ΤΖΙΝ και JUNO

Κάθε τριήμερο εθνικό πένθος τελειώνει με μια τηλεοπτική υπερπαραγωγή. Η θρησκευτική υποβλητικότητα, τα πρωτόκολλα και εθιμοτυπικά έφεραν στους δέκτες μας ανυπέρβλητα πλάνα. Η Αμαλίας «στρωμένη» στα άμφια, μαύρα ράσα να ανεμίζουν στη Συγγρού, τα κουστουμάκια των πολιτικών να μπλέκονται με τις στρατιωτικές στολές. Βαριά η ατμόσφαιρα κάτω από τον ήχο των εμβατηρίων. Συγκινημένοι παρουσιαστές σε μια θλιμμένη χώρα που δεν θέλει να ξεφεύγει από θλιβερές ατμόσφαιρες. Η πομπή προχωρούσε, ο κόσμος χειροκροτούσε. Οι δημοσιογράφοι ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι με τον νέο κόσμο που παρευρισκόταν στην τελετή. « Ο Αρχιεπίσκοπος έφερε τους νέους στην εκκλησία και αυτοί του το ανταποδίδουν μ’ ένα ύστατο χαίρε» και άλλα παρόμοια ακούγονταν. Φορούσαν σκουλαρίκια, άλλα ήταν emo, άλλα μικρά, άλλα μικρότερα, άλλα νήπια, άλλα μωρά. Αν κάτι μάθαμε σήμερα για τη νεολαία μας είναι η ροπή της προς τη διακονία. Σίγουρα σε αυτήν δεν ανήκει η Juno, η έγκυος και «άπιστη» ηρωίδα της ομώνυμης ταινίας.
Τα ελληνόπουλα δεν είναι τρυφερά, δεν είναι «άτακτα» και δεν τραγουδάνε το ένα στο άλλο «The pebbles forgive me, the trees forgive me. So why can’t, you forgive me? I don’t see what anyone can see,In anyone else but you», όπως η Juno και o Paul αλλά σύμφωνα με την αγία Tv είναι ενάρετα και ευσεβέστατα και κάθε βράδυ δεν σκέπτονται τον έρωτα αλλά την αυριανή προσευχή. Με ψαλμωδίες και κατάνυξη ο κιλλίβαντας έφτασε στο νεκροταφείο. Τα πανάκριβα άμφια λερωνόντουσαν από κροκοδείλια δάκρια και τα ραμμένα στο χέρι μπλέιζερ τσαλακωνόντουσαν στην πύλη. Το πλάνο στάθηκε στην τελευταία κατοικία. Τρεις άνθρωποι, νεκροθάφτες στο επάγγελμα περίμεναν εκεί. Ντυμένοι φτωχικά με τζιν και αξύριστοι, ξεχώριζαν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα από το παρευρισκόμενο βαρύγδουπο πλήθος. Μόλις ο Μακαριστός αποχαιρέτησε και τα τελευταία χρυσαφικά του, αφέθηκε στα χέρια τους. Μπορεί να έζησες πλούσια, με τιμές και δόξα αλλά, στο τέλος η λύτρωση σου έρχεται από αυτά τα βρώμικα και ροζιασμένα χέρια που χαλάνε την γυαλιστερή τηλεοπτική εικόνα. Αυτό είναι το απρόβλεπτο της ζωής. Κράτα καλύτερα την αθωότητα και την ψυχική ομορφιά της Juno για να μην φοβηθείς ποτέ, την ύστατη ώρα, τα λιγδιασμένα και σκληρά τζιν παντελόνια.

Σταύρος Διοσκουρίδης, Αυγή 03/02/2008