..."Έλα να πάμε στη Χαβάη" παραμιλάει όλη η ελληνική κοινωνία. Το νέο τραγούδι της Πρωτοψάλτη (διασκευή του It's a pity της Tanya Stephens) δεν γίνεται σουξέ εξαιτίας μόνο της ποπ, ανάλαφρης και ρέγκε διάθεσής του αλλά και για τη βασική του ιδέα, ακραιφνή πόθο κάθε νεοέλληνα: το ταξίδι, το φευγιό για τα ξένα, τα αραχτά, τη Χαβάη.
Αν και επικρατούν διάφοροι μύθοι για το πόσο εργατικοί ή τεμπέληδες είμαστε, η αλήθεια είναι πως έξω, στον δρόμο και τα πεζοδρόμια, έχει μεταφερθεί το αμερικανικό όνειρο σε μια άγρια και πρωτόγονη μορφή. Ντόπιοι, μετανάστες, νέοι, γέροι, γιάπηδες, τρέντιδες, κοπελίτσες και αγοράκια σφάζονται πότε με το βαμβάκι και πότε με το μαχαίρι για μια θέση στο πάνθεον της παγκόσμιας οικονομικής ιστορίας. Και στην πίστα, κοντά στον Πλούταρχο πιθανότατα...
Μέσα σε αυτή την παραζάλη της ανθρωποφαγίας που μας διαπερνά ψάχνουμε μέσα στις μικρές εκπλήξεις της καθημερινότητας να βρούμε από κάτι να πιαστούμε. Οι στίχοι της "Χαβάης" είναι ένα γερό δεκανίκι. Ανά πάσα στιγμή, μάγκα που μου τρως τα σωθικά, παίρνω τον Θωμά και φεύγω για μπάνια, αντηλιακά, ανανάδες και καυτές με τόπλες. Θα ξεφύγω από αυτήν τη ζωή που διαθέτει λίγες στιγμές αποθέωσης και πολλές φθονερής θέασης της υποτιθέμενης καλοπέρασης του παραδίπλα.
Όλοι ή εγώ, όμως, το θέλουν αυτό; Μήπως η ανάγκη μου σαν γνήσιου σαρκοφάγου είναι να "φάω" τελικά τη δουλειά, τον πατσά και την γκόμενα του διπλανού; Οι ισλαμιστές πιστεύουν πως το κολατσιό καθορίζει και ένα μέρος του χαρακτήρα σου. Τρως σάρκα και δεκατιανό, το ίδιο θα κάνεις και στον εργασιακό σου χώρο. Εκτός αν την κάνεις για τον επίγειο παράδεισο ώστε να δαγκώνεις φρέσκους καρπούς της μητέρας φύσης. Η Χαβάη είναι η αγνότητα, οι πόλεις μας είναι πεδία μάχης. Ο Θωμάς του τραγουδιού δεν απαντάει και δεν πάμε Χαβάη. Ένας άλλος Θωμάς, ο Χομπς αποκρίθηκε πριν εκατοντάδες χρόνια: Εκεί έξω που γυρνοβολάτε ο δυνατότερος θα κερδίσει. Πάρτε τα μέτρα σας...
Σταύρος Διοσκουρίδης, Αυγή 09/03/08
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου