EDITORIAL CENTRO 12

Αφραγκοδουλευτές

Το περιοδικό που διαβάζετε είναι ένα επιχειρηματικό ατόπημα. Τα έξοδα είναι διπλάσια από τα έσοδα. Δεν έχουμε σταθερή συντακτική ομάδα, καθυστερούμε πολύ να στείλουμε τις συνδρομές, δεν πληρώνουμε τους συνεργάτες μας, οι γραφίστες μας δεν είναι επαγγελματίες και παίρνουν ψίχουλα. Στήνεται σε δυο-τρία σπίτια, έχει πολύ κείμενο, με ορθογραφικά και εκφραστικά λάθη. Η έμπνευση χάνεται στην αγωνία. Δεν υπάρχει κανένας χρηματοδότης από πίσω. Δε θυμίζει free press. Δεν έχει τις σούπερ εικόνες, το art design που θα συναρπάσει το διαφημιστή και θα δελεάσει το κοινό. Κρύβει, όμως, πολλή αγάπη σε κάθε σελίδα. Μια δύναμη να μη το αφήσεις. Ν’ αγανακτείς με την Καθημερινή και τους ΧΛΙΔΑΝΕΡΓΟΥΣ που πλάσαρε. Υπάρχουν κι άλλοι νέοι, οι αφραγκοδουλευτές, που πειραματίζονται, σε αυτά που επιθυμούν και δε βγάζουν ούτε για ζήτω.

Το Centro γεννήθηκε ένα βράδυ στα Πατήσια από τρεις ανθρώπους που δεν ξέραν την τύφλα τους. Χωρίς στόχο. «Πολιτική, πολιτισμό και άλλα», αυτά είπαμε ότι θα βάλουμε. Ο ένας μας άφησε για την Αμερική, ο άλλος με ένα master στο βιογραφικό του δουλεύει «για πέντε» με πενταροδεκάρες. Μας στήριξαν οι συντάκτες, είχαν μεγάλα όνειρα για την προσπάθειά μας, βάζαν και λεφτά από την τσέπη τους. Έτσι γράφαν ό,τι θέλανε και όπως το θέλανε. Ήταν μια διέξοδος γι’ αυτούς. Δεν διαπραγματευόντουσαν τίποτα. Δε θέλαν ν’ αλλάξουν λέξη, να κουνήσουν κόμμα. Τους ακούγαμε, τους ακούμε ακόμα. Με το ζόρι φτιάξαμε κάποια περιεχόμενα, στήσαμε σελίδες. Με στεναχώρια, στην πορεία, απομακρυνθήκαμε από πολλούς. Μας κατηγόρησαν για εκμετάλλευση, για δεσποτισμό και άλλα πολλά. Μπορεί να φταίξαμε αλλά ήμασταν 23 χρονών και πληρώναμε σαν οικογενειάρχες. Φτιάξαμε site που δεν κατάφερε να επιβιώσει λόγω αφραγκιάς και είναι πια μόνιμα «κατεβασμένο». Σιγά σιγά, με τα ψέματα, βρήκαμε το δικό μας χώρο, έβαλαν κάποια παιδιά παραπάνω λεφτά. Πήραμε γραφεία και ένα πολυμηχάνημα laser. Βγάλαμε κάποια τεύχη, κάναμε πάρτι και ένα μουσικό φεστιβάλ. Φύγαμε από τα περίπτερα και γίναμε και μεις «ελεύθεροι». Τα ίδια προβλήματα κουβαλάμε. «Κείμενα, κείμενα, κείμενα και καθόλου εικόνα», αυτό ισχυρίζονται πολλοί. Το σταματάς; Εύκολο! Το εξελίσσεις και όπου σε βγάλει; Γίνεσαι αφραγκοδουλευτής.

Το Νοέμβριο έβγαλα 175 ευρώ από ένα ρεπορτάζ που «πρόλαβε» να δημοσιευθεί σε μεγάλο ένθετο εφημερίδας. Τόσο στοιχίζει το ΤΕΒΕ μου για ένα μήνα. Αν δεν έχω ασφάλιση δεν μπορώ να δουλέψω. Αυτό το μήνα, άρα, θα ήμουν στο μηδέν αν δεν είχα «σπιτική» βοήθεια. Δε θα πλήρωνα το νοίκι μου, δε θα χα φαΐ. Ένα ποτό ή σινεμά θα ήταν υπερβολή. Και όμως δούλεψα πολύ για το Centro και άλλα αδελφά έντυπα. Αλλά είμαι μικρός, άπειρος, δεν ξέρω πόσα πιάνω. Έτσι πιστεύουν οι μάγκες της ΕΣΗΕΑ που διαμαρτύρονται. Για να μπεις όμως στο ταμείο τους χρειάζεται να είσαι πέντε χρόνια σε μισθοδοσία και μετά να περάσεις και εξετάσεις, οπότε, αν επιθυμούν σε παίρνουν. Αν τριγυρίσετε στο χώρο θα δείτε κόσμο που δουλεύει σε έντυπα για χρόνια και ακόμα με «μπλοκάκι» είναι. Αλήθεια τι λέει ο Πάνος Σόμπολος γι’ αυτό;

Ζω με τους γονείς μου και δε ντρέπομαι γι’ αυτό. Προσπαθώ να κάνω όσα περισσότερα ώστε ν’ απεμπλακώ από την προστασία τους. Δουλεύω όπου μπορώ και όπου μου το ζητάνε. Αυτό κάνουν όσοι δε θέλουν να χαθούν. Είναι πολλοί και η χλιδανεργία δεν κολλάει σ’ αυτούς. Ταιριάζει πιο πολύ σε μια Ελλάδα που ζει ακόμα με το ίνδαλμα: ΠΑΤΡΙΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Που θέλει τα παιδιά της σιωπηλά, να ζητάνε άδεια για τα πάντα και να υπακούνε στους άγραφους κανόνες του γένους. Να μην κάνουν καταλήψεις, πορείες. Να μη διεκδικούν κάτι προσωπικό αλλά να περιμένουν το εύκολο παραδάκι που θα τους προσφέρει το σπίτι. Να μην ερωτεύονται, να μη γεννάνε όποτε θέλουν. Να κοιτάνε από μακριά το «μαγαζάκι», το δικό τους «μαγαζάκι», μέχρι να το βαρεθούν και όταν το αποκτήσουν να το κάνουν σαν τα μούτρα τους. Χλιδάνεργοι και Αφραγκοδουλευτές ενωθείτε. Αυτός ο τόπος μας ανήκει.

Σταύρος Διοσκουρίδης