγραφέα δεν με εμπνέει καθόλου. Δεν είναι τυχαίο πως δεν υπάρχει ένα σύγχρονο τραγούδι για την Αθήνα. Εξεγείρομαι, γιατί μια πόλη μου δόθηκε και μένα και την κάνανε μπουρδέλο.

Νιώθετε καθόλου κουρασμένος;

Κουρασμένος όχι. Φοβάμαι όμως πως έχω κάνει ένα λάθος. Έχω ξεχάσει πως δεν είμαι πια δεκαέξι χρονών και δεν μπορώ να κάνω τα ίδια πράγματα.

Έχετε μετανιώσει για τίποτα;

Όχι. Έζησα και ζω όπως ακριβώς θέλω. Ήμουνα εγώ και αυτό είναι τύχη. Τύχη είναι να σηκώνεσαι ενώ έχεις χορτάσει ύπνο. Τώρα την έχω χάσει βέβαια. Η ίδια η ζωή όμως με έκανε πλούσιο σε εμπειρίες και είναι η μόνη περιουσία που έχω.

Lifo, 01/02/08

ΚΛΕΙΝΕΙ Η TV, ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΖΩΗ

2008-02-08T15:04:00.001+02:00

Για μια μέρα, έστω. Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου.
Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.
Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.
Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις
Λέμε όχι: Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής. Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ. > Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.Στις εκπομπές - σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων. Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.
Όλοι μας!

ΒΛΕΠΩ ΤΑΙΝΙΕΣ ή ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ;

2008-02-03T23:15:00.000+02:00

Αρχίζει ίσως η πιο εκνευριστική περίοδος για κάποιον που ασχολείται με τον κινηματογράφο πέρα από το να πηγαίνει να δει αραιά και που μια ταινία. Είναι η περίοδος των βραβείων, των προβλέψεων, του «Πάμε στοίχημα Όσκαρ» και όλα τα παρελκόμενα. Ξαφνικά η ερώτηση για μια ταινία δεν είναι «περί τίνος πρόκειται;», αλλά το «για πόσα όσκαρ έχει προταθεί».

Και ναι τα κινηματογραφικά site και περιοδικά απλά βρίσκουν ένα εύκολο θέμα για να γεμίσουν με εύκολα άρθρα σελίδες και να βρουν ένα λόγο να πουν πολλές και εύκολες εξυπνάδες. Ποιος θα κερδίσει, ποιος έχει κερδίσει, η συντηρητική Ακαδημία, οι αναμενόμενες ή μη επιλογές, ενώ μετά τα βραβεία έρχεται η απομυθοποίηση, γιατί «καλή ήταν μωρέ αλλά όχι και για όσκαρ».

Τα βραβεία αποτελούν ιδανικό διαφημιστικό δόλωμα. Το φαινόμενο του Crash είναι ό,τι πιο χαρακτηριστικό. Βγήκε στις αίθουσες στην Ελλάδα και κανείς δεν ασχολήθηκε. Ξαφνικά «τσιμπάει» τις περισσότερες υποψηφιότητες, κερδίζει το όσκαρ καλύτερης ταινίας, και οι αίθουσες γεμίζουν στη δεύτερη προβολή, παρόλο που κυκλοφορεί ήδη σε DVD. Ταυτόχρονα περιοδικά που το είχαν εκθειάσει και προμοτάρει, το εκμηδενίζουν, παρασύροντας μαζί τους, μια ομάδα «σινεφίλ» που ξαφνικά είδαν τη χειρότερη ταινία της ζωής τους.

Είναι πολύ αστείο αν το σκεφτείς, οι απόφαση μερικών χιλιάδων μελών της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου κινεί τα νήματα παγκοσμίως, όσο κανένας άλλος θεσμός.

Πριν μια εβδομάδα πήγα με κάτι φίλους να δούμε το Juno του Jason Reitman. "Ποιοι παίζουν" ρώτησαν τον «ειδικό». "Η Jennifer Garner και η Elaine Page, που είναι υποψήφια για όσκαρ". Ξαφνικά ηρέμησαν, είχαμε πάει να δούμε οσκαρική ταινία, δε θα είμαστε εκτός θέματος, η βραδιά μας δε θα πάει χαμένη.

Δεν πρότεινα όμως την ταινία για τον μαγικό αριθμό των τεσσάρων υποψηφιοτήτων, ήταν οι ίδιοι λόγοι που θα με έκαναν να πάω έτσι κι αλλιώς. Το να πας να δεις μια ταινία επειδή προτάθηκε για όσκαρ μου θυμίζουν λίγο τις υποχρεωτικές εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής των κοσμικών. Δεν περιμένω τα βραβεία για να πω ότι είναι μία από της καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Σενάριο, σκηνοθεσία, ερμηνείες όλα στη θέση τους, φεύγεις από την αίθουσα με ένα χαμόγελο και έχεις γελάσει με την ψυχή σου, σε μία από τις πιο αληθινές ταινίες που θα δείτε φέτος, μακριά από σεναριακές επιδείξεις και ακραίες καταστάσεις.

Θα πάρει το όσκαρ; Δε με νοιάζει εγώ απλά περιμένω το DVD να προστεθεί στην ταινιοθήκη μου.

Φοίβος Καλλίτσης , Αυγή 03/02/2008

ΤΖΙΝ και JUNO

2008-02-03T23:10:00.000+02:00

Κάθε τριήμερο εθνικό πένθος τελειώνει με μια τηλεοπτική υπερπαραγωγή. Η θρησκευτική υποβλητικότητα, τα πρωτόκολλα και εθιμοτυπικά έφεραν στους δέκτες μας ανυπέρβλητα πλάνα. Η Αμαλίας «στρωμένη» στα άμφια, μαύρα ράσα να ανεμίζουν στη Συγγρού, τα κουστουμάκια των πολιτικών να μπλέκονται με τις στρατιωτικές στολές. Βαριά η ατμόσφαιρα κάτω από τον ήχο των εμβατηρίων. Συγκινημένοι παρουσιαστές σε μια θλιμμένη χώρα που δεν θέλει να ξεφεύγει από θλιβερές ατμόσφαιρες. Η πομπή προχωρούσε, ο κόσμος χειροκροτούσε. Οι δημοσιογράφοι ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι με τον νέο κόσμο που παρευρισκόταν στην τελετή. « Ο Αρχιεπίσκοπος έφερε τους νέους στην εκκλησία και αυτοί του το ανταποδίδουν μ’ ένα ύστατο χαίρε» και άλλα παρόμοια ακούγονταν. Φορούσαν σκουλαρίκια, άλλα ήταν emo, άλλα μικρά, άλλα μικρότερα, άλλα νήπια, άλλα μωρά. Αν κάτι μάθαμε σήμερα για τη νεολαία μας είναι η ροπή της προς τη διακονία. Σίγουρα σε αυτήν δεν ανήκει η Juno, η έγκυος και «άπιστη» ηρωίδα της ομώνυμης ταινίας.
Τα ελληνόπουλα δεν είναι τρυφερά, δεν είναι «άτακτα» και δεν τραγουδάνε το ένα στο άλλο «The pebbles forgive me, the trees forgive me. So why can’t, you forgive me? I don’t see what anyone can see,In anyone else but you», όπως η Juno και o Paul αλλά σύμφωνα με την αγία Tv είναι ενάρετα και ευσεβέστατα και κάθε βράδυ δεν σκέπτονται τον έρωτα αλλά την αυριανή προσευχή. Με ψαλμωδίες και κατάνυξη ο κιλλίβαντας έφτασε στο νεκροταφείο. Τα πανάκριβα άμφια λερωνόντουσαν από κροκοδείλια δάκρια και τα ραμμένα στο χέρι μπλέιζερ τσαλακωνόντουσαν στην πύλη. Το πλάνο στάθηκε στην τελευταία κατοικία. Τρεις άνθρωποι, νεκροθάφτες στο επάγγελμα περίμεναν εκεί. Ντυμένοι φτωχικά με τζιν και αξύριστοι, ξεχώριζαν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα από το παρευρισκόμενο βαρύγδουπο πλήθος. Μόλις ο Μακαριστός αποχαιρέτησε και τα τελευταία χρυσαφικά του, αφέθηκε στα χέρια τους. Μπορεί να έζησες πλούσια, με τιμές και δόξα αλλά, στο τέλος η λύτρωση σου έρχεται από αυτά τα βρώμικα και ροζιασμένα χέρια που χαλάνε την γυαλιστερή τηλεοπτική εικόνα. Αυτό είναι το απρόβλεπτο της ζωής. Κράτα καλύτερα την αθωότητα και την ψυχική ομορφιά της Juno για να μην φοβηθείς ποτέ, την ύστατη ώρα, τα λιγδιασμένα και σκληρά τζιν παντελόνια.

Σταύρος Διοσκουρίδης, Αυγή 03/02/2008

Μια φυλακή για το μυαλό μας...

2008-02-03T21:48:00.001+02:00

Καλησπέρα, my fellow-citizens of the world...

Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι από σας (αν όχι όλοι) έχετε δει το «The Matrix»… Και σίγουρα θυμάστε την σκηνή στην οποία ο Neo συναντά για πρώτη φορά τον Morpheus, ο οποίος του λέει (και μέσω αυτού, σε όλους μας):

«Φαντάζομαι ότι αισθάνεσαι λίγο όπως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων καθώς κατρακυλάει μες στην κουνελότρυπα… Μπορώ να το δω στα μάτια σου… έχεις τη όψη του ατόμου που δέχεται αυτό που βλέπει επειδή περιμένει να ξυπνήσει… Κι όμως, κατά ειρωνικό τρόπο, αυτό δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια… Επέτρεψε μου να σου πω γιατί είσαι εδώ… Είσαι εδώ επειδή ξέρεις κάτι… Αυτό που ξέρεις όμως, δεν μπορείς να το εξηγήσεις… Αλλά το νιώθεις. Το ένιωθες σ’ όλη σου τη ζωή: ότι κάτι δεν πάει καλά σε αυτόν τον κόσμο. Δεν ξέρεις τι είναι, αλλά είναι εκεί, σαν ένα θραύσμα μέσα στο μυαλό σου, που σε τρελαίνει…»

και συνεχίζει λέγοντας:

«Το Matrix είναι παντού… Είναι παντού γύρω μας, ακόμα και τώρα, σε αυτό το ίδιο το δωμάτιο. Μπορείς να το δεις όταν κοιτάς έξω από το παράθυρό σου ή όταν ανοίγεις την τηλεόρασή σου. Μπορείς να το νιώσεις όταν πηγαίνεις στη δουλειά, ή όταν πηγαίνεις στην εκκλησία, ή όταν πληρώνεις τους φόρους σου. Είναι ο κόσμος που έχει μπει μπροστά από τα μάτια σου έτσι ώστε να σε τυφλώσει για να μη δεις την αλήθεια: το γεγονός ότι είσαι σκλάβος… Όπως όλοι μας, γεννήθηκες δούλος… γεννημένος μέσα σε μια φυλακή που δεν μπορείς να μυρίσεις, να γευτείς ή να αγγίξεις. Μια φυλακή για το μυαλό σου»…

Αυτό ακριβώς είναι το «πραγματικό Matrix», my fellow-citizens: a mind prison for the masses, μια αόρατη φυλακή για το μυαλό μας… Κατασκευασμένη όχι από «υπέρ-ευφυείς» μηχανές, αλλά από ανθρώπους που αποτελούν μια συγκεκριμένη «super-ελίτ»: μερικές εκατοντάδες εξαιρετικά πλούσια και καλά «τοποθετημένα» άτομα, που λειτουργούν σε διεθνές επίπεδο, έξω και πέρα από κάθε έννοια εθνικής ή θρησκευτικής πίστης. Η μόνη πίστη αυτής της ελίτ είναι το χρήμα και η δύναμη.

Αυτή η «αόρατη παγκόσμια κυβέρνηση», ασκεί ουσιαστική εξουσία από τις αρχές του 20^ου αιώνα ελέγχοντας, όχι μόνο το μεγαλύτερο μέρος των παγκόσμιων χρηματοδοτικών πόρων και της οικονομίας γενικότερα (through banking, shipping & industry), αλλά και τα κύρια κανάλια πληροφόρησης του παγκόσμιου πληθυσμού, καθώς έχει τον έλεγχο των «επικρατούντων» μέσων μαζικής επικοινωνίας: εθνικά και υπέρ-εθνικά τηλεοπτικά δίκτυα και εφημερίδες (ιδιοκτησίας λίγων πολυεθνικών εταιριών)… Το πιο τρομακτικό είναι ότι έχει υπό τον έλεγχό της και την διαδικασία της βασικής εκπαίδευσης στο δυτικό (και όχι μόνο) κόσμο, είτε αυτή αποκαλείται «δημόσια», είτε «ιδιωτική», με την τριτοβάθμια εκπαίδευση να είναι κι αυτή μέρος του συστήματος.

Τα μέλη της super-ελίτ που ελέγχει αυτό το απίστευτο και συνάμα πολύπλοκο σύστημα δύναμης, δεν εκλέγονται ποτέ σε κανένα φανερό αξίωμα ή θέση, «εκλέγουν» όμως στις θέσεις που θέλουν «ανώτερους υπαλλήλους» των εθνικών ελίτ, οι οποίοι αναφέρονται σε αυτούς. Οι μάζες των ανθρώπων εν τω μεταξύ, «εκπαιδεύονται» για να προσαρμοστούν στην κοινωνία με το «κατάλληλο» τρόπο, ακριβώς όπως η super-ελίτ επιθυμεί.

Πολλοί θα αναρωτηθούν: αυτή η ελίτ υπάρχει πραγματικά, ή είναι μια θεωρία συνωμοσίας; Δεν είναι απλά «θεωρία», τώρα πια είναι καλά τεκμηριωμένο. Οι πληροφορίες είναι διαθέσιμες σε όσους είναι πρόθυμοι να τις αναζητήσουν. Παραφράζοντας τα λόγια της Trinity προς τον Neo στην αρχική τους συνομιλία: «οι απαντήσεις είναι εκεί έξω και θα σας βρουν εάν το θέλετε»... Ή μπορείτε να τις βρείτε, εάν ψάξετε… (“Google” the term “the invisible government” ;)

Ps. My fellow-citizens of the world… είμαι έντονα πεπεισμένος ότι ο κόσμος μέσα στον οποίο όλοι μας ζούμε, «βρωμάει» πραγματικά πολύ άσχημα… αλλά καμία μυρωδιά δεν διαρκεί για πάντα… όπως λέει και ο “V”: "The ending is nearer than you think, and it is already written. All we have left to choose is the correct moment to begin... People should not be afraid of their governments, governments should be afraid of their people..."

john citizen - "down the rabbit-hole"

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ, ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ...

2008-01-30T10:13:00.000+02:00

Το πρωί κηπουροί, το απόγευμα σύντροφοι, το βράδυ τραγουδιστές. Κάπως έτσι κύλησε το τριήμερο φόρουμ που διοργάνωσαν οι δήμοι Ελληνικού, Αλίμου, Αργυρούπολης και Γλυφάδας με τον τίτλο «3 μέρες για μια ζωή» το περασμένο Σαββατοκύριακο. Θέμα του η ανάπλαση του πρώην Αεροδρομίου στο Ελληνικό σε δάσος υψηλού πρασίνου αντίθετα από την απόφαση του ΥΠΕΧΩΔΕ να κτίσει σε 1.000 στρέμματα πολυτελείς πολυκατοικίες και συνεδριακούς χώρους και τα υπόλοιπα να τα διαθέσει για χώρους πρασίνου.

Η τοπική αυτοδιοίκηση έχει πάρει τα πάνω της. Μετά την καλοκαιρινή επιχείρηση του δημάρχου Ελληνικού Χρήστου Κορτζίδη, όπου με δική του πρωτοβουλία και ύστερα από εικοσαήμερη απεργία πείνας ελευθερώθηκαν οι παραλίες από τα ιδιωτικά συμφέροντα, τώρα έχουν βάλει στο μάτι το Ελληνικό. Φύτεψαν σε συνεργασία με σχολεία 11.000 δέντρα, έκαναν συζητήσεις, φώναξαν τα «νέα κινήματα» της πόλης, ο επίτροπος Σταύρος Δήμας συμφώνησε, το ίδιο και η αντιπολίτευση και οι Νομαρχίες. Τέλος μάζεψαν το γνωστό μπουλούκι τραγουδιστών που εμφανίζεται όπου βρει οικολογική ευκαιρία και έκαναν ένα ωραίο πανηγυράκι. «Είναι καθήκον μου ως καλλιτέχνης να είμαι εδώ», μας λέει ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, «ως δύναμη κινητοποίησης. Να γίνομαι μαζί με άλλους ενοχλητικός.» Θα βγάλει σε κάτι άραγε; Ακούει η κεντρική εξουσία, τους ακούει ο γύρω πληθυσμός ή παρουσιάζουν όλοι τα γνωστά συμπτώματα βαρηκοΐας;

Ο κόσμος δεν ήταν και πάρα πολύς. Με τη βία να έφταναν τα 1500 άτομα. Χωρίς κίνημα δεν έρχεται η αλλαγή. Μπαίνει μια μικρή σφήνα ευαισθησίας στη συνείδηση μέχρι να πέσει και αυτή. Δεν προωθήθηκε από τα μέσα πολύ και ποιος αφήνει και το ζεστό σπιτάκι του Κυριακή βράδυ. Το κλίμα και μέσα στο γήπεδο ήταν ψυχρό. Οι eco friendly τύποι είναι πιο οικογενειάρχες. Φέρνουν τα παιδιά τους, συζητούν χαλαρά μεταξύ τους κάτι σαν τα παλιά αναψυκτήρια. Κοριτσάκια χόρευαν στους διαδρόμους, αγοράκια λιγουρεύονταν να σουτάρουν στις μπασκέτες και όλα κυλούσαν όμορφα. Κανένα σύνθημα, λίγο το πάθος. Κινείσαι αμήχανα όταν ναι μεν υποστηρίζεις ένα Πράσινο πάρκο αλλά δεν ξέρεις πόσο «πράσινος» είσαι εσύ ο ίδιος. Τα γνωστά τραγούδια ακούγονταν. Λίγο Ξυλούρης, λίγο Λοίζος, κανά έντεχνο και ό,τι γίνει. Δεν είναι ότι σαν κοινωνία πολιτών στραβά αρμενίζουμε απλά στραβός είναι ο γιαλός. Οι πολυκατοικίες θα κτιστούν, οι δημόσιοι χώροι λιγοστεύουν και ο εκάστοτε Αλ Γκορ θα παίρνει τα Νόμπελ.

Όσο και γραφικές να μοιάζουν, όμως αυτές οι προσπάθειες δείχνουν πως σιγά σιγά η πόλη αρχίζει να ψάχνεται. Οι κάτοικοί της αρχίζουν ενεργά να συζητάνε τα προβλήματά της, να ψάχνουνε λύσεις, να ασχολούνται με το γύρω περιβάλλον τους. Οι περιπτώσεις που είχαν κάποιο αποτέλεσμα, όπως η Αγορά της Κυψέλης, οι κατεβασμένες κεραίες στα Εξάρχεια και οι παραλίες του Ελληνικού έχουν δημιουργήσει κάποιες βάσεις. Άμα συμμετέχουμε στο να λύσουμε το πρόβλημα για ένα σκουπιδοτενεκέ, που ξέρεις, μια μέρα, πιο ώριμοι, θα πούμε και κάτι παραπάνω.

Φωτογραφία: Διονύσης Μοσχονάς

Ταχυδρόμος 26/01/08

ΟΡΦΕΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΔΗΣ

2008-01-28T19:14:00.000+02:00

Αναμφίβολα, ο Ορφέας Αυγουστίδης είναι ένας νέος –μόλις είκοσι δύο χρονών– ηθοποιός χωρίς συντηρητικά. Φρέσκος, με όρεξη για τη δουλεία του, απαιτητικός και σίγουρα απαλλαγμένος από τα αναχρονιστικά στερεότυπα του χώρου στον οποίο κινείται. Η σχέση του με το θέατρο και το σινεμά άρχισε από πολύ μικρή ηλικία. Προέρχεται από μία κατεξοχήν καλλιτεχνική οικογένεια, καθώς και οι δύο γονείς του, η Μαρία Τζομπανάκη και ο Ντίνος Αυγουστίδης, είναι ηθοποιοί. Τα καλοκαίρια του τα περνούσε βλέποντας ταινίες στο θερινό σινεμά «Αμόρε», επιχείρηση –τότε– του πατέρα του. Μέσα από αυτές τις ταινίες άρχισε να ονειρεύεται.

Ήδη από το λύκειο σκηνοθετούσε τις δικές του ταινίες μικρού μήκους. Μάλιστα, έχει στείλει ταινία του στο Φεστιβάλ της Δράμας. Σπούδασε σκηνοθεσία για δύο χρόνια και παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής σε μια ιδιωτική δραματική σχολή, δουλεύοντας παράλληλα ως βοηθητικός ηθοποιός στη Λυρική Σκηνή.

Παρά το νεαρό της ηλικίας του, φαίνεται να έχει κατασταλαγμένη και σοβαρή άποψη για τα τεκταινόμενα στο χώρο. Από τη μία επιδοκιμάζει την εξέλιξη που διακρίνει στον τομέα της φωτογραφίας, της επεξεργασίας του ήχου και γενικότερα στις τεχνικές παραμέτρους του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, από την άλλη όμως είναι ιδιαίτερα δεικτικός όσον αφορά στη συγγραφή των σεναρίων. Εκεί, θεωρεί ότι δε γίνεται καμία προσπάθεια εξέλιξης, καθώς ο εκάστοτε σεναριογράφος αναλώνεται στην καταγραφή των προσωπικών του βιωμάτων.

Το life style δεν το ξέρει, δεν ήταν ούτε πρόκειται να αποτελέσει κομμάτι του. Κατ’ εκείνον, είναι κάτι τόσο εφήμερο, που δεν τον αγγίζει. Μάλιστα, πιστεύει πως δε θα διαρκέσει για πολύ ακόμα η υποστήριξη των Μ.Μ.Ε. προς τις «lifestyle συμπεριφορές» αρκετών συναδέλφων του. Πάντως, είναι αισιόδοξος. Άλλωστε, υπάρχουν τόσοι πολλοί νέοι ηθοποιοί, που δεν μπορεί όλοι, καθώς λέει, να είναι το ίδιο.

Οι ταινίες τις οποίες επιλέγει ως θεατής, δεν είναι πάντα εκείνες στις οποίες θα επιθυμούσε να πρωταγωνιστήσει και αντίστροφα. Θεωρεί πως θα ήταν μεγάλο θράσος να πει πως ο ίδιος θα υποστήριζε καλύτερα κάποιο ρόλο, όταν εκείνοι που τον «κρατούν» είναι τόσο σημαντικοί για εκείνον. Οι ταινίες που επιλέγει να παίξει, είναι εκείνες στις οποίες ο ρόλος που θα του δοθεί, θα του επιτρέψει να μεταμορφωθεί. Εκείνες που τον προκαλούν να δημιουργήσει την πορεία ενός χαρακτήρα.

Ο Ορφέας είναι ιδιαίτερα προσγειωμένος. Δε μπερδεύει τη φιλοδοξία με τη ματαιοδοξία. Δηλώνει πως έχει ακόμα πολύ δουλειά για να φτάσει σε ένα καλό, για τον ίδιο, επίπεδο, ώστε να μπορεί να διεκδικήσει ρόλους δύσκολους και απαιτητικούς. Για την ώρα βλέπει τον εαυτό του στην Επίδαυρο μόνο ως θεατή, ή το πολύ ως μέλος του χορού, για να μπορέσει να δουλέψει περισσότερο τόσο την υποκριτική του ικανότητα όσο και τη φωνή του.

Την πρώτη του ουσιαστική επαφή με το θεατρικό σανίδι τη βιώνει ακόμα, στην παράσταση Νύχτες Ραδιο-φόνων (στο θέατρο «Διάνα», σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, με πρωταγωνίστρια την Ελένη Ράντου). Η παρουσία του στη σκηνή τον αγχώνει, αλλά η τελική αίσθηση τον ανταμείβει. Υποστηρίζει ότι το άγχος είναι κάτι φυσιολογικό, οφείλεις όμως να το γυρίζεις υπέρ σου. Η συμμετοχή του σ’ αυτήν την παράσταση ήταν η «χρυσή ευκαιρία» για να εισέλθει στο χώρο του θεάτρου, συνεργαζόμενος μάλιστα με ανθρώπους που εκτιμά και θαυμάζει. Για τον ίδιο, ένα βιογραφικό φτιάχνεται κυρίως από τις δουλειές και τις συνεργασίες, παρά από τις σπουδές. Σ’ αυτόν το χώρο, όπως λέει, μαθαίνεις στην πράξη, δουλεύοντας μόνος σου, σπίτι σου, στο δρόμο, την ώρα που οδηγείς, στις πρόβες, με τους ανθρώπους που δουλεύεις.

Τα όνειρά του για το μέλλον δεν είναι συγκεκριμένα. Θέλει απλά να είναι τυχερός και να παίζει σε ωραίες παραστάσεις και ταινίες.

Κυβέλη Κούβελα

kyveligr@hotmail.com

ΛΑΘΟΣ ΣΕΝΑΡΙΟ, ΓΡΗΓΟΡΟ ΜΟΝΤΑΖ!

2008-01-28T19:10:00.001+02:00

Οι πρόσφατες εξελίξεις στο Υπουργείο Πολιτισμού, θα μπορούσαν να δώσουν πολλές εξηγήσεις, γύρω από την κατάσταση του κινηματογράφου στη χώρα μας και γενικώς του πολιτισμού, όμως όλα κατέληξαν σε ένα κακομονταρισμένο DVD και όλοι αναζητούν τα extras με τις κομμένες σκηνές.

Σε μια χώρα που Πρόεδρος του Μουσείου Κινηματογράφου είναι ο Γιώργος Μυλωνάς, που μπορεί να είναι ικανότατος σκηνοθέτης και απλά το προβληματικό σύστημα χρηματοδοτήσεων να μην του επέτρεψε να γυρίσει τον Ελληνικό Νονό, αλλά το απτό έργο του περιορίζεται σε βιντεοταινίες, που όχι Χρυσό Φοίνικα, αλλά ούτε και Hot d’Or δεν παίρνουν, υπάρχουν σημαντικότερα θέματα να ερευνήσεις από τις σεξουαλικές περιπτύξεις.

Τα μέσα ενημέρωσης περιορίζονται σε εξυπνάδες του τύπου, ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Πολιτισμού δεν ανταποκρίνεται στα καλλίγραμμα σώματα των αρχαιοελληνικών αγαλμάτων. Κυβερνητικοί και μη, αριστεροί και δεξιοί, ψάχνουμε να βρούμε τη λύση στο σημαντικό αίνιγμα του DVD, ενώ τα γεγονότα είναι πέρα από τις σεξουαλικές περιπτύξεις ενός ευτραφούς κυρίου. Θεωρούμε ότι είμαστε πιο έξυπνοι και εύστροφοι από τους Αμερικανούς, αλλά τελικά λειτουργούμε πανομοιότυπα.

Ένας ολόκληρος πλανητάρχης κινδύνευε εξ’ αιτίας στιγμών πάθους στο οβάλ γραφείο, ενώ ένας άλλος πλανητάρχης ξανακέρδισε άνετα τις εκλογές παρά έναν αδικαιολόγητο πόλεμο. Έτσι και εμείς, οι ξάγρυπνοι Έλληνες, που δε μας χειραγωγούν, ετοιμαζόμαστε να ρίξουμε μια κυβέρνηση που μόλις ψηφίσαμε, με μια ανούσια αφορμή, μπροστά στις καταστροφές του καλοκαιριού από τις πυρκαγιές και τα διαρκή σκάνδαλα της προηγούμενης θητείας της.

Διαβάζουμε στις εφημερίδες για τις συνθήκες πρόσληψης της γυναίκας-κλειδί, για τα ρουσφέτια για τις χάρες, αλλά ποτέ δεν ανοίγεται αυτή η έρευνα παραπέρα. Ελάχιστοι αμφισβητούν τις συνθήκες επιλογής, των προσώπων, ανώνυμων και επώνυμων και που τοποθετούνται. Και έχω πάντα την ανησυχία ότι αυτοί οι λίγοι που το κάνουν, θα σιωπήσουν όταν βολευτούν.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι οι κομμένες σκηνές. Το πρόβλημα είναι ότι το σενάριο πάνω στο οποίο κινείται η πορεία της χώρας, έχει άπειρα κενά, που μερικές σκηνές εμβόλιμου σεξ δε θα το λύσουν. Παράλληλα οι παραγωγοί βιάζονται πολύ να κάνουν τη μπάζα τους γιατί ξέρουν ότι δεν έχει διάρκεια χρόνου, ο σκηνοθέτης έχει τυφλή εμπιστοσύνη στο βοηθό του και το συνεργείο του, οπότε βγαίνει χαλαρός να διασκεδάσει και να φάει, οι πρωταγωνιστές είναι βύσματα και ρουσφέτια, και οι κριτικοί αναφέρονται στο γρήγορο και βομβαρδιστικό μοντάζ, το οποίο πολύ απλά έρχεται να κουκουλώσει τις ατέλειες, μέσα στο χάος που δημιουργεί.

Φοίβος Καλλίτσης, Αυγή 27/01/08

RESTART

2008-01-28T18:54:00.000+02:00

Ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο. Αυτή είναι κατάληξη της «πρώτης» φιλίας της χώρας και –πιθανότατα- της πρώτης σε κυκλοφορία εφημερίδας. Το «Πρώτο Θέμα» είναι ένα επιτυχημένο εμπορικά πείραμα γιατί βασίστηκε ολοκληρωτικά στη μεταφορά μιας τηλεοπτικής νοοτροπίας σε έντυπες σελίδες. Αρκετά πιασάρικο, αν σκεφτείς την υψηλή δημοτικότητα των δύο εκ των εκδοτών του. Αλλά η συγκεκριμένη νοοτροπία έχει την καλή και την κακή πλευρά της. Μπορεί να πουλάει αλλά δεν ξέρει να δένει τους ανθρώπους με τον χώρο και πόσο μάλλον με το ίδιο το αντικείμενο. Οι περισσότεροι «γυάλινοι» δημοσιογράφοι διατρέχονται από τέτοιο άγχος ώστε ν’ αποκτούν υποσυνείδητα μια διάθεση να εξοντώσουν τον συνάδελφο τους, πόσο μάλλον και την πηγή τους. Μετρήστε πόσες φορές έχει ακουστεί η φράση «θα τον τσακίσω, θα τον κάνω, θα τον ράνω...». Σιγά τα αίματα σταυροφόροι της πένας.

Κάπως έτσι φτάσαμε στα τόσα τραγελαφικά της προηγούμενης εβδομάδας που περισσότερο γαργαλάνε και λιγότερο ενδιαφέρουνε. Απ’ όλα που ακούσαμε δεν έλειψε και η γνωστή κρίση των θεσμών. Πολιτικών και δημοσιογραφικών. Για τους πρώτους δεν χρειάζεται και πολύ κουβέντα. Τον έχουν πάρει τον κατήφορο. Όσον αφορά τους δεύτερους δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει ν’ αντιμετωπίζονται ως θεσμός. Επαγγελματίες είμαστε όλοι και εξυπηρετούμε συμφέροντα. Πρώτα αυτών που μας πληρώνουν και δεύτερον του κοινού καλού. Το θέμα είναι τι διαλέγεις. Το συμφέρον ή την συνάρτηση και των δύο. Να βγάλεις ένα καλό παραδάκι ξεπουλώντας και την ίδια σου την μάνα ή να μην ξέρεις αν θα σου φτάσουν γι’ αύριο αλλά με μια ήσυχη συνείδηση.

Αν πρέπει να συγκρατήσουμε κάτι από τα γεγονότα είναι ο προσωρινός θάνατος ενός προτύπου. Ο μάγκας, τσίφτης και αετονύχης δημοσιογράφος, που πάει για την αρπαχτή και μας τσαμπουνάει διαφάνεια, κατέρρευσε. Η δουλειά θέλει μεράκι και ανθρωπιά, δεν είναι τσόντα. Μην ψαρώνετε, τα 5.200.000€ δεν φέρνουν την ευτυχία.

Σταύρος Διοσκουρίδης, Αυγή 27/01/08

ΤΕΥΧΟΣ 13 - Κυκλοφορεί 1η Φεβρουαρίου

2008-01-24T14:13:00.000+02:00

Το 13^ο τεύχος του μηνιαίου free-press περιοδικού Centro θα κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό. Καθώς το προηγούμενο έτος σημαδεύτηκε και από την ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή που προκάλεσαν οι καλοκαιρινές πυρκαγιές, επιλέξαμε να ξεκινήσουμε τη νέα χρονιά μ’ ένα εκτεταμένο αφιέρωμα στο περιβάλλον. Στο αφιέρωμα οι συνεργάτες μας εξετάζουν διάφορες παραμέτρους του ζητήματος, τις οποίες προσεγγίζουν από διαφορετικές σκοπιές. Σκοπός μας είναι να αναδείξουμε τα θέματα εκείνα που, τόσο σε διεθνές όσο και σ’ εγχώριο επίπεδο, βρίσκονται ή θα έπρεπε να βρίσκονται στην κορυφή του δημόσιου διαλόγου. Εκτός από την παρουσίαση των σημαντικών κινδύνων και των απειλητικών προβλημάτων όμως, θεωρήσαμε σημαντικό να δημιουργήσουμε και μία ενότητα στην οποία θα φιλοξενήσουμε ανθρώπους που μέσα από την επιχειρηματική τους δράση (βιολογικά προϊόντα, οικολογικά ισόρροπες εμπορικές πρακτικές κ.ο.κ) προβάλλουν ένα εναλλακτικό πρότυπο οικονομικής ανάπτυξης, το οποίο χαρακτηρίζεται από έντονη οικο-φιλική διάσταση. Αν μη τι άλλο, εκείνο που επιθυμούμε να καταδείξουμε είναι η ύπαρξη ελπίδας. Πεποίθησή μας είναι ότι ξεχωριστές και αξιόλογες ενέργειες μπορούν ν’ αποτελέσουν ουσιαστική διέξοδο από τη ζοφερή πραγματικότητα στην οποία ζούμε.

Στο τεύχος που αναμένεται, μεταξύ άλλων θα φιλοξενούνται:

Αρθρογραφία σχετική με την επισήμανση μερικών εκ των πιο πιεστικών παγκόσμιων περιβαλλοντικών προβλημάτων.
Αρθρογραφία που εστιάζει στις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις της οικολογικής καταστροφής.
Ρεπορτάζ που καταγράφει οικο-εχθρικές καθημερινές πρακτικές στην πόλη της Αθήνας.
Ανάδειξη της δράσης οικολογικών Μ.Κ.Ο.
Παρουσίαση της σχέσης τέχνης – περιβάλλοντος
Πολυσέλιδο αφιέρωμα στα βιολογικά – οικολογικά προϊόντα

EDITORIAL CENTRO 12

2008-01-24T13:51:00.000+02:00

Αφραγκοδουλευτές

Το περιοδικό που διαβάζετε είναι ένα επιχειρηματικό ατόπημα. Τα έξοδα είναι διπλάσια από τα έσοδα. Δεν έχουμε σταθερή συντακτική ομάδα, καθυστερούμε πολύ να στείλουμε τις συνδρομές, δεν πληρώνουμε τους συνεργάτες μας, οι γραφίστες μας δεν είναι επαγγελματίες και παίρνουν ψίχουλα. Στήνεται σε δυο-τρία σπίτια, έχει πολύ κείμενο, με ορθογραφικά και εκφραστικά λάθη. Η έμπνευση χάνεται στην αγωνία. Δεν υπάρχει κανένας χρηματοδότης από πίσω. Δε θυμίζει free press. Δεν έχει τις σούπερ εικόνες, το art design που θα συναρπάσει το διαφημιστή και θα δελεάσει το κοινό. Κρύβει, όμως, πολλή αγάπη σε κάθε σελίδα. Μια δύναμη να μη το αφήσεις. Ν’ αγανακτείς με την Καθημερινή και τους ΧΛΙΔΑΝΕΡΓΟΥΣ που πλάσαρε. Υπάρχουν κι άλλοι νέοι, οι αφραγκοδουλευτές, που πειραματίζονται, σε αυτά που επιθυμούν και δε βγάζουν ούτε για ζήτω.

Το Centro γεννήθηκε ένα βράδυ στα Πατήσια από τρεις ανθρώπους που δεν ξέραν την τύφλα τους. Χωρίς στόχο. «Πολιτική, πολιτισμό και άλλα», αυτά είπαμε ότι θα βάλουμε. Ο ένας μας άφησε για την Αμερική, ο άλλος με ένα master στο βιογραφικό του δουλεύει «για πέντε» με πενταροδεκάρες. Μας στήριξαν οι συντάκτες, είχαν μεγάλα όνειρα για την προσπάθειά μας, βάζαν και λεφτά από την τσέπη τους. Έτσι γράφαν ό,τι θέλανε και όπως το θέλανε. Ήταν μια διέξοδος γι’ αυτούς. Δεν διαπραγματευόντουσαν τίποτα. Δε θέλαν ν’ αλλάξουν λέξη, να κουνήσουν κόμμα. Τους ακούγαμε, τους ακούμε ακόμα. Με το ζόρι φτιάξαμε κάποια περιεχόμενα, στήσαμε σελίδες. Με στεναχώρια, στην πορεία, απομακρυνθήκαμε από πολλούς. Μας κατηγόρησαν για εκμετάλλευση, για δεσποτισμό και άλλα πολλά. Μπορεί να φταίξαμε αλλά ήμασταν 23 χρονών και πληρώναμε σαν οικογενειάρχες. Φτιάξαμε site που δεν κατάφερε να επιβιώσει λόγω αφραγκιάς και είναι πια μόνιμα «κατεβασμένο». Σιγά σιγά, με τα ψέματα, βρήκαμε το δικό μας χώρο, έβαλαν κάποια παιδιά παραπάνω λεφτά. Πήραμε γραφεία και ένα πολυμηχάνημα laser. Βγάλαμε κάποια τεύχη, κάναμε πάρτι και ένα μουσικό φεστιβάλ. Φύγαμε από τα περίπτερα και γίναμε και μεις «ελεύθεροι». Τα ίδια προβλήματα κουβαλάμε. «Κείμενα, κείμενα, κείμενα και καθόλου εικόνα», αυτό ισχυρίζονται πολλοί. Το σταματάς; Εύκολο! Το εξελίσσεις και όπου σε βγάλει; Γίνεσαι αφραγκοδουλευτής.

Το Νοέμβριο έβγαλα 175 ευρώ από ένα ρεπορτάζ που «πρόλαβε» να δημοσιευθεί σε μεγάλο ένθετο εφημερίδας. Τόσο στοιχίζει το ΤΕΒΕ μου για ένα μήνα. Αν δεν έχω ασφάλιση δεν μπορώ να δουλέψω. Αυτό το μήνα, άρα, θα ήμουν στο μηδέν αν δεν είχα «σπιτική» βοήθεια. Δε θα πλήρωνα το νοίκι μου, δε θα χα φαΐ. Ένα ποτό ή σινεμά θα ήταν υπερβολή. Και όμως δούλεψα πολύ για το Centro και άλλα αδελφά έντυπα. Αλλά είμαι μικρός, άπειρος, δεν ξέρω πόσα πιάνω. Έτσι πιστεύουν οι μάγκες της ΕΣΗΕΑ που διαμαρτύρονται. Για να μπεις όμως στο ταμείο τους χρειάζεται να είσαι πέντε χρόνια σε μισθοδοσία και μετά να περάσεις και εξετάσεις, οπότε, αν επιθυμούν σε παίρνουν. Αν τριγυρίσετε στο χώρο θα δείτε κόσμο που δουλεύει σε έντυπα για χρόνια και ακόμα με «μπλοκάκι» είναι. Αλήθεια τι λέει ο Πάνος Σόμπολος γι’ αυτό;

Ζω με τους γονείς μου και δε ντρέπομαι γι’ αυτό. Προσπαθώ να κάνω όσα περισσότερα ώστε ν’ απεμπλακώ από την προστασία τους. Δουλεύω όπου μπορώ και όπου μου το ζητάνε. Αυτό κάνουν όσοι δε θέλουν να χαθούν. Είναι πολλοί και η χλιδανεργία δεν κολλάει σ’ αυτούς. Ταιριάζει πιο πολύ σε μια Ελλάδα που ζει ακόμα με το ίνδαλμα: ΠΑΤΡΙΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Που θέλει τα παιδιά της σιωπηλά, να ζητάνε άδεια για τα πάντα και να υπακούνε στους άγραφους κανόνες του γένους. Να μην κάνουν καταλήψεις, πορείες. Να μη διεκδικούν κάτι προσωπικό αλλά να περιμένουν το εύκολο παραδάκι που θα τους προσφέρει το σπίτι. Να μην ερωτεύονται, να μη γεννάνε όποτε θέλουν. Να κοιτάνε από μακριά το «μαγαζάκι», το δικό τους «μαγαζάκι», μέχρι να το βαρεθούν και όταν το αποκτήσουν να το κάνουν σαν τα μούτρα τους. Χλιδάνεργοι και Αφραγκοδουλευτές ενωθείτε. Αυτός ο τόπος μας ανήκει.

Σταύρος Διοσκουρίδης