ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ, ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ...

Το πρωί κηπουροί, το απόγευμα σύντροφοι, το βράδυ τραγουδιστές. Κάπως έτσι κύλησε το τριήμερο φόρουμ που διοργάνωσαν οι δήμοι Ελληνικού, Αλίμου, Αργυρούπολης και Γλυφάδας με τον τίτλο «3 μέρες για μια ζωή» το περασμένο Σαββατοκύριακο. Θέμα του η ανάπλαση του πρώην Αεροδρομίου στο Ελληνικό σε δάσος υψηλού πρασίνου αντίθετα από την απόφαση του ΥΠΕΧΩΔΕ να κτίσει σε 1.000 στρέμματα πολυτελείς πολυκατοικίες και συνεδριακούς χώρους και τα υπόλοιπα να τα διαθέσει για χώρους πρασίνου.

Η τοπική αυτοδιοίκηση έχει πάρει τα πάνω της. Μετά την καλοκαιρινή επιχείρηση του δημάρχου Ελληνικού Χρήστου Κορτζίδη, όπου με δική του πρωτοβουλία και ύστερα από εικοσαήμερη απεργία πείνας ελευθερώθηκαν οι παραλίες από τα ιδιωτικά συμφέροντα, τώρα έχουν βάλει στο μάτι το Ελληνικό. Φύτεψαν σε συνεργασία με σχολεία 11.000 δέντρα, έκαναν συζητήσεις, φώναξαν τα «νέα κινήματα» της πόλης, ο επίτροπος Σταύρος Δήμας συμφώνησε, το ίδιο και η αντιπολίτευση και οι Νομαρχίες. Τέλος μάζεψαν το γνωστό μπουλούκι τραγουδιστών που εμφανίζεται όπου βρει οικολογική ευκαιρία και έκαναν ένα ωραίο πανηγυράκι. «Είναι καθήκον μου ως καλλιτέχνης να είμαι εδώ», μας λέει ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, «ως δύναμη κινητοποίησης. Να γίνομαι μαζί με άλλους ενοχλητικός.» Θα βγάλει σε κάτι άραγε; Ακούει η κεντρική εξουσία, τους ακούει ο γύρω πληθυσμός ή παρουσιάζουν όλοι τα γνωστά συμπτώματα βαρηκοΐας;

Ο κόσμος δεν ήταν και πάρα πολύς. Με τη βία να έφταναν τα 1500 άτομα. Χωρίς κίνημα δεν έρχεται η αλλαγή. Μπαίνει μια μικρή σφήνα ευαισθησίας στη συνείδηση μέχρι να πέσει και αυτή. Δεν προωθήθηκε από τα μέσα πολύ και ποιος αφήνει και το ζεστό σπιτάκι του Κυριακή βράδυ. Το κλίμα και μέσα στο γήπεδο ήταν ψυχρό. Οι eco friendly τύποι είναι πιο οικογενειάρχες. Φέρνουν τα παιδιά τους, συζητούν χαλαρά μεταξύ τους κάτι σαν τα παλιά αναψυκτήρια. Κοριτσάκια χόρευαν στους διαδρόμους, αγοράκια λιγουρεύονταν να σουτάρουν στις μπασκέτες και όλα κυλούσαν όμορφα. Κανένα σύνθημα, λίγο το πάθος. Κινείσαι αμήχανα όταν ναι μεν υποστηρίζεις ένα Πράσινο πάρκο αλλά δεν ξέρεις πόσο «πράσινος» είσαι εσύ ο ίδιος. Τα γνωστά τραγούδια ακούγονταν. Λίγο Ξυλούρης, λίγο Λοίζος, κανά έντεχνο και ό,τι γίνει. Δεν είναι ότι σαν κοινωνία πολιτών στραβά αρμενίζουμε απλά στραβός είναι ο γιαλός. Οι πολυκατοικίες θα κτιστούν, οι δημόσιοι χώροι λιγοστεύουν και ο εκάστοτε Αλ Γκορ θα παίρνει τα Νόμπελ.

Όσο και γραφικές να μοιάζουν, όμως αυτές οι προσπάθειες δείχνουν πως σιγά σιγά η πόλη αρχίζει να ψάχνεται. Οι κάτοικοί της αρχίζουν ενεργά να συζητάνε τα προβλήματά της, να ψάχνουνε λύσεις, να ασχολούνται με το γύρω περιβάλλον τους. Οι περιπτώσεις που είχαν κάποιο αποτέλεσμα, όπως η Αγορά της Κυψέλης, οι κατεβασμένες κεραίες στα Εξάρχεια και οι παραλίες του Ελληνικού έχουν δημιουργήσει κάποιες βάσεις. Άμα συμμετέχουμε στο να λύσουμε το πρόβλημα για ένα σκουπιδοτενεκέ, που ξέρεις, μια μέρα, πιο ώριμοι, θα πούμε και κάτι παραπάνω.

Φωτογραφία: Διονύσης Μοσχονάς

Ταχυδρόμος 26/01/08