ΒΛΕΠΩ ΤΑΙΝΙΕΣ ή ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ;

Αρχίζει ίσως η πιο εκνευριστική περίοδος για κάποιον που ασχολείται με τον κινηματογράφο πέρα από το να πηγαίνει να δει αραιά και που μια ταινία. Είναι η περίοδος των βραβείων, των προβλέψεων, του «Πάμε στοίχημα Όσκαρ» και όλα τα παρελκόμενα. Ξαφνικά η ερώτηση για μια ταινία δεν είναι «περί τίνος πρόκειται;», αλλά το «για πόσα όσκαρ έχει προταθεί».

Και ναι τα κινηματογραφικά site και περιοδικά απλά βρίσκουν ένα εύκολο θέμα για να γεμίσουν με εύκολα άρθρα σελίδες και να βρουν ένα λόγο να πουν πολλές και εύκολες εξυπνάδες. Ποιος θα κερδίσει, ποιος έχει κερδίσει, η συντηρητική Ακαδημία, οι αναμενόμενες ή μη επιλογές, ενώ μετά τα βραβεία έρχεται η απομυθοποίηση, γιατί «καλή ήταν μωρέ αλλά όχι και για όσκαρ».

Τα βραβεία αποτελούν ιδανικό διαφημιστικό δόλωμα. Το φαινόμενο του Crash είναι ό,τι πιο χαρακτηριστικό. Βγήκε στις αίθουσες στην Ελλάδα και κανείς δεν ασχολήθηκε. Ξαφνικά «τσιμπάει» τις περισσότερες υποψηφιότητες, κερδίζει το όσκαρ καλύτερης ταινίας, και οι αίθουσες γεμίζουν στη δεύτερη προβολή, παρόλο που κυκλοφορεί ήδη σε DVD. Ταυτόχρονα περιοδικά που το είχαν εκθειάσει και προμοτάρει, το εκμηδενίζουν, παρασύροντας μαζί τους, μια ομάδα «σινεφίλ» που ξαφνικά είδαν τη χειρότερη ταινία της ζωής τους.

Είναι πολύ αστείο αν το σκεφτείς, οι απόφαση μερικών χιλιάδων μελών της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου κινεί τα νήματα παγκοσμίως, όσο κανένας άλλος θεσμός.

Πριν μια εβδομάδα πήγα με κάτι φίλους να δούμε το Juno του Jason Reitman. "Ποιοι παίζουν" ρώτησαν τον «ειδικό». "Η Jennifer Garner και η Elaine Page, που είναι υποψήφια για όσκαρ". Ξαφνικά ηρέμησαν, είχαμε πάει να δούμε οσκαρική ταινία, δε θα είμαστε εκτός θέματος, η βραδιά μας δε θα πάει χαμένη.

Δεν πρότεινα όμως την ταινία για τον μαγικό αριθμό των τεσσάρων υποψηφιοτήτων, ήταν οι ίδιοι λόγοι που θα με έκαναν να πάω έτσι κι αλλιώς. Το να πας να δεις μια ταινία επειδή προτάθηκε για όσκαρ μου θυμίζουν λίγο τις υποχρεωτικές εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής των κοσμικών. Δεν περιμένω τα βραβεία για να πω ότι είναι μία από της καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Σενάριο, σκηνοθεσία, ερμηνείες όλα στη θέση τους, φεύγεις από την αίθουσα με ένα χαμόγελο και έχεις γελάσει με την ψυχή σου, σε μία από τις πιο αληθινές ταινίες που θα δείτε φέτος, μακριά από σεναριακές επιδείξεις και ακραίες καταστάσεις.

Θα πάρει το όσκαρ; Δε με νοιάζει εγώ απλά περιμένω το DVD να προστεθεί στην ταινιοθήκη μου.

Φοίβος Καλλίτσης , Αυγή 03/02/2008