Ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο. Αυτή είναι κατάληξη της «πρώτης» φιλίας της χώρας και –πιθανότατα- της πρώτης σε κυκλοφορία εφημερίδας. Το «Πρώτο Θέμα» είναι ένα επιτυχημένο εμπορικά πείραμα γιατί βασίστηκε ολοκληρωτικά στη μεταφορά μιας τηλεοπτικής νοοτροπίας σε έντυπες σελίδες. Αρκετά πιασάρικο, αν σκεφτείς την υψηλή δημοτικότητα των δύο εκ των εκδοτών του. Αλλά η συγκεκριμένη νοοτροπία έχει την καλή και την κακή πλευρά της. Μπορεί να πουλάει αλλά δεν ξέρει να δένει τους ανθρώπους με τον χώρο και πόσο μάλλον με το ίδιο το αντικείμενο. Οι περισσότεροι «γυάλινοι» δημοσιογράφοι διατρέχονται από τέτοιο άγχος ώστε ν’ αποκτούν υποσυνείδητα μια διάθεση να εξοντώσουν τον συνάδελφο τους, πόσο μάλλον και την πηγή τους. Μετρήστε πόσες φορές έχει ακουστεί η φράση «θα τον τσακίσω, θα τον κάνω, θα τον ράνω...». Σιγά τα αίματα σταυροφόροι της πένας.
Κάπως έτσι φτάσαμε στα τόσα τραγελαφικά της προηγούμενης εβδομάδας που περισσότερο γαργαλάνε και λιγότερο ενδιαφέρουνε. Απ’ όλα που ακούσαμε δεν έλειψε και η γνωστή κρίση των θεσμών. Πολιτικών και δημοσιογραφικών. Για τους πρώτους δεν χρειάζεται και πολύ κουβέντα. Τον έχουν πάρει τον κατήφορο. Όσον αφορά τους δεύτερους δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει ν’ αντιμετωπίζονται ως θεσμός. Επαγγελματίες είμαστε όλοι και εξυπηρετούμε συμφέροντα. Πρώτα αυτών που μας πληρώνουν και δεύτερον του κοινού καλού. Το θέμα είναι τι διαλέγεις. Το συμφέρον ή την συνάρτηση και των δύο. Να βγάλεις ένα καλό παραδάκι ξεπουλώντας και την ίδια σου την μάνα ή να μην ξέρεις αν θα σου φτάσουν γι’ αύριο αλλά με μια ήσυχη συνείδηση.
Αν πρέπει να συγκρατήσουμε κάτι από τα γεγονότα είναι ο προσωρινός θάνατος ενός προτύπου. Ο μάγκας, τσίφτης και αετονύχης δημοσιογράφος, που πάει για την αρπαχτή και μας τσαμπουνάει διαφάνεια, κατέρρευσε. Η δουλειά θέλει μεράκι και ανθρωπιά, δεν είναι τσόντα. Μην ψαρώνετε, τα 5.200.000€ δεν φέρνουν την ευτυχία.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου