ΑΓΑΠΗΤΗ HOLY GOLIGHTLY

Θυμάμαι που μίλαγες για τις κόκκινες μέρες, όχι τις μαύρες σου, που είσαι στεναχωρημένος ή νιώθεις ότι έχεις παχύνει, αλλά τις μέρες που όντως φοβόσουνα. Τις μέρες που το καταφύγιό σου ήταν το Tiffany’s, εκεί που τίποτα κακό δε μπορεί να συμβεί.

Το δικό μου Tiffany’s είναι συνήθως μια κινηματογραφική αίθουσα. Πηγαίνω μόνος, όχι γιατί αισθάνομαι αυθύπαρκτο, ολοκληρωμένο ον, όπως οι τύποι με τα κασκόλ και τα κοκάλινα γυαλιά, ούτε επειδή είμαι αξιολύπητος, όπως πιθανότατα πιστεύουν οι υπόλοιποι θεατές. Είμαι μόνος μου γιατί τότε μόνο αισθάνομαι την ταινία να με αγκαλιάζει, να επιδρά ιαματικά, να με κάνει μέρος της. Όπως αισθάνθηκα βγαίνοντας από την παράσταση στη Μικρή Χώρα την προηγούμενη Κυριακή.

Ζούμε σε μια περίοδο μακρών κόκκινων ημερών, χαμένοι όλοι μέσα στην εξειδίκευσή μας, διασπασμένοι σε ανούσιες λεπτομέρειες, γνώσεις για κοινωνικές συναναστροφές και εξυπνακίστικες ατάκες. Γεγονότα μας προσπερνούν και μας ξεπερνούν και αισθάνεσαι αδύναμος να αντιδράσεις, και μόνο σου με τις προσωπικές ανασφάλεις και νευρώσεις.

Κόσοβο, Μακεδονία, η τριανταπεντάχρονη, οι Τσάμηδες στο Πάντειο, η Eurovision όλοι ίσης αξίας στις ειδήσεις των 8, με επιλεγμένα πρόσωπα για να σε οδηγούν προς την αδιαφορία. Γιατί όταν τα κανάλια επιλέγουν να παρουσιάζουν ως υπερασπιστές του μακεδονικού το ΛΑΟΣ, δυσκολεύομαι να ταυτιστώ. Την ίδια στιγμή όσο και να πιστεύω στην κατάργηση συνόρων, δεν το ονειρεύομαι κάτω από ένα ηγεμονικό τρόπο σκέψης.

Δεν ονειρεύομαι τη βουβή πόλη του La Antena του Esteban Sapir (που θα έπρεπε ήδη να έχετε δει στο Μικρόκοσμο), όπου όλοι ζούνε αποστειρωμένοι και ομογενοποιημένοι. Η παγκοσμιοποίηση που έρχεται μοιάζει περισσότερο ισοπεδωτική από ποτέ. Ο κ.TV είναι παρόν και μοιάζει να ελέγχει τόσα πολλά, και το επιτρέπουμε γιατί μας απασχολεί κάτι άλλο. Είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε να μας κλέψουν τη φωνή αρχικά και στη συνέχεια ακόμη και τις λέξεις.

Οι κόκκινες μέρες υπάρχουν γιατί κάθε φορά αισθάνομαι να μου κλέβουν κάτι, που πριν από λίγο έλεγα «Τουλάχιστον υπάρχει αυτό». Πολύ φοβάμαι αγαπημένη μου Holy, ότι κάποια στιγμή θα σου στερήσουν την προστασία του Tiffany’s κι εμένα αυτή των ταινιών.

Θα ήθελα πάρα πολύ να πιστέψω στον τίτλο της παράστασης της Γεωργίας Μαυραγάνη, να παρασυρθώ από την ενέργεια των Βάσω Καβαλιεράτου, Αντώνη Ντουράκη και Χρήστου Θεωδωρίδη και να πιστέψω ότι το Breakfast at Tiffany’s θα μπορούσε να έχει Από Δω και Πέρα Μόνο Χάπι Εντ. Έφυγα χαμογελώντας και αισιόδοξος, όμως υπάρχουν πάντα τα γεγονότα και για πόσο καιρό θα μπορώ απλά να κρύβομαι από τις κόκκινες μέρες…

Φοίβος Καλλίτσης (phever@gmail.com)

Αυγή, 02/03/08