Κάποια στιγμή το Δεκέμβριο ανέβηκε μία παράσταση στην οποία είχα κάνει τα σκηνικά. Μίλησα για την παράσταση σε φίλους και συγγενείς, περισσότερο σε επίπεδο συζήτησης για το τι κάνω αυτή την περίοδο, παρά σε προσπάθεια να τους προτρέψω να πάνε.
Μου φαίνεται πολύ περίεργο όταν βλέπω άτομα να μιλάνε με θαυμασμό για τη δουλειά τους. Δεν τους κατηγορώ, λογικό είναι να διαφημίζουν όσα κάνουν. Ειδικά σήμερα που αν δεν επιμείνεις το κοινό, σβήνεσαι με τη βραχυπρόθεσμη μνήμη του.
Το βλέπω σε εμένα όταν συνειδητοποιώ ότι πόσες μέρες αναβάλω το να πάω να δω την παράσταση που παίζει η φίλη μου η Βάσω Καβαλιεράτου. Πιστεύω ότι έχω χρόνο, αλλά τελικά αναλώνομαι σε διάφορες άλλες εξόδους που μοιάζουν μοναδικές, ενώ η παράσταση θα υπάρχει και την άλλη εβδομάδα.
Κάπως έτσι γίνεται και με πράγματα που κάνω εγώ, υπάρχει η αίσθηση ότι υπάρχει χρόνος για να μιλήσεις για αυτά, υπάρχει χρόνος για να τα ανακαλύψει ο κόσμος χωρίς να εκβιάζεις τα πράγματα. Συμβαίνουν όμως τόσα πολλά, και οι ρυθμοί δε μας επιτρέπουν να τα ανακαλύψουμε. Κάπως έτσι έγινε και με την παράσταση εκείνη. Δεν πολυμίλησα γι' αυτή, οπότε όπως ήταν λογικό στους πιεσμένους ρυθμούς της πόλης, οι γνωστοί μου να μην αγχωθούν. Θεωρούσα όμως ότι υπήρχε χρόνος.
Πίστευα σε μια στιγμή αφέλειας ότι μια καλή παράσταση, με λίγη προώθηση θα τραβούσε σίγουρα την προσοχή, δεν υπολόγισα όμως ότι αν δε βομβαρδίσεις τελικά τον κόσμο, είναι πολύ εύκολο να ξεχαστείς.
Ξαναείδα μετά από κάποιες εβδομάδες την παράσταση και συνειδητοποίησα πλέον πιο αποσατσιοποιημένος πόσο καλή ήταν. Οι επτά ηθοποιοί κατόρθωσαν να ζωντανέψουν τις ηρωίδες της Caryl Churchil και να παρασύρουν μαζί τους το θεατή. Την ίδια στιγμή η λεπτομερής και καλοκουρδισμένη σκηνοθετική ματιά του Ιωσήφ Βαρδάκη κρατούσε αμείωτο το ρυθμό και εκμεταλλευόταν το κλασσικό –για τον αγγλοσαξονικό κόσμο, και ελάχιστα γνωστό στη χώρα μας- κείμενο, λύνοντας με ευφυέστατο τρόπο τα όποια προβλήματα.
Σκέφτηκα ότι πρέπει να προτρέψω περισσότερο κόσμο να το δει. Ανέβαλα το να γράψω κάτι, διαρκώς, πιστεύοντας ότι δεν είναι σωστό. Για άλλη μια φορά με πρόλαβε ο χρόνος. Ένα τραγικό γεγονός, αναγκάζει το θέατρο Αλκμήνη, που φιλοξενεί την παράσταση κάθε Τρίτη και Τετάρτη, να κλείσει και το Top Girls τελειώνει στις 20 Φεβρουαρίου. Την επόμενη φορά θα προλάβω;
Φοίβος Καλλίτσης (phever@gmail.com)
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου